Reviews for ஒற்றன்

பெரிய எழுத்தாளர்களின் நூல்கள் புரிந்துகொள்ளக் கடினமாக இருக்கும் என்ற தயக்கத்தை ஒற்றன் தகர்க்கிறது. அயோவா பயண அனுபவங்கள் மிக இயல்பான நடையில், ஒரு சாதாரண மனிதனின் பதிவாக அமைந்துள்ளன. வாசிக்கச் சிரமமில்லை; ஆனால் இடையிடையே வரும் வெளிநாட்டுப் பெயர்களை நினைவில் வைத்துக்கொள்வது சற்றுக் கடினம்.

எளிய சொற்களாலும் வாக்கிய அமைப்பாலும் நகைச்சுவை, தத்துவம், மனிதர்களின் எண்ணங்கள் ஆகியவற்றை அசோகமித்திரன் வெளிப்படுத்தும் திறன் வியக்க வைக்கிறது. அயோவாவின் உறைபனி, சைவ உணவுக்கான தேடல், பிற எழுத்தாளர்களுடனான சந்திப்புகள் எல்லாம் உடனிருந்து காண்பதுபோல் உயிர்ப்பாக அமைகின்றன. காலம் கடந்த நினைவுகளையும் நேரில் நிகழ்வதுபோல் எழுதும் மொழியாளுமை இந்நாவலின் சிறப்பு. வாசிப்போடு நிற்காமல் சிறுகதை எழுதும் ஆர்வத்தையும் தூண்டும் படைப்பு.

அமெரிக்கப் பயணத்தைப் புனைவாக்கும் ஒற்றன், இடங்களை விவரிப்பதைவிட மனிதர்களின் உணர்வுகளுக்கு முக்கியத்துவம் தருகிறது. புதிய சூழலின் தயக்கம், அன்றாடச் சிரமங்கள், சொந்தங்களைப் பிரிந்திருக்கும் வலி ஆகியவை நுட்பமாகப் பதிவாகின்றன. சக எழுத்தாளர்களின் உறவுகளையும் செயல்களையும் அறத் தீர்ப்புகள் வழங்காமல் காட்டுவது சிறப்பு. ஆனால் ஆங்கிலத்தில் நிகழும் உரையாடல்களைத் தமிழில் தரும் விதம் பல இடங்களில் செயற்கையாகத் தெரிகிறது. மற்றபடி அசோகமித்திரனின் அழுத்தமான படைப்பு.

பயணக் கட்டுரை வடிவில் அமைந்த தரமான நாவல். சம்பவங்கள் சிறப்பாக இருக்கின்றன; இடையிடையே வரும் நகைச்சுவை பிரமாதம்.

நாவலாகவும் சிறுகதைகளாகவும் பயண அனுபவமாகவும் வாசிக்க இடமளிக்கும் வடிவம் ஒற்றனின் சிறப்பு. அயோவாவின் இடங்களை விடச் சந்தித்த மனிதர்களின் விழுமிய வேறுபாடுகளை அசோகமித்திரன் நுட்பமாகக் காட்டுகிறார். எனினும் அவர்களின் அந்தரங்கத்துக்குள் நெருங்காமல் விலகியே நிற்கிறார்; சில உறவுகள் மேலும் விரிந்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் ஏற்படுகிறது. உண்மையும் புனைவும் கலக்கும் எழுத்தின் சங்கடங்களையும் இது நினைக்க வைக்கிறது. ‘அம்மாவின் பொய்கள்’ பகுதியில் ஞானக்கூத்தனின் கவிதை பயன்படுத்தப்பட்ட விதம் அருமை.

பயண அனுபவங்களை இவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக எழுத முடியுமா என்று வியக்க வைக்கிறது ஒற்றன். அயோவாவில் எதிர்கொண்ட குளிர், உணவுச் சிக்கல்கள், அன்றாடச் சிரமங்கள் ஆகியவற்றை அசோகமித்திரனின் பகடி இலகுவாக்குகிறது. எளிமையும் கச்சிதமும் கொண்ட நடையில் உணர்வுகளும் இயல்பாக இணைகின்றன. சில பகுதிகளை இடைவிடாமல் வாசிக்கத் தோன்றுகிறது. வெவ்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்களுடனான நட்பும் புதிய அனுபவங்களும் துன்பத்தைக் கடக்க உதவுவதை இந்நூல் உணர்த்துகிறது.

அமெரிக்காவில் ஏழு மாதங்கள் தங்கிய அனுபவங்களில் புதிதாக என்ன இருக்கப்போகிறது என்ற ஆரம்பத் தயக்கத்தை அசோகமித்திரனின் கதைசொல்லல் மாற்றிவிடுகிறது. எதைச் சொல்ல வேண்டும், எப்படி வரிசைப்படுத்தி முடிக்க வேண்டும் என்பதற்கே பாடமாக இருக்கிறது. உணவு, பயணம், சிறிய அசௌகரியங்களைக்கூட நுணுக்கமான கவனிப்பாலும் அங்கதத்தாலும் சுவாரசியமாக்குகிறார். விளைவு தெரிந்த நிகழ்விலும் ஆர்வம் குறைவதில்லை. கலாச்சார வேறுபாடுகளைக் கடந்த மனித உணர்வுகளின் ஒற்றுமையும் வெளிப்படுகிறது.

அமெரிக்கப் பயணத்தில் புதிய சூழலுக்குப் பழகும் கதாசிரியர், உணவு போன்ற விஷயங்களில் தன் வழக்கத்தை விட்டுக்கொடுக்காமல் இருப்பது அவரது இயல்பை வெளிப்படுத்துகிறது. இடங்களின் வர்ணனையைவிடச் சந்திக்கும் மனிதர்களுக்கு முக்கியத்துவம் தருவதுதான் இந்தப் புனைவின் தனி அழகு. அன்றாடத் தடுமாற்றங்களையும் அனுபவங்களையும் கொண்டு, பெரிய சாகசங்கள் இல்லாமலும் வாழ்க்கை சுவாரசியமாக இருக்க முடியும் என்பதை உணர்த்துகிறது.