Reviews for நிலம் பூத்து மலர்ந்த நாள்

ஒரு மலையாள எழுத்தாளர் தமிழ்ச்சங்ககாலத்தை மையமாக வைத்து ஒரு புதினம் படைத்ததற்கு வாழ்த்துக்கள். அதை ஏனோதானோ என்று எழுதாமல் முழுக்க வரலாற்றின் துணை கொண்டு எழுதியதே இந்நூலின் சிறப்பு.

வறுமையில் வாடும் பாணர்கள் கூட்டம் தங்கள் வறுமையை அகற்ற மேற்கொள்ளும் பயணமே இந்நூலின் மையக்கரு. கொலும்பன் என்னும் பாணரின் கண்ணோட்டத்தில் தொடங்கும் நூல், அவரின் மகள் சித்திரை மற்றும் சிறுவயதில் தொலைந்துப்போன மகன் மயிலனின் பார்வையில் கதை நகர்கிறது. அவ்வை, பரணர், கபிலர் போன்றோர் கதைமாந்தர்களாக வருகிறார்கள். சங்கப்பாடல்கள் இடம்பெற்றுள்ளது மற்றொரு சிறப்பு.

என்னுடைய ஒரே வருத்தம் வேள்பாரியின் கொலை சாதாரணமாக நடப்பது போன்ற காட்சிகள் தான். இந்நூலுக்காக சிறந்த மொழிபெயர்ப்புக்கான சாகித்ய அகாடமி விருது பெற்ற கே.வி.ஜெயஸ்ரீயின் மொழிபெயர்ப்பு வாசகர்களுக்கு எந்த அயர்ச்சியும் தராத வண்ணம் அமைந்துள்ளது.

மிகச் சிறந்த வாசிப்பனுபவம் தந்த நாவல். நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பிருந்த கேரளத்தின் பல்வேறு சமூக நிலைகளிலுள்ள மனிதர்களின் வாழ்க்கையைச் சொல்லும் இந்த நாவலில் மொழி தான் மிகவும் அழகு. பழந்திராவிட மொழி வாசகர்களைக் காலத்துடன் இணைத்துச் செல்கிறது. மிகவும் பிடித்த புத்தகங்களின் வரிசையில் நிலம் பூத்து மலர்ந்த நாளும் இடம்பிடித்துவிட்டது. நிச்சயமாக வாசிக்க வேண்டிய புத்தகம்.

மொழியும் கற்பனையும் ஒருசேர அழகாகும் கதைகளும் நாவல்களும் மிக அரிது. கதையின் வேகமான ஓட்டத்தில் இவை எதுவும் இழக்கப்படாமல் பாதுகாக்கப்பட்டிருக்கிறது. காசக்கின் இதிகாசம் போல மனதைத் தொடும் கதாபாத்திரங்களும் சூழல்களும் இருக்கின்றன. மலையாளத்தின் பாரம்பரியத்தையும் தமிழகத்தின் மரபையும் இணைத்துச் சொல்லப்படுவது வரலாற்றுக் கதையாக இருந்தாலும், இயற்கையின் உண்மையான சித்திரத்தை வரைந்து காட்டுவதில் கதையாசிரியர் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். கொலும்பன், சித்திரை, மயிலன் ஆகியோரின் வாழ்க்கைப் பக்கங்களை நம் முன் விரிக்கும்போது, இந்த நாவல் வாசகர்களுக்கு ஒரு அற்புதமான வாசிப்பனுபவத்தை வழங்குகிறது.

பிறநாட்டு நல்லறிஞர் சாத்திரங்கள் தமிழ்மொழியில் பெயர்த்தல் வேண்டும் என்று முண்டாசுக் கவிஞன் பாரதி அன்றே வைத்த கோரிக்கை இன்று நிறைவேறுவதாகத் தோன்றுகிறது!

இதுவரை நான் படித்த மிகச் சிறந்த நாவல்களில் ஒன்று. ஆசிரியரின் படைப்பாற்றலும் மொழிபெயர்ப்பாளரின் திறனும் இணைந்த வலிமையான படைப்பு. என் பள்ளிக்கால நினைவுகளையும் எனக்குப் பிடித்த வேள்பாரி நாவலையும் நினைவுக்குக் கொண்டு வந்தது.

வேள்பாரியில் கதை முடியும் விதம் எனக்கு உடன்பாடாக இல்லை, ஆனால் அந்த நூலை எப்போதும் விரும்புவேன். நிலம் பூத்து மலர்ந்த நாளின் முடிவு அந்தக் குறையை நிறைவு செய்வதாக உணர்ந்தேன். அதற்காக மட்டுமல்ல, இதன் நுணுக்கமான விவரணைகளுக்காகவும் இந்த நூலை நேசிக்கிறேன்.

வென்றெறி முரசின் வேந்தர்களான சேர, சோழ, பாண்டியரின் சதியால் வீழ்ந்த பறம்புமலைப் பாரி, பெண் கொலை என்னும் இழிவை இன்றுவரைச் சுமக்கும் நன்னன், வீரத்தில் குன்றாத ஆனால் போரில் தோற்றுப்போன அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி — அவர்களைப் பாடிய கபிலர், பரணர், ஔவையார் எனச் செய்திகள் ஊடுபாவாகக் கிடக்கின்றன.

நிலம் பூத்து மலர்ந்த நாள் நிறைவானதோர் தமிழ்நாவல்.

இந்தப் படைப்பை வாசித்து முடிக்கும்போது மலையாளத்தின் முதல் நாவல் இதுவாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் எழுந்தது. முதல் மூன்று நான்கு பக்கங்களில் முன்னேற முடியாமல் நின்றபோது, இந்த வரிகள்தான் தொடர்வாசிப்புக்கு ஊக்கமளித்தன. வாசித்து முடித்தபோது அந்தக் கருத்து சரிதான் என்று தோன்றியது.

மலையாளத்தில் இதுவரை வாசித்தவற்றில் இருந்தெல்லாம் முற்றிலும் வேறுபட்ட படைப்பு. வாசிக்க வாசிக்க இதற்காக எவ்வளவு ஆராய்ச்சி செய்திருப்பார் என்று ஊகிக்கக்கூட முடியவில்லை. கொலும்பன், சித்திரை, மயிலன் ஆகியோரின் பயணங்கள் முழுவதும் மனதில் படங்களாகப் பதிந்துவிடும் மனோகரமான எழுத்து. ராந்தூழத்திற்கும் ஆடுஜீவிதத்திற்கும் பிறகு இப்போது அதே வரிசையில் நிலம் பூத்து மலர்ந்த நாளும் இடம்பிடித்தது. ஒரு சிறந்த அனுபவம்.

வறுமையிலிருந்து மீள வழி தேடி தாய்நாட்டை விட்டு பிற நாடுகள் நோக்கிப் பயணித்த கூத்தர்களும் பாணர்களும் சேர்ந்த சங்ககால கேரளத்தின் வழியான பயணம் ஒரு அனுபவம் தான்.

பயணத்தில் பலவற்றைக் கண்டறிந்தோம். மழையும் காற்றும் காடுமாக உயிரோட்டமாக நிற்கும் இயற்கையைக் கண்டோம். தங்களிடம் இருப்பதில் ஒரு பங்கை வழிதேடி அலைபவர்களுக்குக் கொடுத்த உழவர்களின் கருணையைக் கண்டோம். அரசர்களின் கருணையும் கொடுமையும் கண்டோம். தனக்குத் தானே போதும் என்ற பெண்ணின் தன்னம்பிக்கையைக் கண்டோம்.

கண்டிராத நாட்டின் வழியே காலத்தைக் கடந்து கைபிடித்து அழைத்துச் சென்ற அன்பான நாவலாசிரியருக்கு நன்றியுடன்.

நல்ல வாசிப்பனுபவம் தந்த நாவல். சங்ககால பின்னணியும் பாணர்களின் வாழ்க்கையும் அழகாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

வாசிப்பில் ஆரம்ப நிலையில் இருக்கும் எனக்கு இந்த நாவலைப் படித்ததில் பல புதிய அனுபவங்கள் கிடைத்திருக்கின்றன. இந்த நாவலை ஆழமாக வாசிக்க இன்னும் எனக்கு சிறிது பக்குவம் தேவைப்படுகிறது.

இந்த நாவலை எழுதிய மனோஜ் குரூர் அவர்களுக்கும் தமிழில் சிறப்பாக மொழிபெயர்த்த கே.வி.ஜெயஸ்ரீ அவர்களுக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றிகள்.

குறிஞ்சி முதல் நெய்தல் வரை நீளும் திணைகள் வழியாக மீட்டெடுப்புகளின் பயணமாக அமைகிறது இந்த நாவல். மீட்டெடுப்பது திராவிட பாரம்பரியத்தையே. மொழியும் பண்பாடும் மனிதர்களும் வரலாறும் அனைத்தும் ஒன்றாக மேடையில் நிற்கும்போது, ஆக்கம் எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கி முன்னேறுகிறது. அதன் மொழி இனிமையானதும் தடையின்றி சுதந்திரமாக ஓடுவதுமாகும். சமஸ்கிருத மலையாளத்தை விடுத்து தமிழ் மணம் கொண்ட திராவிட மொழியில் மலரும் உரைநடை வாசிப்புக்கு வல்லாத இனிமை அளிக்கிறது. மூன்று பார்வைக் கோணங்கள் ஒன்றையொன்று நிறைவு செய்து நிரம்புகின்றன. அவ்வாறு ஒரு நாவல் பூத்து மலர்கிறது. அதிசுந்தரமாக. அசாதாரணமான வகையில் ரசிக்கத்தக்கதாக.

சங்க அகத்திணைகளையும் அம்மக்களையும் பின்புலமாகக் கொண்டு நெய்யப்பட்ட ஒரு அழகிய புதினம். எழுதியவரின் தாய்மொழி மலையாளம் என்பதில் ஆச்சரியம் இல்லை. தமிழும் மலையாளமும் சகோதரிகள் தானே. ஆனால் அவரின் நுட்பமான ஆழமான சங்க இலக்கிய ஞானம் ஆச்சரியம். தமிழ் இலக்கிய கதையை மலையாளத்தில் இருந்து மீண்டும் தமிழில் அருமையாக கதையின் சாரம் கொஞ்சமும் குறையாமல் மொழியாக்கம் செய்த கே.வி.ஜெயஸ்ரீ அவர்களைப் பாராட்ட வேண்டும்.

சங்க நிலப்பரப்புகளின் மீது தீராத காதல் கொண்ட என்னைப் போன்றவர்களுக்கு இந்த நூல் ஒரு விருந்து. அந்தக் காலகட்டத்துக்கே காலப்பயணம் செய்ய முடிந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்று பெருமூச்சு விட்ட நாட்கள் பல. தமிழகத்தில் நாம் கட்டிடக் காடுகளால் அகத்திணைகளை விழுங்கி விட்டோம் என்பது வேதனை. தமிழகத்தில் நாம் முல்லையையும் மருதத்தையும் பாலைகளாக்கி விட்டோம்.