Reviews for பாரிசுக்கு போ!

ஜெயகாந்தனின் நூல்களில் மிகவும் விருப்பமானது இது.

ஜெயகாந்தனின் எழுத்து நடை ரசிக்கும்படியாக இல்லை. வெளியான காலத்தில் புரட்சிகரமாகவும் மரபுகளை எதிர்ப்பதாகவும் இருந்திருக்கக்கூடிய கருத்துகள், இப்போது பழமையானதாகவும் சற்றுச் சலிப்பூட்டுவதாகவும் தோன்றுகின்றன.

சாரங்கனின் இசை, கலை, பண்பாடு குறித்த இலட்சியங்களை ஆழமாகப் பேசுவதோடு, அவனுடன் முரண்படுபவர்களின் நியாயங்களுக்கும் இடமளிப்பது சிறப்பு. காதலுக்கும் கணவன் மீதான அன்புக்கும் இடையில் தவிக்கும் லலிதாவின் மனநிலையும் அழகாகக் கையாளப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு பாத்திரமும் தன் தரப்பை முன்வைக்கிறது; மனித மனங்களுக்குள் நிகழும் உரையாடல்களே எழுத்தின் தனித்துவம். முடிவு நிம்மதியளிக்கிறது.

காலத்தைக் கடந்து நிலைக்கும் ஜெயகாந்தனின் முக்கியமான நாவல்களில் ஒன்று. அறிவார்ந்த பலவிதமான பாத்திரங்களின் கருத்து மோதல்கள் கவனத்தை ஈர்க்கின்றன. யார் வென்றார், எது சரி என்று தீர்ப்பளிப்பதைவிட, ஒவ்வொருவரும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் கருத்துகளை விலகி நின்று பார்க்க வைக்கிறது. அவரது எழுத்து இன்றும் உயிர்ப்புடன் இருப்பதற்கு இந்த நாவலும் ஒரு சான்று.

அதிர்வூட்டும் நூல். இப்போது வெளிவந்திருந்தால் ஒழுக்கக் காவலர்கள் பெரும் எதிர்ப்பைக் கிளப்பியிருப்பார்கள்; அந்த வகையில் அறுபதுகளின் சூழலே மேம்பட்டிருந்ததோ என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் முடிவில் ஜெயகாந்தன் சற்றுப் பின்வாங்கிவிட்டாரோ என்ற கேள்வியும் எழுகிறது.

அருமையான சிந்தனைகளும் இசை குறித்த மேற்கோள்களும் நிறைந்த படைப்பு. மனிதர்கள் சிந்திக்கும் விதத்தை அணுகும் பார்வையும் நேர்மறையான எண்ணங்களும் வியக்க வைக்கின்றன. படித்துப் பார்க்கப் பரிந்துரைக்கத்தக்க நூல்.

கலை, கலைஞனின் மனம், அவனை எதிர்கொள்ளும் சமூகம் ஆகியவற்றை அருமையான கதைக்களத்தில் அழகாக இணைத்திருக்கிறார் ஜெயகாந்தன். குறிப்பாகக் கலைஞனுக்கும் ரசிகனுக்கும் இடையிலான இடைவெளியைப் பேசும் பார்வை முக்கியமானது. மறுவாசிப்பில் மேலும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள இடமளிக்கும் நாவல் இது. இவற்றைத் தன் காலத்திலேயே வெளிப்படையாக எழுதிச் சமூகத்திடம் கொண்டு சேர்த்ததில் ஆசிரியர் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்.

பழமைக்கும் புதுமைக்கும் உள்ள உறவை இசையோடு இணைத்துப் பேசும் அருமையான படைப்பு. இசையறிவு இல்லாதபோது அந்த ஒப்பீட்டை முழுமையாக ரசிக்க முடியாவிட்டாலும், இன்றைய சமூகத்தோடு பொருத்திப் பார்க்கும்போது கருத்துகள் பிடிபடுகின்றன. ஓரிரு கருத்துகளில் உடன்பாடு இல்லாவிட்டாலும், இன்றைய சமூகத்துக்கும் பொருந்தும் நூல்.

தனிமனிதர்களும் குடும்பங்களும் மாறாமல் சமூக மாற்றம் முழுமை பெறாது என்ற பார்வையை அழுத்தமாக முன்வைக்கிறது நாவல். தலைமுறைகளுக்கிடையிலான சிறு மாற்றங்கள்கூட ஏற்படுத்தும் நெருக்கடிகளையும் அவற்றின் விளைவுகளையும் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. மெல்லிய காதல் அந்த வலிகளுக்கு ஆறுதலாக வருவதோடு, காதலின் தேவையையும் அதைத் தடுக்கும் கட்டுப்பாடுகளையும் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. எழுதப்பட்ட காலத்தைக் கடந்தும் இந்தச் சிக்கல்கள் நீடிப்பதால், நாவலின் கேள்விகள் இன்றும் பொருந்துகின்றன.

கர்நாடக இசை, மேற்கத்திய இசை குறித்த விவாதங்கள் புதிதாகச் சிந்திக்க வைக்கின்றன; லலிதாவின் பின்னணியும் வாசிக்கத் தகுந்தது. ஆனால் புரட்சிகரமான கருத்துகளைப் பேசிவிட்டுச் செயலின்றி இருக்கும் சாரங்கனின் சுயபச்சாதாபமும் உறவுகளில் பொறுப்பற்ற அணுகுமுறையும் எரிச்சலூட்டுகின்றன. பாலம்மாளின் கணவர் நரசய்யாவின் பேச்சிலும் தர்க்கத்தைவிடத் திருமணப் பந்தத்தின் பெயரால் எல்லாத் தவறுகளையும் மன்னிக்க வேண்டும் என்ற வலியுறுத்தலே மேலோங்குகிறது. இந்தப் பகுதிகளும் ஏமாற்றமளிக்கும் முடிவும் நாவலின் மீதான மதிப்பைக் குறைக்கின்றன.