Reviews for கங்கை எங்கே போகிறாள்?

ஆனாலும், கங்கா இப்படி செய்யாத தவறுக்காகக் கெட்டு அழிவது மனம் பொறுக்கவில்லையே! — என்று 'என்னதான் கோபத்தில் எழுதிவிட்டாலும் அறியாமல் செய்த தவறுக்காக அநியாயமாகத் தண்டிக்கப்பட்டு ஒரு சபிக்கப்பட்ட வாழ்வு போல அவளின் வாழ்வு மாறி விட்டாலும்... ஏதேனும் நடந்து அவளது வாழ்வின் பின்னாட்களிலாவது சற்றும் விடாமல் துரத்தப்பட்ட அவளது மனது சற்றே சாந்தமடையட்டும்' என மனம் தாங்காமல் எழுதப்பட்டதே இந்நாவல்.

'சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்' போல் ஆழமான கதை அல்ல. அனைத்துக் கதாபாத்திரங்களின் முடிவின் தொகுப்பாகவே உள்ளது — 'கங்கை எங்கே போகிறாள்'.

நன்றாக இருக்கிறது! ஜெயகாந்தனின் தொடர்ச்சி நாவல் — 'சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்' படித்தவர்களுக்கு இது ஒரு அழகான முடிவு தரும்.

சூப்பர்! ஜெயகாந்தனின் 'சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்'த்தின் அழகான தொடர்ச்சி. கதாநாயகி கங்காவின் வாழ்க்கையின் இறுதி அத்தியாயம் மனதைத் தொடும்.

'சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்' கதையின் அழகான தொடர்ச்சி. அந்நாவல் வலம் வந்த கதை மாந்தர்களுக்கு ஜெயகாந்தன் நல்ல முடிவு தந்துள்ளார். கங்கா எனக்குத் தோழியாகக் கிடைத்ததற்கு அவரே காரணம் — நன்றி ஜயா. 'சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்' படித்து முடித்த உடனேயே இதைப் படித்தால் இன்னும் பலனளிக்கும்.

தொடர்ச்சிகள் ஏன் வேலை செய்வதில்லை என்பதற்கான மற்றொரு உதாரணம். 'சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்'த்தின் மாயம் இங்கு இல்லை. கங்காவின் வாழ்க்கையின் தொடர்ச்சியே இயற்கையாக உணராமல் கட்டாயத்தில் எழுதப்பட்டது போல் உள்ளது. ஜெயகாந்தன் 'சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்'த்தோடு நிறுத்தி இருக்கலாம் அல்லது வேறொரு கதாநாயகியைக் கொண்டு独立的 கதையாக எழுதி இருக்கலாம். 'சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்'ல் கிடைத்த முடிவே போதுமானது.

இந்தப் புத்தகம் ஏன் பிரபலமானதில்லை என்று புரிந்து கொள்ளலாம். 1970-ல் வெளியான 'சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்'வுக்குப் பிறகு 1978-ல் வந்த தொடர்ச்சி இது. முக்கிய கதாநாயகிகளான கங்கா, பிரபாகரன், பத்மா, வசந்தா, வெங்கி மாமா ஆகியோரின் இறுதி கதையை விளக்குகிறார் ஜெயகாந்தன். பிரபாகரனின் கதை மட்டுமே உண்மையான 'வவ்' தரும்வகையாக இருக்கிறது.

இந்தப் புத்தகத்தைத் தனியாகப் பிரசுரிக்காமல் சில நேரங்களில் சில மனிதர்களில் சேர்ந்திருக்கலாம். அல்லது கங்காவின் பெயரை, கங்காவைப் போல வாழ்ந்த வேறொருவருடைய கதையாக நாயகியின் பெயரை மட்டும் மாற்றியிருக்கலாமோ எனத் தோன்றுகிறது. JK-வின் எழுத்து நடை அந்நாவலின் போக்குடன் ஒத்துப் போகாததால் ஒரு குறையாக உள்ளது. வஸந்தாவைச் சற்று முன்னரே கொண்டு வந்திருக்கலாமோ என்ற ஏக்கமும் உள்ளது. சில நேரங்களில் சில மனிதர்களைப் படித்துவிட்டு உடனே இதைப் படித்தால் இன்னும் நன்றாக இருக்கும்.

அக்னிப் பிரவேசத்தில் தொடங்கி சில நேரங்களில் சில மனிதர்களில் உருமாறிய கதாநாயகி கங்கா, இந்நாவலில் அஸ்தமிக்கிறாள். 1970-களில் ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையை ஒரு இரவு மாற்றிப் போடும் என்று ஜே.கே. எழுதியுள்ளார் — கங்கையும் அவ்வாறுதான். அவள் வாழ்க்கை எப்படி முடிகிறது என்பதை விளக்கும் இந்நாவல், சிலவேளைகளில் கலாச்சாரக் கட்டாயங்களால் எழுதப்பட்டது போல் உணர்கிறது. இல்லையென்றால் கங்கா அக்னிப் பிரவேசத்திலேயே நன்றாக முடித்திருப்பாள்.

இந்தப் பாத்திரம் எந்திர உணர்ச்சியல்ல — அவள் நம்மோடு வாழ்கிறவள். சமூகம் தன் கருத்துக்களையும் வீணான கரைக்கையையும் அவள்மீது திணிக்க நினைக்க, அவள் அவற்றை ஏற்க மறுக்கிறார். காலப்போக்கில் அவளது வாழ்க்கை ஒரு முடிவற்ற போர் அல்லவா? இந்நாவல் அந்தக் கேள்விக்கு பதில் அளிக்கையில், நம்மைச் சிலவேளைகளில் கையால் அடித்தும், சிலவேளைகளில் கட்டி அழுத்தியும் உண்மையை நினைவுபடுத்துகிறது. கங்கா ஆண்டுகள் போகப் போக மன்னித்து, அவரைப் பிரதிநிதித்துவம் செய்யும் சமூகமும் கருத்து மாறுகிறது — வெறுப்பு நீடிக்காது, காதலே நிலைபெறும். வாழ்க்கை நகர்ந்தாக வேண்டும் — கங்கா நதியாகவும் கதாபாத்திரமாகவும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறாள்.