Reviews for பாரிசுக்கு போ!

ஜெயகாந்தனின் ஆளுமை மீது மதிப்பு இருந்தாலும், கதாபாத்திரங்கள் வழியாகத் தனது அறிவையும் கருத்துகளையும் நீண்ட சொற்பொழிவுகளாகச் சொல்லும் விதம் சலிப்பூட்டுகிறது. பாத்திரங்களுக்கு அழுத்தம் இல்லை; குறிப்பாக லலிதாவின் சித்தரிப்பு மிகவும் ஏமாற்றமளிக்கிறது. புரட்சிகரமாகக் காட்ட நினைக்கும் செயல்கள் பொருத்தமற்றவையாகவே தோன்றுகின்றன. பலவற்றைச் சொல்ல முயன்றும், எதையும் தெளிவாகவும் நிறைவாகவும் சொல்லாத நாவல்.

மனித மனங்களையும் எளிய மக்களின் உணர்வுகளையும் எழுத்தில் கொண்டுவரும் ஜெயகாந்தனின் திறன் வியக்கவைக்கிறது. இசைப் பரிச்சயம் இல்லாமல் சில விவாதங்களை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வது சிரமம். ஆனால் அவற்றைச் சமூகச் சிந்தனையோடும் உணர்வுகளோடும் இணைக்கும் விதம் சிறப்பு. அறுபதுகளில் எழுதப்பட்டிருந்தாலும் இன்றைய சமூகத்துக்கும் பொருந்துகிறது. சில கருத்துகளில் உடன்பாடில்லை என்றாலும், படைப்பாளியின் திறனை மதிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

மேற்கத்திய இசையில் தேர்ந்த சாரங்கனுக்கும் கர்நாடக இசையில் பற்றுள்ள அவரது தந்தைக்கும் இடையிலான முரண்பாடு, குடும்ப உறவுகளிலும் எதிரொலிக்கிறது. இசைகளை இணைக்கும் சாரங்கனின் கனவையும் லலிதாவுடனான காதலின் சிக்கல்களையும் ஜெயகாந்தன் நுட்பமாகச் சித்தரிக்கிறார். மனித உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் விதமும் முற்போக்கான சிந்தனைகளும் இந்நாவலின் சிறப்பு. எல்லோராலும் இதன் பார்வையை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் போகலாம்; இருந்தாலும் உயர்வாக மதிக்கத்தக்க படைப்பு.

அருமையான நூல்.

மிகவும் பிடித்திருந்தது.

கடைசி இருபது பக்கங்களும் உணர்ச்சிப் போராட்டமாக இருக்கின்றன.

தொடக்கமும் இறுதிப் பகுதியும் நன்றாக இருக்கின்றன; நடுப்பகுதியில் கதை மெதுவாக நகர்கிறது.

அறுபதுகளின் இந்தியப் பண்பாட்டுப் பின்னணியில் எழுதப்பட்டிருந்தாலும், இன்றைய சூழலுக்கும் பொருந்துகிறது. காலத்தைக் கடந்து நிற்கும் இலக்கியம் இது; ஜெயகாந்தன் போன்ற எழுத்தாளர்களை அவர்களின் படைப்புகள் என்றும் நிலைக்கச் செய்கின்றன.

மேலோட்டமாக ஒரு நாடகக் கதையாகத் தெரிந்தாலும், இசை, இலக்கியம், வாழ்க்கை குறித்த சமூகத்தின் ரசனையையும் தனிமனிதர்களின் ரசனையையும் ஆழமாக விமர்சிக்கிறது. தன் காலத்தை வெகுவாக முந்திய ஜெயகாந்தனின் சிந்தனைகள் வியப்பளிக்கின்றன. பழகிப்போன எண்ணங்களை அசைத்துப் பார்க்க வைக்கும் இந்த எழுத்து, தமிழில் இத்தகைய எழுத்தாளர் இருப்பதற்குப் பெருமிதம் கொள்ளச் செய்கிறது.

மனித உறவுகளின் அறச்சிக்கல்களையும் இசை, கலை, வாழ்க்கை குறித்த பழைய, புதிய பார்வைகளின் மோதலையும் வலுவாகப் பேசுகிறது. மரபோடு தொடர்ச்சியில்லாத நவீனம் வெறும் நகலாகிவிடும் என்ற கருத்து சிறப்பு. ஆனால் ஆசிரியரின் சிந்தனைகள் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தை நாயகன் ஏற்படுத்தவில்லை. இந்தக் குறை இருந்தாலும் சிந்திக்கத் தூண்டும் நாவல்.