Reviews for பிறகு

வட்டார வழக்கு உரையாடல்களாலேயே கதையைச் சொல்லிச் செல்லும் விதம் புதுமையாக இருக்கிறது. மொழிக்கும் ஒரு பாத்திரத்துக்கு இணையான இடம் கிடைக்கிறது. ஏறத்தாழ முப்பது ஆண்டுகளைக் கொண்டதாகத் தோன்றும் அருமையான கதை.

ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்வை எளிமையான எழுத்தில் கண்முன் கொண்டுவருகிறார் பூமணி. நல்ல நூல்களில் ஒன்றாகக் குறிப்பிடத்தக்க படைப்பு.

உயர்சாதியினர் தவறு செய்வதற்கு இருந்த சலுகையை நாவலின் உரையாடல்கள் உணர்த்துகின்றன. மறுமணம் செய்துகொள்வதிலும் விரும்பியவருடன் வாழச் செல்வதிலும் உயர்சாதிப் பெண்களைவிட ஒடுக்கப்பட்ட சாதிப் பெண்களுக்கு இடமிருந்ததாகக் கதை காட்டுகிறது. ஆனால் எந்தச் சாதியாக இருந்தாலும் பெண் கீழ்நிலையிலேயே வைக்கப்படுகிறாள் என்ற எண்ணம் எஞ்சுகிறது.

அழகிரியின் குடும்ப வாழ்வை மையமாகக் கொண்டு கிராமத்து மனிதர்களின் துயரங்களையும் வாழ்வின் மாற்றங்களையும் சொல்கிறது ‘பிறகு’. காலமும் இடமும் உயிரோட்டமாகப் பதிவாகின்றன. செறிவான தமிழும் இடையிடையே வரும் தெலுங்கு உரையாடல்களும் வாசிப்பைச் சிரமமாக்கினாலும், தொடர்ந்து வாசிப்பதற்கான பலன் உண்டு. கிராமத்துப் பேச்சும் தயக்கமற்ற வசைமொழியும் இயல்பான சூழலை உருவாக்குகின்றன. ஒலிநூலில் வட்டார வழக்குடன் பலவிதக் குரல்களைப் பயன்படுத்தும் விவேக்கின் வாசிப்பும் சிறப்பு.

கதைக்களத்துக்குள் இழுத்துச் செல்லும் பூமணியின் மொழிநடை ‘பிறகு’ நாவலிலும் கைகூடியிருக்கிறது. சில இடங்களில் வாசிப்பது சிரமமாக இருந்தாலும், மொத்தத்தில் நல்ல வாசிப்பனுபவம் தரும் நாவல்.

நாவல் சித்தரிக்கும் காலத்தின் வாழ்க்கை முறையை நெருக்கமாக உணர முடிகிறது. வாசித்து முடிக்கையில் அந்தக் காலத்தில் வாழ்ந்து திரும்பியதுபோன்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது.

நல்ல நூல்.

எளிய கதையாக இருந்தாலும் உணர்ச்சிபூர்வமாக அமைந்துள்ளது ‘பிறகு’. பாத்திரப் படைப்பு மிகவும் சிறப்பு. முத்துமாரி மனதில் நிற்கிறாள்; கருப்பனின் பாடல்களும் நினைவில் தங்குகின்றன. இவர்களின் துயரங்கள் கண்கலங்கச் செய்கின்றன.

அழகிரியைச் சுற்றிய நிகழ்வுகள் வழியாக ஆதிக்கச் சாதியினரின் வாழ்வையும் ஒடுக்கப்பட்டோரின் வாழ்வையும் காட்டுகிறார் பூமணி. முத்துமாரியும் கந்தையாவும் எதிர்கொள்ளும் துயரங்கள் மனதை உருக்குகின்றன. கருப்பையனின் எதிர்காலம் குறித்த கவலையும் எழுகிறது. விரும்பியபடி கதையை நகர்த்தாமல், வாழ்க்கையில் நிகழக்கூடியதையே எழுதியிருப்பது கவனிக்கத்தக்கது.

பூமணியின் சிறுகதைகளில் சொற்சிக்கனமும் கதைசொல்லியின் தலையீடு தெரியாத நடையும் கச்சிதமான முடிவுகளும் ஈர்க்கின்றன. அந்தச் சிறுகதைகளின் மீதான விருப்பம் அவரது நாவல்கள் குறித்த எதிர்பார்ப்பையும் உருவாக்குகிறது. ‘வெக்கை’, ‘பிறகு’ ஆகிய இரு நாவல்களும் பெரிய சிறுகதைகளாகவே தோன்றுகின்றன.