நாட்குறிப்பைப் போன்ற அமைப்பு; வாசிப்பில் ஈர்ப்பு ஏற்படவில்லை.

நிலவறைக் குறிப்புகளுடன் ஒப்பிடும்போது, நினைவுப் பாதை மென்மையான தன்னுரையாடலாக விரிகிறது. எழுத்தையும் அதனுடன் பிணைந்த சிக்கல்களையும் மையமாக்குவது இதன் தனித்தன்மை. ஆனால் முக்கியப் பாத்திரங்கள் உயிருள்ள மனிதர்களைவிடக் கருத்துகளாகவே நிற்கின்றன; சிறு பாத்திரங்கள்தான் அதிகம் ஈர்க்கின்றன. நினைவோட்டத்தை நம்பிய துணிச்சலான முயற்சி என்றாலும், ஒரே இடத்தைச் சுற்றிவரும் போக்கு வாசிப்பின் பிடிப்பைக் குறைக்கிறது.

நாவலின் வழக்கமான வடிவங்களை மட்டுமல்ல, அபத்தவாதப் புனைவின் எல்லைகளையும் மீறுகிறது நினைவுப் பாதை. எழுத்து, சொற்கள், வாசகர் உறவு குறித்து ஓர் எழுத்தாளன் தன்னுடனும் பிற பாத்திரங்களுடனும் நடத்தும் உரையாடல்கள் நிஜத்தையும் புனைவையும் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன. குறும்பும் நேரடியான கேலியும் கலந்த குரல், மீண்டும் வரும் சொற்களும் தொடர்பற்றதுபோல் தோன்றும் தொடர்களும் வாசகரைத் திணற வைக்கின்றன. தனித்துவமான வாசிப்பு அனுபவம்; எல்லோருக்கும் ஏற்றதல்ல.