Reviews for மெர்குரிப் பூக்கள்

கம்யூனிசமும் பாலினச் சமத்துவமும் இணைந்து தொடங்கும் கதையில், போகப் போகப் பெண்களின் சமத்துவமே முதன்மை பெறுகிறது. நான்கு கதாபாத்திரங்களின் பக்குவமும் ஆக்கபூர்வமான உரையாடல்களும் அபூர்வமாகத் தோன்றினாலும், நடைமுறையில் பின்பற்றத்தக்கவை. முப்பதாவது, முப்பத்தொன்றாவது அத்தியாயங்களில் வெளிப்படும் சுயபரிசோதனை குறிப்பிடத்தக்கது. அனைவரும் படித்துப் பார்க்க வேண்டிய நாவல்.

கசந்த மணவாழ்க்கையிலிருந்து வெளியேற முடியாத பெண்ணின் நிலையும், திருமணத்துக்குப் பிந்தைய வேறொரு உறவின் சிக்கலும் வலியும் நன்கு சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. குழந்தைகள் பிறந்த பிறகு தனது தேவைகளை உணரும் பெண்ணைச் சமூகம் கொச்சையாகப் பார்ப்பதையும் காட்டுகிறது. ஆனால் முடிவைத் தொடக்கத்திலேயே ஊகிக்க முடிகிறது. குழந்தைகளுக்காக மட்டுமே வாழ்வதே சிறந்தது என்று முடிப்பதுபோல் தோன்றுகிறது. வேலைநிறுத்தம் பற்றிய பகுதிகளிலும் பலமில்லை.

தொழிற்சங்கம், நிர்வாகம் இரண்டின் சிக்கல்களையும் கொள்கைச் சார்பின்றி அணுகுவது சிறப்பு. பெண்களின் சமூக நிலை குறித்த கேள்விகளும் முக்கியமானவை. பொருளாதாரச் சுதந்திரம் கிடைத்தாலும் விவாகரத்து, மறுமணம், சாதி கடந்த காதல் ஆகியவற்றைச் சமூகம் ஏற்கிறதா என்று யோசிக்க வைக்கிறது. ஆனால் துணையிடம் இலக்கிய, கலை ரசனையைவிட வீட்டு வேலைத் திறனையே எதிர்பார்க்கும் பார்வைக்கு முடிவு இடமளிப்பது ஏமாற்றமளிக்கிறது.

தொழிலாளர் போராட்டம், முதலாளிகளுடனான முரண்பாடு, அதிகார வர்க்கத்தின் அலட்சியம் ஆகியவற்றோடு அன்றாட வாழ்வுக்குப் போராடும் மக்களையும் இணைத்துச் சொல்கிறது மெர்குரிப் பூக்கள். போராட்டத்துக்குள் இழுக்கப்படும் கதாபாத்திரங்களும் திருப்பங்களும் கதைக்கு விறுவிறுப்பூட்டுகின்றன. எளிய வாசகருக்கும் புரியும் பாலகுமாரனின் சிறந்த நடை, எடுத்ததும் படித்து முடிக்கத் தூண்டுகிறது.