Reviews for பாரிசுக்கு போ!

ஜெயகாந்தனின் நான் படித்த அனைத்து புத்தகங்களிலும் இதுவே எனக்கு மிகவும் பிடித்தது. தனிப்பட்ட விருப்பமாக இந்த நாவலைத் தேர்வு செய்வேன்.

ஜெயகாந்தனின் எழுத்தைப் படிக்கவும் ரசிக்கவும் செய்த மூன்றாவது முயற்சி இது. ஆனால் அவரது எழுத்து நடை எனக்கு ஒத்துவரவில்லை. அக்காலத்தில் அவரது கருத்துகள் புரட்சிகரமாகவும் மரபை உடைப்பதாகவும் இருந்திருக்கலாம் — ஆனால் இப்போது படிக்கும்போது காலாவதியாகவும் சற்று சலிப்பாகவும் தெரிகிறது.

பாரிசில் இருந்து சென்னை வரும் சாரங்கனில் இருந்து தொடங்கும் கதை, விமான நிலையத்தில் வரவேற்கும் லலிதா, மகாலிங்கத்துடன் இணைந்து நகர்கிறது. சாரங்கன் எனும் புரட்சிகரக் கலைஞனின் லட்சியம், ரசனை, வாழ்க்கை, இசை, கலை மற்றும் பண்பாடு குறித்த பார்வையை ஜெயகாந்தன் மிகவும் ஆழமாகப் பதிவிடுகிறார்.

அதே நேரத்தில் சாரங்கனிடம் முரண்படும் பாத்திரங்களின் நியாயத்தையும் பதிவிடும் முறை சிறப்பு. சாரங்கன்-லலிதா இடையே ஏற்படும் மெல்லிய காதலும், தெய்வம் போல் மதிக்கும் அன்புக் கணவன் மகாலிங்கத்திற்கும் இடையே சிக்கித் தவிக்கும் லலிதா ஒரு முடிவை எடுக்கும் சூழலை அழகாகக் கையாண்டிருக்கிறார். ஒரு லட்சிய இசைக் கலைஞனை அன்புக் கரங்களால் அணைக்கும் மற்றொரு லட்சியவாதியிடம் கொண்டு சேர்த்துவிட்டு கதையை முடித்தது மனதில் நிம்மதியைத் தருகிறது.

பிடித்த வரிகள்: "நம்மிடம் மாபெரும் தீய குணம், நாம் எதையுமே கோயிலாக்கி விடுவது; எவரையுமே தெய்வமாக்கி விடுவது... எனவே நாம் வழிபடுவதிலேயே சமர்த்தர்கள்; வளர்வதில் இல்லை"

வெடிச்சத்தமான புத்தகம். 1965-66 காலகட்டம் இப்போதையை விட சிறப்பாக இருந்திருக்கலாம் — இன்றைய தார்மீகக் காவல் படை பெரும் சத்தம் போட்டிருக்கும். ஆனால் முடிவில் ஜெயகாந்தன் சற்று அடக்கமாகிவிட்டாரா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

மிகவும் பரிந்துரைக்கிறேன். அற்புதமான சிந்தனைகள், இசை பற்றிய மேற்கோள்கள் போற்றத்தக்கவை. மனிதர்களின் சிந்தனை முறை பற்றிய நேர்மறையான பார்வையும் கண்ணோட்டமும் பிரமிக்க வைக்கின்றன. 1968-ல் எழுதப்பட்ட இந்த அற்புதப் படைப்பு இன்றும் பொருத்தமானது.

மிக ஆரம்பக்கட்ட வாசிப்பில் படித்த இந்த நாவலை மறுவாசிப்பு செய்தேன். அருமையான கதைக்களம் — கலையைப் பற்றியும், கலைஞனின் மனம் பற்றியும், அவனை எதிர்நோக்கும் சமூகத்தைப் பற்றியும் மிக அழகாகப் பிணைந்தளித்துள்ளார்.

பின்னாலான வாசிப்புகள் இந்தக் கதையை இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள உதவியது. முக்கியமாக கலைஞனுக்கும் ரசிகனுக்கும் இருக்கும் இடைவெளி மிக முக்கியமான பார்வை. அக்காலத்தில் மிக வெளிப்படையாக எழுதி சமூகத்திற்குக் கொண்டு சேர்த்ததில் ஆசிரியர் வெற்றி கண்டுள்ளார்.

அருமையான படைப்பு. சங்கீதம் பற்றி தெரியாததால் பழமையும் புதுமையும் என்ற ஒப்பீட்டை சங்கீதத்துடன் இணைத்து முழுமையாக ரசிக்க இயலவில்லை.

ஆனால் இதை இன்றைய சமூகத் தாக்கத்துடன் சேர்த்து உணரும்போது அவரது கருத்தை ரசிக்க முடிகிறது. ஓரிரு சமயம் கருத்தில் மாறுபட்டாலும், இது முற்றிலும் இக்காலச் சமுதாயத்திற்கும் ஏற்ற ஒரு புத்தகம். ஜெயகாந்தனின் எழுத்துக்கு அறிமுகப்படுத்திய என் தந்தைக்கு நன்றி.

"தேசத்தின் மாற்றம்கிறது தனி மனுஷங்க மாறாம, குடும்பங்கள் மாறாம, ஏதோ மேலோட்டமான மாற்றமாப் போனதனாலேதான் நம்ப சமூகம் இப்ப ரெண்டுங்கெட்டுக் கெடக்குது..." — இதுவே இந்தக் கதையின் அடிமுடிச்சு. அழுத்தமான பார்வை.

ஆழ்ந்து பார்த்தால் இதன் உண்மை புரிகிறது. இதை எழுதி இத்தனை காலம் ஆன பின்பும் நாம் இன்னும் இந்த வட்டத்துக்குள்ளேயே மேலும் மேலும் சுற்றி வருவதும் புரிகிறது. தலைமுறைகளுக்கு இடையே ஏற்படும் சிறு மாற்றங்கள் கூட பாறையை அறித்துச் செல்லும் நீர்போல நிகழும். அந்த நிகழ்ச்சியின் எதிர்வினை ஏற்படுத்தும் வலிகளை, அழுத்தங்களை, விளைவுகளைப் படம் பிடித்துக் காட்டியிருக்கிறார். அதை வருடும் தென்றல் போல் ஒரு மெல்லிய காதலால் ஆற்றியிருக்கிறார். காதலின் ஆழத்தையும், அவசியத்தையும், அது சுழன்று கொண்டிருக்கும் கட்டுகளையும் அசைத்துப் பார்க்கிறார்.

இசை குறித்த ஆழமான கவனம், குறிப்பாக கர்நாடக சங்கீதம் பற்றிய புதிய சிந்தனைகள் சுவாரஸ்யமாக இருந்தன. ஆனால் கதாநாயகன் சாரங்கன் மிகுந்த எரிச்சலை ஏற்படுத்தினார். புரட்சிகர எண்ணங்கள் நிறைந்தவனாக இருந்தாலும், அவற்றை செயல்படுத்த எதுவும் செய்யாமல், சுய பரிதாபத்தில் மூழ்கி, லலிதா கணவனை விட்டு வரவேண்டும் என்று வற்புறுத்தி, அவளை எப்படி காப்பாற்றுவது என்று யோசிக்காமல் இருப்பது — இது புரட்சி அல்ல, பொறுப்பற்றதனம்.

பாலம்மாள் - நரசையா கதையும் சற்று மேலோட்டமாக இருந்தது. நரசையாவின் இறுதி உரை திருமண பந்தத்தின் புனிதத்தை வலியுறுத்துவது, தவறு செய்தவருக்கு மிகவும் வசதியான வாதம். இந்தப் புத்தகம் கர்நாடக இசை vs மேற்கத்திய இசை பற்றிய சிந்தனைகளுக்காகவும், லலிதாவின் பின்னணிக் கதைக்காகவும் படிக்கத்தக்கது. முடிவு சற்று ஏமாற்றமாக இருந்தது.

ஜெயகாந்தனின் பாரிசுக்கு போ நாவலின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பான Go Back to Paris படித்தேன். பாரம்பரியத்திற்கும் நவீனத்துவத்திற்கும் இடையிலான பழமையான மோதலே கதையின் மையம். கர்நாடக இசையை நவீனமாக்க பெரிய கனவுடன் மேற்கத்திய நாடுகளில் இருந்து திரும்பும் சாரங்கனும், பழமையான மரபுகளை ஆதரிக்கும் அவரது தந்தை சேஷையாவும் மோதிக்கொள்கின்றனர்.

ஜெயகாந்தன் இந்த மோதலை கலை உலகம் மற்றும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை வழியாக சுவாரஸ்யமாக சித்தரித்திருக்கிறார். ஆனால் சாரங்கனுக்கு வருமானம் இல்லை, தந்தையை நம்பி வாழ்கிறார், திரும்பி வந்த பிறகு ஒரு இசையமைப்புக் கூட உருவாக்கவில்லை — ஆனால் நவீனத்தைப் பற்றி பெரிய பேச்சு பேசுகிறார். கடுமையான யதார்த்தத்தை எதிர்கொள்ளும்போது பொறுப்பை ஏற்காமல் ஓடப் பார்க்கிறார். மொழிபெயர்ப்பு சரியாக இருந்தாலும், கதையின் தாக்கம் குறைவாகவே இருந்தது.