love and romance இல்ல… இனியும் நான் உயிரோட இருக்க கூடாது.. இருந்தா, ரொம்ப அசிங்கமா போயிடும், நான் எல்லாம் வாழவே தகுதி இல்லாதவன்.. போதும்… இதுவரைக்கும் நான்பட்ட அசிங்கம் எல்லாம் போதும்… ஆனா, என்னோட அம்மா?.. பாவம் அவங்க… என்ன விட்டா அவங்களுக்கு யாரும் இல்ல.. ஏன் இல்ல?… அவங்க அண்ணனும், அவங்க குடும்பமும் இருக்காங்க.. அதோட அவங்களோட பிள்ளைங்க மாதிரி, ஆயிரகணக்கான தொழிலாளர்கள் இருக்காங்க… அவங்க எல்லாம் அம்மாவ பாத்துப்பாங்க..

எங்க அம்மா மாதிரி, ‘ஒரு தங்கமான மனுஷிக்கு’, கடவுள் என்ன மாதிரி, ஒருபிள்ளைய, குடுத்திருக்கவே கூடாது.. என புலம்பியபடி, கார் ஓட்டிக் கொண்டு வந்த ராஜபாண்டியன்…

ஒருபெரிய ஏரியின் முன்பு, தன் காரை நிறுத்திவிட்டு… அப்படியே கார் ‘ஸ்டியரிங்கில்’ தலைசாய்த்து கொண்டான்… எவ்வளவு நேரம் என தெரியவில்லை.. மெல்ல தலையை நிமிர்த்தியவன்… கலங்கிய கண்களை துடைத்துக் கொண்டு… ஃப்போனில் இருந்த, தன் தாயின் புகைபடத்தை எடுத்து பார்த்தவனுக்கு… மீண்டும் அவனுக்கு கண்கலங்க… தாயின் புகைபடத்தை வருடிகொடுத்தவன்…

அம்மா!.. என்ன மன்னிச்சிடுங்க.. உங்கள ஏமாத்திட்டு போறேன்… நான் வேண்டாம்மா உங்களுக்கு… நான் வேண்டாம்… மிச்சம் இருக்கற வாழ்க்கையையாவது, நீங்க நிம்மதியா வாழுங்க… அடுத்த பிறவியிலாவது உங்களுக்கு நல்லபுள்ள பொறக்கட்டும்…. என்னால, நீங்கபட்ட கஷ்டம் எல்லாம் போதும்…

நான் உயிரோட இருந்து, தினமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமா சாகறதுக்கு… ஒரேடியா போயிடறதுதான் நல்லது… அதுதான் நம்ம ரெண்டு பேருக்குமே நல்லது.. என்று சொன்னவன்… தன் தாயின் புகைபடத்திற்கு, முத்தம் கொடுத்துவிட்டு… தன் ஃப்போன், பர்ஸ், ஐடி கார்ட், தான் அணிந்த பிளாடினம் ஜெயின், வைர மோதிரம், டைமண்ட் வாட்ச் என அனைத்தையும் கழட்டி காரில் வைத்தவன்…

தன் ‘கோட்’ பையில் இருந்த தற்கொலை கடிதத்தை எடுத்து தன் வாட்சிக்கு கீழ் வைத்துவிட்டு.. சாவியோடு காரை விட்டுவிட்டு… கீழே இறங்கி,.. சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபடி கார் கதவை மூடியவன்… மெல்ல ஏரியை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான்…

அந்த ஏரியை பற்றி நிறைய. அமானுஷ்ய கதைகள் உலாவுவதால், அந்த ஏரிபக்கம் எப்போதும், அதிக ஆள்நடமாட்டம் இருக்காது.. அதோடு அது மாலைநேரம் என்பதால், ஒரு ஈ, காக்காய் அந்த பக்கம் பறக்கவில்லை… அது வசதியாக இருக்கும் என்பதால்தான், தற்கொலை செய்து கொள்ள, இந்த ஏரியை தேர்தெடுத்திருந்தான் ராஜபாண்டியன்…

மெதுவாக நடந்து ஏரியை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தவனுக்கு… அது பேய்கள் நடமாட்டம் உள்ளபகுதி, என்பதை நினைக்கும் போதே, நெஞ்சில் “திக்” என்று இருந்தது… இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல, நீயும் செத்து பேயாதான் மாறபோற.. அப்பறம் எதுக்கு பயப்படற?.... நின்னு குதிக்க பயமா இருந்துச்சி.. அதான் உக்காந்து குதிக்கபோறேன்… என்பது போல, சாகதான் போறேன்.. இருந்தாலும் பயமா இருக்கே.. என்று நினைத்தபடி நடந்தவன்.. ஏரிகரைய அடைந்திருக்க… மெல்லிய விசும்பல் ஒலி…