Reviews for நான் தான் ஔரங்ஸேப்

ஆவி உரையாடும் வடிவம் நன்றாகச் செயல்படுகிறது. ஔரங்ஸேப்பின் வாதங்கள் அவரை நல்லவராக்காவிட்டாலும், பிற வரலாற்றுப் பாத்திரங்களைப் பற்றிய நம்பிக்கைகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன; சம்பவங்களுக்காகவே வாசிக்கலாம். ஆனால் தொடரும் வன்முறை மனச்சுமை தருகிறது. அபத்த நகைச்சுவை ஓரளவு இளைப்பாறச் செய்தாலும் சிறுபிள்ளைத்தனமாக உள்ளது. இனக்குழுக்களை இழிவுபடுத்தும் பேச்சை எதிர்கொள்ளாததும், பெண்களைப் பொருளாகவும் அவர்களது துன்பத்தை இயல்பாகவும் சித்தரிப்பதும் ஏமாற்றமளிக்கின்றன. சிவாஜி பகுதி மிகச் சுருக்கமாக இருப்பதும் முக்கியக் குறை.

ஔரங்ஸேப்பைப் பற்றிய சுவாரசியமான வாசிப்பை எதிர்பார்த்தால் ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது. அவரை மையமாகக் கொண்ட சில அத்தியாயங்கள் நன்றாக இருந்தாலும், நீண்ட முன்னுரைகளும் தேவையற்ற நகைச்சுவையும் தொடர்பற்ற கிளைக்கதைகளும் நூலை நீர்த்துப்போகச் செய்கின்றன. வரலாற்றைவிட எழுத்தாளரின் சுயபுகழ்ச்சியும் தன்னை வசீகரமானவராகக் காட்டும் முயற்சியும் அதிக இடம் பிடிக்கின்றன. ஔரங்ஸேப்பைப் பற்றி அறிய ஆட்ரி ட்ருஷ்காவின் சுருக்கமான, நேரடியான நூல் சிறந்த தேர்வாக இருக்கும்.

ஒரு பேரரசின் வீழ்ச்சியை வேறொரு குரலில் சொல்லும் வரலாறு.

ஔரங்ஸேப் குறித்த வழக்கமான கருத்துகளை எதிர்கொள்ள விரிவாக ஆய்வு செய்திருப்பது தெரிகிறது. ஆனால் அந்தத் தகவல்களுக்கு ஒழுங்கோ கதையோ இல்லாமல், எழுத்தாளரின் தனிப்பட்ட புலம்பல்களுடன் குவிக்கப்பட்டிருப்பது சோர்வூட்டுகிறது. நீண்ட முன்னுரைகளும் மொழிபெயர்ப்பாளருடனான சீண்டல்களும் சிரிக்க வைக்கவில்லை; பெண்களைப் பற்றிய பேச்சும் எரிச்சலூட்டுகிறது. நாவல் சலிப்பூட்டுவதை ஒரு பாத்திரமே சுட்டிக்காட்டுவதால் குறை சரியாகிவிடுவதில்லை. பின்நவீன எழுத்தை நிரூபிக்கும் முயற்சியைவிட வாசகரைப் பிடித்திருக்கும் படைப்பாக இது அமைந்திருக்க வேண்டும்.

தன் வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்க்கும் ஔரங்ஸேப்பின் ஆவி என்ற கரு கவர்கிறது; அவரது குரலும் ஆளுமையும் உயிர்ப்புடன் உருவாகியுள்ளன. முகலாய வரலாற்றின் தகவல்களும் புனைவுகளும் வதந்திகளும் பாடநூல்களைவிட வண்ணமயமான வாசிப்பைத் தருகின்றன. ஆனால் ஔரங்ஸேப்பும் கதைசொல்லியும் சுற்றிவளைத்துப் பேசுவதால் கதையைப் பின்தொடர்வது சிரமமாகிறது. நீண்ட முன்னுரைகள் தேவையற்றவை; சில நகைச்சுவைகள் பாலினப் பாகுபாடு கொண்டவை. சிலி பயணப் பகுதி முழுமை பெறவில்லை; மற்ற வரலாற்றுப் பாத்திரங்களுக்கு இன்னும் இடம் தந்திருக்கலாம்.

மூலத்தின் தமிழ்த் தன்மையையும் கட்டற்ற நடையையும் இழக்காமல் மொழிபெயர்ப்பு அமைந்திருக்கிறது. வன்முறை, அதிகாரத் திமிர், மதப்பற்று, மதவெறி, துரோகம் ஆகியவை நிறைந்த இந்த நாவல் சுகமான வாசிப்பைத் தருவதில்லை. அதன் கொடூரங்களும் நம்ப முடியாத அபத்தங்களும் அமைதியைக் குலைத்து, உள்ளே அடங்கியிருக்கும் கோபத்தை உணரச் செய்கின்றன. வாசிப்பின் முடிவில் திகைக்க வைக்கும் படைப்பு.

கிட்டத்தட்ட பாதி வரையிலான வாசிப்பில், எழுத்தாளரின் வாழ்க்கையும் புனைவும் கலக்கும் உத்தி சுவாரசியமாக இருக்கிறது. ஐந்து முன்னுரைகளில் முதலாவதைத் தவிர மற்றவை ஓரளவே ரசிக்க வைக்கின்றன; தொடராக எழுதப்பட்டதன் தாக்கமும் தெரிகிறது. ஔரங்ஸேப்பின் உரையாடல்கள் தொடங்கியதும் வாசிப்பு பிடிபடுகிறது. நம்பிக்கையும் ஒழுக்கமும் கொண்ட மனிதன் சூழலுக்கும் அதிகாரத்துக்கும் கட்டுப்பட்டு வன்முறையை நியாயப்படுத்துவதை, தன் துயரத்தையே உணராத துயர நாயகனின் கதையாக நாவல் காட்டுகிறது.

எழுத்தாளரும் ஔரங்ஸேப்பின் ஆவியும் உரையாடும் கதையில், பேரரசர் தன் தரப்பு வரலாற்றைச் சொல்கிறார்; பிற ஆவிகள் அதற்கு மாற்றுப் பார்வைகளை முன்வைக்கின்றன. தனக்குக் கெட்ட பெயர் ஏற்பட்டதைப் பற்றிய அவரது புலம்பல்களும் இதில் உண்டு. தொடக்கத்தில் எழுத்தாளருக்கும் மொழிபெயர்ப்பாளருக்கும் இடையே வரும் காதல் சீண்டல்கள் சிரிக்க வைக்கவில்லை. அவற்றைக் கடந்தால் ஒருமுறை வாசிக்க ஏற்ற நூல்.

ஔரங்ஸேப்புடனான உரையாடல்களில் வரலாறும் சமகால அரசியலும் நகைச்சுவையும் கலந்து வருகின்றன. பல முன்னுரைகளும் ஆதாரங்களைச் சுட்டி வாசகரையே மேலும் தேடச் செய்யும் முறையும் சுவாரஸ்யமானவை. எழுத்து ஈர்த்தாலும், ஒரு கட்டத்துக்குப் பிறகு உரையாடல்கள் திரும்பத் திரும்ப வந்து ஆர்வத்தைக் குறைக்கின்றன; தொடக்கத்தில் சிரிக்க வைத்தவை பின்னர் புலம்பலாகவும் எரிச்சலூட்டுவதாகவும் மாறுகின்றன. இருப்பினும், வழக்கமான வகைப்பாடுகளுக்குள் அடங்காமல் புதிய கோணங்களில் சிந்திக்க வைக்கும் மாறுபட்ட முயற்சி இது.

நாவல் உருவாகும் விதத்தையே மறைக்காமல் பேசும் சாருவின் அணுகுமுறை சுவாரஸ்யமானது. ஔரங்ஸேப்புடனான உரையாடல்கள் வரலாற்றை யார் எழுதுகிறார்கள், அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் தங்களைப் பற்றிய வரலாற்றை எப்படி உருவாக்குகிறார்கள் என்று கேள்வி எழுப்புகின்றன. அன்றையும் இன்றையும் ஒப்பிடும் நகைச்சுவையில் சமூகத்தின் ஒழுக்கப் பாசாங்கும் மன்னராட்சிச் சுவடுகளும் வெளிப்படுகின்றன. ஔரங்ஸேப்பின் குறைகளை மறைக்காமல், நேசிக்கப்படவும் நன்றாக நினைவுகூரப்படவும் ஏங்கும் மனிதராகக் காட்டுவது சிறப்பு. அதிகாரம் தரும் தனிமையும் அழுத்தமாகப் பதிவாகிறது.