Reviews for கள்ளிக்காட்டு இதிகாசம்

வறண்ட கள்ளிக்காட்டிலும் அழகைக் காணச் செய்யும் வைரமுத்துவின் வர்ணனைகள் கவர்கின்றன. இது வறட்சியால் வாடும் கிராமத்தின் துயரத்தை மட்டும் பேசும் கதை அல்ல. காதல், மகிழ்ச்சி, ஏமாற்றம், விடாமுயற்சி எனப் பல உணர்வுகள் இதில் இடம்பிடிக்கின்றன. மனிதர்களுக்குள் மட்டுமன்றி, மண்ணுடனும் கால்நடைகளுடனும் அவர்கள் கொண்டுள்ள உறவையும் அழகான நடையில் வெளிப்படுத்துகிறது.

குடும்பத்துக்காக வாழ்நாள் முழுவதும் உழைக்கும் பேயத்தேவரின் வாழ்க்கையை ஆழமாகச் சித்தரிக்கிறது நாவல். தண்ணீர்ப் பற்றாக்குறை நிலவும் கள்ளிப்பட்டியில் ஏழை விவசாயி எதிர்கொள்ளும் துயரங்களோடு, பொதுக்கிணற்றில் நிலவும் சாதிப் பாகுபாட்டையும் பதிவு செய்கிறது. வைகை அணை கட்டுவதற்காக மக்களை அரசு இடம்பெயரச் செய்யும் சூழலையும் அவர்களின் வேதனையையும் வட்டார மொழியில் சிறப்பாகச் சொல்லியிருக்கிறார் வைரமுத்து.

தொடக்கத்தில் வரும் மொக்கராசு–செல்லத்தாயி இடையிலான தாய் மகன் பாசம் மட்டுமே மனதைத் தொடுகிறது. பலருக்கு நேர்ந்த துயரங்களை ஒரே குடும்பத்தில் குவித்திருப்பது நம்பும்படியாக இல்லை; பரிதாபத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. சில நிகழ்வுகள் அபத்தமாகத் தோன்றுகின்றன. இத்தனை சோதனைகளிலும் கோபமே கொள்ளாத பேயத்தேவர், இரக்கத்தைப் பெறுவதற்காகவே உருவாக்கப்பட்ட பாத்திரமாகத் தெரிகிறார். அதனால் அவர்மீது ஈர்ப்பு ஏற்படவில்லை. முடிவும் நிறைவளிக்கவில்லை.

கிராமத்து வாழ்வின் உழைப்பையும் பாசத்தையும் துயரங்களையும் நெருக்கமாக உணர்த்துகிறது இந்நூல். மனிதர்கள் மீது மட்டுமல்லாமல் விலங்குகள், பொருட்கள் மீதும் கொண்டிருக்கும் பற்று நெகிழவைக்கிறது. குடும்பத்தையும் பிறந்த மண்ணையும் நேசித்து விடாமுயற்சியுடன் உழைக்கும் பேயத்தேவரே நாவலின் முக்கிய பலம். தம்பதியரின் அன்பும் நட்பும் இழப்பின் வேதனையும் தத்ரூபமாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. கிராம வாழ்க்கையை அறிந்தவர்களுக்குப் பழகிய மனிதர்களின் கதையாகவே தோன்றும்.

முதல் ஐம்பது பக்கங்கள் மெதுவாக நகர்ந்தாலும், அதன்பின் பேயத்தேவரின் வாழ்க்கை வாசிப்பிலிருந்து விலக முடியாதபடி ஈர்க்கிறது. அடுக்கடுக்கான துயரங்கள் விவசாயிகளின் வாழ்வை எண்ணிக் கலங்கவைக்கின்றன. மொக்கராசுவும் முருகாயியும் மனதில் இடம்பிடிக்க, பேயத்தேவரின் பிள்ளைகளுடைய செயல்கள் எரிச்சலூட்டுகின்றன. அவரது வைராக்கியம் வியப்பையும் சில நேரங்களில் கோபத்தையும் தருகிறது. மனித உணர்வுகளையும் ஆழமான பாத்திரங்களையும் கொண்ட மிகச் சிறந்த படைப்பு.

மண்ணை நேசிக்கும் பேயத்தேவரின் அயராத உழைப்பும் மனஉறுதியும் வியக்கவைக்கின்றன; பேரன் மொக்கராசுவின் நிலை கரிசனத்தைத் தூண்டுகிறது. வட்டார மொழி கிராமத்து வாழ்க்கையை நெருக்கமாக உணரச் செய்கிறது. நல்ல நாவல் என்றாலும், மற்றவர்கள் சொல்வதுபோல அவ்வளவு ஆழமான பாதிப்பை ஏற்படுத்தவில்லை. பெருமாள் முருகனின் எழுத்தில் ஏற்பட்ட ஈர்ப்பு இங்கு அமையாததும் காரணமாக இருக்கலாம். இருப்பினும் தவறாமல் வாசிக்க வேண்டிய நூல்.

அரசர்களுக்கு மட்டுமல்ல, குடியானவர்களின் வாழ்வுக்கும் இதிகாசம் என்ற பெயர் பொருந்தும் என்பதை உணர்த்துகிறது இந்நாவல். வட்டாரப் பேச்சும் பல்வேறு தொழில் செய்யும் மக்களின் சித்தரிப்பும் கள்ளிப்பட்டியை நெருக்கமாக அறிமுகப்படுத்துகின்றன. மறுமணம் குறித்த முற்போக்கான பார்வையோடு வரதட்சணைக் கொடுமையும் பதிவாகிறது. பேயத்தேவரின் மனவலிமை நம்பிக்கையளித்தாலும், அவருக்கு இடைவிடாமல் வரும் துன்பங்கள் சில இடங்களில் சலிப்பூட்டுகின்றன. அந்தக் குறையையும் மீறி அனைவரும் வாசிக்க வேண்டிய படைப்பு.

வைகை அணையால் இடம்பெயர நேர்ந்த மக்களின் வாழ்க்கையை ஒரு விவசாயக் குடும்பத்தின் வழியாகச் சொல்கிறது நாவல். பேயத்தேவரிடம் உழைப்பையும் வாழ்க்கையையும் கற்கும் மொக்கராசுவின் உருவாக்கம் முக்கியமாகத் தெரிகிறது. பேயத்தேவரின் இளமைக்காலக் காதலும் ஊரின் பேச்சுகளும் சுவாரஸ்யமானவை. சொந்த மண்ணைப் பிரியும் மக்களின் துயரத்தைச் சொல்லும் இறுதிப் பகுதி ஆழமாகக் கலங்கச் செய்கிறது. மொக்கராசுவின் வாழ்வு தொடர்ந்து எழுதப்பட வேண்டும் என்ற விருப்பத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது.

சாகித்திய அகாடமி விருது பெற்றிருந்தாலும், வாசிக்கத் தொடங்குபவர்களுக்கு இந்த நூலைப் பரிந்துரைக்க முடியவில்லை. வலியும் துயரமுமே நிறைந்திருக்கின்றன.

பேயத்தேவர் தாத்தாக்களை நினைவுக்குக் கொண்டுவருகிறார். வாசித்து முடிக்கையில் கண்ணீர் வரவைக்கும் நாவல்.