Reviews for நிழல்கள்

சுமார் அறுபது பக்கங்களுக்குள் அமைந்த இந்தக் குறுநாவல், அளவில் சிறியதாயினும் ரசித்து வாசிக்க நிறைய கொண்டிருக்கிறது. அறுபதுகளில் எழுதப்பட்ட சிறந்த படைப்பு இது. விரைவில் படித்துவிடக்கூடிய நூலாக இருந்தாலும் வாசிப்பில் ஆழ்ந்து அனுபவிக்க இடமுள்ளது. படித்துப் பார்க்கலாம்.

சுந்தர ராமசாமியின் முன்னுரையே பல விஷயங்களைச் சொல்லிவிடுகிறது. நகுலனை அறிந்துகொள்ள நல்ல தொடக்கமாக அமையும் நூல்.

சிறிய நாவல் என்றாலும் நல்ல வாசிப்பு அனுபவத்தைத் தருகிறது. வழக்கத்திலிருந்து மாறுபடும் கதையோட்டமும் குறிப்பாக அதன் கிண்டலும் ரசிக்க வைக்கின்றன. விளைவுகளைப் பொருட்படுத்தாத தந்தை, பொறுப்பற்ற மகன் ஆகியோரின் கதையில் பலவிதமான உணர்வுகளை நகுலன் வெளிப்படுத்துகிறார்.

வாழ்க்கை அனுபவங்களை அப்படியே பதிவு செய்வதோடு நகுலனின் எழுத்து நின்றுவிடுவதில்லை. அவற்றை இலக்கியமாக மாற்றும் கலைத்திறனே வியக்க வைக்கிறது. அந்தச் செறிவான உருவாக்கம் புதுவிதமான வாசிப்பு அனுபவத்தைத் தருகிறது.

அறுபத்து மூன்று பக்கங்களையே கொண்ட இதை நாவல் என்று அழைக்கலாமா என்ற கேள்வி வாசித்த பிறகும் நீடிக்கிறது. அதே நேரத்தில் அடர்த்தியான மொழியும் தத்துவார்த்தமான நடையும் அந்தப் பெயருக்கு வலுச் சேர்க்கின்றன. இளமைக்கால அலைக்கழிப்பையும் மனம் இயங்கும் விதத்தையும் வெளிப்படையாகச் சொல்லும் எழுத்து, ஆதவனின் நடையை நினைவூட்டுகிறது.

வழக்கமான கதைசொல்லல் முறையிலிருந்து விலகி, பாத்திரத்தின் மனவெழுச்சியைப் பின்தொடரும் நடைதான் நிழல்களின் சிறப்பு. தந்தையுடனான உறவையும் குடும்பப் பொறுப்பின் சுமையையும் வெறும் சம்பவங்களாக அல்லாமல் சிந்திக்கத் தூண்டும் அனுபவமாக்குகிறது. குறிப்பாக இறுதிப் பகுதி ஆழமாக யோசிக்க வைக்கிறது. இந்தக் கதைசொல்லல் முறைக்கு முன்னோடியான படைப்பாக இதை மதிக்கலாம்.

நகுலனின் எழுத்தில் தொடர்ந்து இடம்பெறும் தனிமை இந்தக் கதையிலும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. சாரதியின் வாழ்க்கைச் சம்பவங்களே கதையாக விரிகின்றன. தாயைப் பற்றிய விவரங்கள் அதிகம் இடம்பெறவில்லை. சில இடங்களில் மட்டும் சோர்வு தெரிகிறது; மற்றபடி வாசிப்பு தடையின்றிச் செல்கிறது. நகுலனின் சிறந்த நூல்களில் இதற்கும் இடமுண்டு.

1965-லேயே இப்படி ஒரு படைப்பு வந்திருப்பது வியப்பளிக்கிறது. வித்தியாசமும் தீவிரமும் நிறைந்த காட்சியமைப்புகள் மிகவும் கவர்கின்றன. பெரிதும் ரசிக்க வைக்கும் எழுத்து.

முழுமையான வாசிப்பனுபவமாக அமையவில்லை. சுந்தர ராமசாமியின் முன்னுரையில் சொல்லப்பட்டதைத் தாண்டிச் சேர்ப்பதற்கு எதுவுமில்லை.

அறுபது பக்கங்களே இருந்தாலும், பெரிய நாவலுக்குரிய அடர்த்தியையும் தாக்கத்தையும் கொண்டிருக்கிறது. யாருக்கும் அடங்க விரும்பாத சாரதிக்கும், அவனைத் தன் விருப்பப்படி நடத்த நினைக்கும் தந்தைக்கும் இடையிலான உறவு முக்கியமானது. அடக்குபவர்கள், அடங்குபவர்கள், அவர்களை மீட்பவர்கள் எனப் பாத்திரங்களைப் பார்க்க முடிகிறது. சிறுவயதில் கண்ட மனிதர்களின் தாக்கம் நமது நடத்தையிலும் தொடர்வதை வலுவாக வெளிப்படுத்துகிறது; மனித மனத்தின் முரண்பாடுகளும் மனதைத் தொடுகின்றன.