Reviews for உடையார் - பாகம் 6

குடந்தை, தஞ்சை, பழையாறை ஆகிய ஊர்களில் உலவிய உணர்வைத் தருகிறது. பெரிய கோவிலுக்குச் சென்று சிற்பங்களை அருகில் ரசிக்கவும், அடித்தளத்திலிருந்து கலசம் வரை அதன் உருவாக்கத்தை நினைத்துப் பார்க்கவும் தூண்டுகிறது.

பெரிய கோவில் உருவான விதத்தோடு சோழர் கால மக்களின் வாழ்க்கையையும் போரின் தாக்கத்தையும் விரிவாகச் சித்தரிக்கிறது உடையார். அரச குடும்பப் பெண்களின் நிலையையும் பிற பெண்களின் துயரங்களையும் வேறுபடுத்திக் காட்டுவது மனதைப் பாதிக்கிறது. பலதரப்பட்ட பாத்திரங்களுக்கு இடமளிக்கும் இந்நாவல், கோவிலைப் பார்க்கும் பார்வையையே மாற்றுகிறது. ஆனால் மெதுவான கதையோட்டத்திற்குப் பொறுமை தேவை. முடிவுறாத உட்கதைகளும் தத்துவ உபதேசங்களும் வேகத்தைக் குறைக்கின்றன; சில இடங்களில் ஆசிரியரின் சொந்தக் கருத்துகளே தத்துவமாக முன்வைக்கப்படுவதாகத் தோன்றுகிறது.

ராஜராஜசோழனின் சிறப்பையும் பெரிய கோவிலின் பெருமையையும் பாலகுமாரன் அழகாக எடுத்துரைக்கிறார். ஆனால் முதல் மூன்று பாகங்களில் இருந்த விறுவிறுப்பு பிந்தைய மூன்றில் குறைகிறது. புதிய நிகழ்வுகளைச் சொல்லும்போது முன்பு நடந்தவற்றையும் மீண்டும் விவரிப்பது சற்றே அலுப்பூட்டுகிறது. இந்தக் குறைகள் இருந்தாலும் ஆசிரியரின் உழைப்பு பாராட்டுக்குரியது.

பொன்னியின் செல்வனை ரசித்தவர்களுக்குப் பரிந்துரைக்கத் தகுந்த தொடர். ராஜராஜர் காலச் சமூக வாழ்க்கையைச் சித்தரிப்பதில் அதைவிடவும் சிறப்பாக இருக்கிறது. முதல் பாகத்தின் மாந்திரீகமும் சாமியார்களின் சக்திகளும் ஏற்படுத்திய தயக்கத்தை அடுத்த பாகங்களின் பகுத்தறிவுக்கு நெருக்கமான அணுகுமுறை குறைக்கிறது. ஆறு பாகங்களுக்குப் பிறகும் மேலும் வாசிக்கத் தோன்றினாலும், சில பாத்திரங்களுக்கு முறையான முடிவு இல்லை. தஞ்சைப் பெரிய கோவிலையும் கதையில் வரும் இடங்களையும் நேரில் காணும் ஆவலை எழுத்து ஏற்படுத்துகிறது.

உடையாரை வெறும் வரலாறாகவோ பெரிய கோவில் கட்டிய கதையாகவோ மட்டும் பார்க்க முடியாது. அகந்தையை விடுத்து இறைவனைப் பணிவதற்கும் அவனது அருள் தேவை என்பதே தொடரின் மையக் கருத்தாகத் தோன்றுகிறது.

பாலகுமாரனின் எழுத்தில் உணர்ச்சிகள் எவ்வளவு வலுவாக வெளிப்படுகின்றன என்பதற்கு உடையாரின் இறுதிப் பகுதி ஓர் எடுத்துக்காட்டு. தொடரை முடிக்கும்போது பிரிவின் வருத்தமும் வெறுமையும் மிஞ்சுகின்றன. தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்தவர்களும் இந்த மண்ணோடு தொடர்புடையவர்களும் அவசியம் வாசிக்க வேண்டிய படைப்பு.

ராஜராஜரின் ஆளுமையையும் மனிதநேயத்தையும் உணர்ச்சியோடு வெளிப்படுத்தும் எழுத்து, ஆறு பாகங்களையும் ரசிக்க வைக்கிறது. பொன்னியின் செல்வன் வழியே அறிமுகமான பாத்திரங்களுக்கும் நியாயம் செய்திருக்கிறது. ஆனால் கோவில் கட்டுவதே மையமாக இருக்கும்போது குடமுழுக்கைச் சாதாரண நிகழ்வாகக் கடந்திருப்பது ஏமாற்றம். ராஜேந்திரரின் முடிசூட்டலுக்கும் உரிய சிறப்பு இல்லை; கருவூரார் உள்ளிட்ட சில பாத்திரங்கள் முக்கிய நேரங்களில் காணாமல் போகின்றன. இந்தக் குறைகளோடும் மொத்தத்தில் சிறந்த வாசிப்பு.

ராஜராஜ சோழனின் வாழ்வில் பங்கேற்பது போன்ற நெருக்கத்தைத் தரும் பிரம்மாண்டமான வரலாற்றுப் புதினம். கோயில் கட்டுமானத்தின் சிற்ப சாஸ்திரமும் திட்டங்களும் மட்டுமின்றி, அதை எழுப்புபவரின் மன உளைச்சல், தடைகள், அக்கால நிகழ்வுகள் ஆகியவற்றுக்கும் முக்கியத்துவம் தருகிறது. கட்டடக்கலையைவிட மனித வாழ்வை முன்னிறுத்துவதே நூலின் சிறப்பு. இறுதிப் பக்கங்கள் ஆவேசத்தையும் நெகிழ்ச்சியையும் ஏற்படுத்தி, ராஜராஜன் மீதான மதிப்பை மேலும் உயர்த்துகின்றன.

பெரிய கோயிலை மையமாகக் கொண்டு சோழர் நாகரிகத்தை நேரில் காண்பது போல் விவரிக்கும் சிறப்பான நூல். கோயிலின் கட்டடக்கலைச் சிறப்பும் மனதில் நிற்கிறது. வாசித்து முடிக்கும்போது நெகிழ்ச்சியையும், பெரிய கோயிலுக்கும் பஞ்சவன் மாதேவியாரின் பள்ளிப்படைக் கோயிலுக்கும் செல்லும் ஆவலையும் ஏற்படுத்துகிறது. பாலகுமாரனின் மிகச் சிறந்த படைப்பு என்ற பாராட்டுக்குத் தகுதியானது.

தொடக்கத்தில் பொன்னியின் செல்வனோடு ஒப்பிடத் தோன்றினாலும், பாகங்கள் செல்லச் செல்ல உடையார் தனக்கென ஓர் இடத்தைப் பெறுகிறது. பெரிய கோயில் கட்டுமானத்தோடு அக்காலப் பண்பாட்டு வளர்ச்சியையும் மனிதர்களின் மனப்போக்கையும் அழகாக விவரிக்கிறார் ஆசிரியர். கோயில் எழும்புவதை உடனிருந்து காண்பது போன்ற நெருக்கம் ஏற்படுகிறது. ராஜராஜன் மனதில் ஆழமாகப் பதிய, இறுதிப் பாகம் வருத்தம் கலந்த உணர்வை விட்டுச் செல்கிறது.