Reviews for நிலம் பூத்து மலர்ந்த நாள்

புதுமையான மொழிநடையால் மிகவும் கவனம் பெற்ற படைப்பு இது. சங்ககாலப் பாணர்களின் வாழ்க்கையை மையப்பொருளாகக் கொண்ட இந்த நாவல், சமஸ்கிருதமயமாவதற்கு முன்பிருந்த பழந்தமிழ் நடையில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. திராவிடச் சொற்கள் தாளத்துடன் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் அழகான வாக்கியங்கள் ஏராளம்.

தனிப்பட்ட முறையில் கதை அவ்வளவு ஈர்க்கவில்லை. வறுமையிலிருந்து விடுபட்டு பாணர்களின் நீண்ட பயணம் தொடங்கும்போது கிடைத்த புதிய அனுபவம், சித்திரையின் காதல் கதையிலும் சதி/வஞ்சனை நோக்கிலும் நகரும்போது இழக்கப்படுவதாகத் தோன்றியது.

சங்ககால வரலாறு தெரிந்தவர்களுக்கு, நாவலாசிரியர் வரலாற்றுக் கூறுகளைப் புனைவுச் சூழலில் பயன்படுத்தியிருப்பது ஒருவேளை மேலும் ஆர்வமூட்டுவதாக இருக்கலாம்.

இந்த நாவலின் சிறப்பே எழுத்தாளர் யாரையும் புகழவும் இல்லை, இகழவும் இல்லை. வேள்பாரியின் தொடர்ச்சி என்றே ஆரம்பித்தேன், ஆனால் நாவல் நம்மை வேறு தளத்திற்கு கொண்டு செல்கிறது. மயிலன், கபிலர் இறுதி உரையாடலில் இருந்து மீள முடியவில்லை. மிகச்சிறப்பான மொழிபெயர்ப்பு.

எம்.டிக்கும் எம்.முகுந்தனுக்கும் பிறகு என்னை வாசகியாகப் பிடித்திருத்திய எழுத்து இது!

பிழைப்புக்காகவும் குடும்ப உறுப்பினரான மயிலனைத் தேடியும் தொடங்கும் ஒரு பாணர் குடும்பத்தின் பயணம், கபிலர் பரணர் அவ்வை வழிப் பயணப்பட்டு மூவேந்தர்களின் சதியால் படுகொலை செய்யப்படும் நன்னன், வேள்பாரி மற்றும் சதிக்குள்ளாகியிருக்கும் நெடுமானஞ்சி வழி திரும்பி புறப்பட்ட இடத்துக்கே வருகிறது.

பயணத்தூடே அவர்களின் அலைக்கழிப்பும் அவர்களே சதிகளுக்கு உட்பட்டிருப்பதும் மூவர் பார்வையில் — கொலும்பன், சித்திரை, மயிலன் — கதை சொல்லப்பட்டிருப்பது சிறப்பு. ஆங்காங்கு சங்கப்பாடல்கள் வருகின்றன.

படிக்கும்போது நான் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட புத்தகத்தைப் படிக்கிறேன் என்று நம்ப முடியவில்லை. இந்தப் புத்தகம் முதலில் தமிழிலேயே எழுதப்பட்டதாக உணர்ந்தேன்.

வரலாற்றுப் புனைகதைகளை நாம் பெரும்பாலும் படிக்கும்போது அது மன்னர்கள், போர்வீரர்களைப் பற்றியது. ஆனால் இந்தப் புத்தகம் வறுமையில், துன்பத்தில் வாடும் சாமானிய மக்களைப் பற்றியது. அதுவே இதன் தனிச்சிறப்பு.

தமிழும் தெலுங்கும் கன்னடமும் நாம் பேசும் மலையாளமும் திராவிட மொழியிலிருந்து பிரிந்து வந்தவை என்பது வரலாறு. மனோஜ் குரூரின் நிலம் பூத்து மலர்ந்த நாள் தொடங்குவது அங்கிருந்துதான் — சுமார் 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு. அக்காலகட்டத்தை மிகவும் நம்பகமான முறையில் மீண்டும் படைக்க ஆசிரியர் சாதித்திருக்கிறார். திராவிட எழுத்துக்களால் ஆன சொற்களைப் பயன்படுத்தி எழுதப்பட்ட முழு நாவலும் வாசகர்களை எங்கும் சலிப்படையச் செய்யவில்லை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

பாணர்களும் கூட்டத்தினரும் தங்கள் வாழ்வாதாரத்துக்காக மேற்கொள்ளும் பயணமே கதைக்களம். மிகவும் பிடித்து இழுக்கும் கதைசொல்லலும், சிறந்த கதாபாத்திரப் படைப்பும் கடைசி வரை ஈடுபாட்டுடன் வைத்திருக்கின்றன. ஆயுதங்கள், அணிகலன்கள், விழாக்கள் என்று நுணுக்கமான விவரங்கள் நாவலில் நிறைந்திருக்கின்றன. கூடவே சாம்ராஜ்ய சக்திகளின் திட்டமிட்ட அரசியலும் அவர்களின் வேர்களும் நன்றாக வரையப்பட்டிருக்கின்றன.

சங்ககால தமிழ்நாட்டை — இன்றைய கேரளத்தையும் உள்ளடக்கிய — பின்னணியாகக் கொண்ட நாவல் இது. சங்க இலக்கியம் என்பது தமிழர்களுக்கும் மலையாளிகளுக்கும் கிடைக்கக்கூடிய மிகப் பழமையான இலக்கிய படைப்புகள். சங்ககாலம் பல அரசர்களுக்கிடையிலான பெரும் போர்களின் காலம். இறுதியில் சேர, சோழ, பாண்டிய அரசர்கள் சிறிய வேளிர் அரசர்களைக் கொடூரமான வழிகளில் வென்றனர்.

இதன் மையத்தில் மிகவும் கொடையாளியான வேள்பாரி மன்னனின் படுகொலை இருக்கிறது. இந்தப் படுகொலையைச் சுற்றி, அதிகார அரசியலில் சிக்கிக்கொள்ளும் பாணர் சமூகத்தின் வாழ்க்கை வழியாக, அக்காலத்தில் வாழ்ந்த மக்களின் வாழ்க்கையை ஆசிரியர் மீண்டும் படைத்துள்ளார்.

சங்கக் கவிதைகளின் மீதான ஆழமான புரிதல், அதன் அழகு, உணர்வுரீதியான சிக்கல்கள், அறநெறிக் கேள்விகள் அனைத்தும் இந்த நாவலில் பிரதிபலிக்கின்றன. தமிழ் பண்பாட்டு உணர்வுக்கு மையமான காலகட்டத்துக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது இந்த நாவல்.

இதுவரை வாசித்த மலையாள நாவல்களில் இருந்தெல்லாம் மிகவும் வேறுபட்ட படைப்பு இது. குறிப்பிடத்தக்கது இதில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் மொழி. பழந்திராவிட மொழியான தமிழும் மலையாளமும் இணைந்த மொழி இதில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

சுமார் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்த கேரள வாழ்க்கையை எழுத்தாளர் விவரிக்கிறார். அன்றைய பாணர்களின், கூத்தர்களின் வறுமையும் துன்பமும், அரசர்களுக்கிடையிலான போர்களும் அழகாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. இவ்வளவு பழமையான திராவிட பண்பாட்டை நம் முன் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கும் ஆற்றல் மிகவும் பாராட்டுக்குரியது.

மொழி, நிலம், மனம் — இம்மூன்றின் சங்கமமே இந்த நாவல். காசக்கின் இதிகாசம் போல மொழியால் ஒரு விஸ்மயத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார் மனோஜ் குரூர். வாசித்ததில் மிகவும் பிடித்த புத்தகங்களின் வரிசையில் இதுவும் இடம்பிடித்தது.

தலைப்பையும் இந்தப் புத்தகத்தை ஓர் மலையாள எழுத்தாளர் நம் இலக்கிய வாழ்க்கையின் புனைவுகளுக்கு உட்படுத்தி ஒரு நாவல் எழுதியுள்ளார் என்பதையும் கேட்டதிலிருந்து வாசித்துவிட வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டே இருந்தேன்.

பாணர்கள், கூத்தர்கள், பரதவர், சாலியர், வேளாளர், மறவர், மன்னர்கள், பெரும்புலவர்கள் என்று நகர்கிறது கதை. மூன்று கதைமாந்தர்களின் வழியே கதையை நமக்குக் கடத்துகிறார் மனோஜ் அவர்கள். கொலும்பன், சித்திரை, மயிலன் ஆகியோர் வழி நம்மை வந்தடைகிறது பாணர்களின் வாழ்க்கை.

பெரும்பாணர்களின் தலைமையில், மிகப்பெரும் வறுமையைப் போக்க, மாபெரும் அரசர்களைத் தேடிப் பயணிக்கின்றனர் பாணர்களும் கூத்தர்களும். வறுமையின் பிடி எப்போதும் துயரத்தையும் சொல்லொணாத துரதிர்ஷ்டத்தின் சாயலையும் திணித்தபடியே இருக்கும்.

இப்படிப்பட்ட புத்தகங்களை வாசிக்கும்போது தமிழின் இலக்கியங்களை இன்னும் வாசிக்க வேண்டும் என்பது மட்டுமே நினைவில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. மிகப்பெரிய களஞ்சியம் அது. படித்துப் பாருங்கள்.

சங்ககாலத்தில் நிகழும் இக்கதையில் கபிலர், பரணர், பாரி, அவ்வை ஆகியோர் முக்கிய கதாபாத்திரங்களாக இடம்பெறுகின்றனர். ராஷோமன் விளைவு என்னும் கதை சொல்லும் யுக்தியை ஒரே குடும்பத்தைச் சார்ந்த மூன்று நபர்கள் கதைசொல்லியாக வருவதும், ஒரே சம்பவம் வெவ்வேறு பார்வைகளில் சிறப்பாகக் கையாளப்பட்டிருக்கிறது. சங்க இலக்கியத்தைச் சார்ந்து ஆராய்ச்சியைச் சிறப்பாகச் செய்துள்ளார் எழுத்தாளர் மனோஜ் குரூர். சிறந்த எழுத்து, சிறந்த மொழிபெயர்ப்பு.