Reviews for கள்ளிக்காட்டு இதிகாசம்

கிராமத்து மனிதரின் துயரங்களை வைரமுத்து சொல்லும் விதம் மிகவும் சிறப்பாக இருக்கிறது. கடைசிப் பக்கங்கள் கண்ணீர் வரவழைக்கும் அளவுக்கு உருக்கமானவை. அனைவரும் படித்துப் பார்க்க வேண்டிய அருமையான நூல்.

வளர்ச்சித் திட்டங்களுக்காகச் சொந்த மண்ணை விட்டு வெளியேறும் மக்களின் வலியை வைரமுத்து நெருக்கமாக உணர வைக்கிறார். வலுவான பாத்திரங்களும் உணர்ச்சிகரமான திருப்பங்களும் கள்ளிக்காட்டுக்கே சென்று வந்த உணர்வைத் தருகின்றன. உரைநடையில் கலக்கும் கவித்துவம் அழகு சேர்க்கிறது; வட்டார வழக்கும் வாசிப்புக்குத் தடையாக இல்லை. ஆனால் கதாபாத்திரங்கள் எல்லோரும் சாதிப் பெயர்களைச் சுமந்து வருவது நெருடுகிறது.

பிற ஊர்களுக்குத் தண்ணீர் கிடைக்கத் தங்கள் ஊரையே விட்டுச் சென்றவர்களின் தியாகத்தை உணர்த்தும் நாவல். குடும்பச் சுமைகளிடையே போராடும் பேயத்தேவரும், அவருக்குத் துணையாக நிற்கும் பேரனும் நண்பரும் மனதை நெகிழவைக்கிறார்கள். வட்டாரப் பேச்சைச் சில இடங்களில் மீண்டும் படித்தே புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. இருந்தாலும் பாத்திரங்களின் துயரத்தையும் விடாமுயற்சியையும் உணர்த்தும் எழுத்து, சாகித்திய அகாதெமி விருதுக்குத் தகுதியான படைப்பு என்ற எண்ணத்தை வலுப்படுத்துகிறது.

கள்ளிப்பட்டியில் வாழ்ந்துவிட்டு வந்த உணர்வைத் தரும் படைப்பு. வாசித்து முடிக்கையில் மனதைப் பாரமாக்கிக் கண்ணீர் வரவழைக்கும் அளவுக்கு நெகிழவைக்கிறது.

ஒவ்வொரு வரியும் அந்தக் கிராமத்தில் வாழ்வது போன்ற உணர்வைத் தருகிறது.

ஒரு குடியானவனின் வாழ்க்கையைச் சொல்லும் இக்கதையில் கிராமத்து வாழ்வின் இயல்பு நிறைந்திருக்கிறது. எளிதில் மனதைத் தொடும் இந்த இதிகாசத்தைத் தமிழ் அறிந்த அனைவரும் படிக்க வேண்டும்.

காதல், குடும்பப் பொறுப்பு, பிறந்த மண்ணின் மீதான பற்று எனப் பல நிலைகளிலும் பேயத்தேவரின் பாத்திரம் ஊக்கமளிக்கிறது. அவரது கடின உழைப்பும் விடாமுயற்சியும் சிறப்பாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. வாசித்து முடித்ததும் நிறைவைத் தரும் நூல்.

வைகை அணையின் அடியில் மறைந்த கிராமத்தின் வாழ்க்கையைச் சொல்லும் நாவல் இது. பேயத்தேவருக்கு ஓய்வின்றி நேரும் துன்பங்களை வெறும் கதையாகக் கடந்து செல்ல முடியவில்லை; சில இடங்களில் மனதைத் தேற்றிக்கொண்டே வாசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. இத்தனை சோதனைகளிலும் அவர் விடாமல் போராடுவது, அவரைப் போன்ற வைராக்கியத்துடன் வாழ வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

வைகை அணைக் கட்டுமானத்தால் கிராமங்கள் நீரில் மூழ்கும் சூழலை மையமாகக் கொண்ட கதை. வளர்ந்த மண்ணுடனான பிணைப்பை விருப்பமின்றி அறுத்துக்கொண்டு, எங்கே செல்வது என்ற நிச்சயமில்லாமல் வெளியேறும் மக்களின் துயரத்தைச் சித்தரிக்கிறது.

வைகை அணைக்காக வாழ்ந்த மண்ணைவிட்டு வெளியேற வேண்டிய விவசாயிகளின் துயரத்தை நெருக்கமாக உணர்த்துகிறது இந்நாவல். வறுமையும் குடும்பச் சிக்கல்களும் துரத்தினாலும் உழைப்பைக் கைவிடாத பேயத்தேவர் வியக்கவைக்கிறார். அவருக்கு ஆறுதலாக நிற்கும் உறவுகளும் நட்பும், நிலத்தின் இயல்பும் அன்றாட வாழ்வின் சிறு விவரங்களும் நினைவில் பதிகின்றன. அழகம்மாவைப் பற்றி அவர் கலங்கிப் பேசும் இடமும் இறுதிப் பகுதியும் வாசிப்பு முடிந்த பின்னும் நீங்காத சோகத்தைத் தருகின்றன.