வாசிப்பதற்குச் சிரமமான நாவல் என்றாலும் தனியான மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. நாய் என்று அழைப்பதை ஏன் வசையாகக் கருதுகிறோம் என்ற கேள்வியைத் தொடர்ந்து ஆராய்கிறது. கதாபாத்திரங்கள் தனித்தவர்களா அல்லது நவீனன் தனக்குள் பேசிக்கொள்வதுதானா என்ற ஐயமும் எழுகிறது. பிறர் தவறும்போது முன்பே எச்சரித்ததைச் சொல்லிக் காட்ட வேண்டாமென்ற கருத்து வாழ்க்கைக்கும் பொருந்துவதாக உள்ளது.

எதைச் சொல்ல வருகிறது, கதை எங்கு செல்கிறது என்ற தெளிவின்றி நாவல் நீள்கிறது. சில இடங்களில் மட்டுமே பொருள் விளங்கும் வரிகள் உள்ளன; அவற்றை வைத்து இதை மகத்தான படைப்பாக ஏற்க முடியவில்லை. சிதறலான மொழியும் தொடர்பற்ற கதைப்போக்கும் வாசிப்பில் கடும் எரிச்சலை ஏற்படுத்துகின்றன. வாசிப்பின் மீதே வெறுப்பு வரவைக்கும் அளவுக்கு ஏமாற்றமளிக்கும் நாவல்.

ஒருவரை நாய் என்று அழைக்கும்போது எழும் கோபம், குழப்பம், தெளிவு ஆகியவற்றை நாய் என்ற படிமத்தின் வழியே நாவல் ஆராய்கிறது. திரும்பத் திரும்ப வரும் கேள்வி ஒவ்வொரு முறையும் வேறு பொருள் பெறுகிறது. கதாபாத்திரங்கள் தனித்த மனிதர்களாக அல்லாமல் கதைசொல்லியின் பிரதிபலிப்புகளாகத் தோன்றுகின்றன. மனிதர்களுக்கும் பிற உயிர்களுக்கும் அடிப்படையில் உள்ள ஒற்றுமையை நோக்கி இந்த விசாரணை செல்கிறது.