Reviews for பிறகு

தெலுங்கு கலந்த தென்தமிழக வட்டார வழக்கு தொடக்கத்தில் வாசிப்பைச் சிரமப்படுத்தினாலும், போகப்போகப் பழகிவிடுகிறது. சாதியைச் சுற்றி இயங்கும் கிராமச் சமூகம் நன்கு சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. அழகிரியின் வாழ்க்கையோடு நாட்டின் விடுதலை, இடப்பெயர்வு, மணவாழ்வுச் சிக்கல்கள், விவசாயம், கந்துவட்டி போன்ற பல அம்சங்கள் இணைகின்றன. அதிகாரத்திலும் நீதியிலும் நிலவும் ஏற்றத்தாழ்வுகளையும் உணவு சார்ந்த அரசியலையும் நாவல் பேசுகிறது.

அழகிரியின் குடும்பத்தை மையமாகக் கொண்டு சக்கிலியக்குடி மக்களின் தொழில், உணவு, பழக்கவழக்கங்களையும் அவர்கள் மீது நிகழும் சாதி ஒடுக்குமுறையையும் காட்டுகிறது நாவல். திருநெல்வேலி வட்டார மொழியோடு இடையிடையே தெலுங்கும் கலந்துள்ளது. சுவாரஸ்யமான கதையை எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கு வாசிப்பு ஒத்துவராமல் போகலாம். ஆனால் சுதந்திர காலகட்டத்துக் கரிசல் கிராம மக்களின் வாழ்வையும் எண்ணங்களையும் அறிந்துகொள்ள உதவும் நல்ல நூல்.

சுதந்திரத்துக்குப் பிந்தைய கிராமத்தின் சமூக, அரசியல் மாற்றங்களை மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்வோடு பதிவு செய்கிறது ‘பிறகு’. குறைந்த எண்ணிக்கையிலான பாத்திரங்களே வெவ்வேறு சூழல்களில் தொடர்ந்து வருவதால் அவர்களுடனும் கதைக்களத்துடனும் நெருக்கம் ஏற்படுகிறது. சாதிகளுக்கிடையேயான உறவுகளைச் சார்பின்றிச் சித்தரிப்பதாகத் தோன்றுகிறது. துன்பங்களுக்குப் பிறகும் தொடரும் வாழ்வைத்தான் தலைப்பு குறிக்கிறதோ என்ற யோசனையையும், பூமணியின் பிற படைப்புகளைத் தேடி வாசிக்கும் ஆர்வத்தையும் தரும் நல்ல நாவல்.

செருப்புத் தொழிலாளர்களின் வாழ்வையும் சாதிப் பழக்கங்களையும் பேசும் நாவலில் காவல்காரர், கருப்பன், சக்கணன் ஆகிய பாத்திரங்கள் தனித்து நிற்கின்றன. இறுதிப் பகுதிகளில் பிடிப்பு கூடினாலும், நல்ல உள்ளடக்கம் ஆழமான தாக்கமாக மாறவில்லை. மகள் பாத்திரமும் பரிதாபத்துக்குரியவளாக மட்டுமே வருகிறது. தமிழ், தெலுங்கு கலந்த வட்டார வழக்கு வாசிப்புக்குப் பெரும் தடையாகிறது; பின்னுள்ள சொற்பொருள் பட்டியலில் இன்னும் பல சொற்களைச் சேர்த்திருக்கலாம். மொத்தத்தில் சாதாரணமான வாசிப்பு.

சாதியும் வறுமையும் ஒரு சமூகத்தின் வாழ்க்கையைத் தலைமுறைகளாகக் கட்டுப்படுத்துவதை அழகிரியின் வழியாக நன்கு காட்டுகிறது ‘பிறகு’. முத்துமாரியின் வாழ்க்கை பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் கொடுமைகளை உணர்த்துகிறது; ஆவுடையின் அக்கறை குடும்பத்துக்குத் துணையாகிறது. ஒடுக்குமுறைக்கு நடுவிலும் உணவையும் வருமான வாய்ப்புகளையும் பகிர்ந்துகொள்ளும் மனிதர்கள் கவனம் பெறுகிறார்கள். கல்வி அடுத்த தலைமுறைக்கு மாற்றம் தரக்கூடும் என்ற நம்பிக்கையும் இருக்கிறது. சாதியால் ஒதுக்கப்பட்டோரின் வாழ்வை அறிய உதவும் நல்ல வாசிப்பு.

அழகிரியை மையமாகக் கொண்ட கதையில் ஊர் மனிதர்களின் குணங்களும் சாதி ஆதிக்கமும் வாழ்க்கைப் பாடுகளும் இயல்பான உரையாடல்களில் வெளிப்படுகின்றன. ‘கோவேறு கழுதைகள்’ எழுப்பிய கேள்விகள் இங்கும் தொடர்கின்றன. அழகிரி போன்றவர்கள் மீது இத்தகைய வாழ்க்கையைத் திணித்தவர்கள் யார் என்ற கேள்வியை நாவல் எழுப்புகிறது.

வெக்கை அளவுக்குத் தாக்கம் தரவில்லை; காலமாற்றத்தைச் சொல்லும் பிற கிராமிய நாவல்களிலிருந்து பெரிதாக வேறுபட்டதாகவும் தெரியவில்லை. வட்டார வழக்கு அவ்வப்போது வாசிப்பின் சுவாரஸ்யத்தைக் குறைக்கிறது. ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தின் ஆண்களை வயது பாராமல் ஒருமையிலும், பெண்கள் அனைவரையும் அஃறிணையிலும் அழைப்பது நெருடுகிறது. எனினும், சாதியை வெளிப்படையாக விமர்சிக்காமலேயே சமூக அமைப்பின் அடிப்படை அநீதியை உணர்த்துவதில் நாவல் வெல்கிறது; முக்கியமான வரலாற்று ஆவணமாகவும் அமைகிறது.

இடம்பெயர்ந்தவர்களை அந்நியராக ஒதுக்குதல், சாதி, காதல், தவறான புரிதல்கள், அவசர முடிவுகளின் விளைவுகள் எனப் பலவற்றைப் பேசினாலும் கதை சீராக நகர்கிறது.

கிராமத்துக்குக் குடிபெயரும் அழகிரியின் வாழ்வில், விடுதலை வந்தும் தொடரும் சாதிய ஏற்றத்தாழ்வுகளை நாவல் காட்டுகிறது. அரசியல் கட்சிகள் மக்களை வாக்குகளுக்காகப் பயன்படுத்துவதும் தேநீர்க் கடை, செய்தித்தாள் வருகையும் கதையோடு மேலோட்டமாகச் சொல்லப்படுகின்றன. இவற்றைத் தீவிரமாக ஆராயாமல் தொட்டுச் சென்றாலும், இழப்புகள் கதைக்குக் கனத்தைச் சேர்க்கின்றன. கல்வி வாழ்க்கையை மாற்றும் என்ற அழகிரியின் நம்பிக்கையும் முக்கியமானது.

விடுதலைக்குப் பிந்தைய கிராமத்தில் அழகிரியின் வாழ்க்கை வழியாக ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தின் வாழ்வைச் சொல்கிறது பிறகு. சாதியப் பாகுபாடும் உறவுச் சிக்கல்களும் அக்கால மனநிலைக்கேற்ப மிகையின்றி வெளிப்படுகின்றன. மக்களின் இயல்பான பேச்சும் நினைவில் நிற்கும் பாத்திரங்களும் சில வலுவான அத்தியாயங்களும் சிறப்பு. கதைசொல்லலில் ஒலிக்கும் பல்வேறு குரல்களும் பாராட்டுக்குரியவை. பரபரப்பான கதையல்ல; வாழ்வின் செறிவால் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் தனித்துவமான தமிழ் நாவல்.