தொண்ணூற்றாறு வயதில் ஒரு எழுத்தாளர் எழுதிய குறுநாவல் என்றால் அதன் முதிர்ச்சியை எப்படிச் சொல்வது? கி.ரா எழுதிய எத்தனையோ கதைகளுக்கு நடுவே, இந்த முதிர்ந்த வயதில் பிறந்த ஆக்கம் இது.

“தூக்கத்தோடு யாராவது சண்டை போடுவார்களா? இந்த இவள் போடுவாள்” என்று தனிமையின் முனகலாகத் தொடங்கும் வரிகளிலிருந்தே இந்த இவளின் கதை எப்படிச் செல்லும் என்பதை உணர்ந்துகொள்ளலாம். சில மனிதர்கள் மட்டுமே இதில் வந்தாலும், இந்த இவள் என்ற பாத்திரத்தின் வழியே நம் கண்முன் ஒரு முழு வாழ்வியல் விரிகிறது. வார்த்தைகளுக்குள் பொதிந்திருக்கும் மன உணர்ச்சிகளின் வழியாக, அதைச் சார்ந்த வாழ்க்கை முறையின் வழியாக இதை அணுகுபவர்களுக்கு இந்த இவள் மிகவும் நெருக்கமாகிப் போவாள்.

ஒரு கிராமத்து விதவைப் பெண்ணின் வாழ்க்கையின் வழியே, கிராமத்து மக்களின் வாழ்க்கை முறையையும், அவர்களது பழக்கவழக்கங்களையும், உணவு முறையையும் விரித்துக் காட்டும் படைப்பு இது. கி.ராவின் எழுத்துகளை நாட்டுப்புறவியல் வரிசையில் சேர்க்கலாம் என்றே தோன்றுகிறது; நாட்டுப்புற மக்களின் வாழ்வை அவரது எழுத்துகள் வழியாகவே நான் அதிகம் அறிந்துகொண்டேன்.

இந்த இவள் சமூகத்தால் ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு விதவை. அன்றைய கிராம வாழ்வில் விதவைகள் ஒரு வெள்ளைப் புடவையில் நாள் முழுதும் வேலை செய்பவர்களாக, எந்த நல்ல நிகழ்வுக்கும் தகுதியற்றவர்களாகக் கருதப்பட்டனர். ஆனால் இந்த இவளோ தன் இஷ்டப்படியே வாழ்பவள்; அவளைக் கேள்வி கேட்க யாருக்கும் அதிகாரமில்லை என்று சொல்லும் அளவுக்குச் சுதந்திரமானவள்.

ராமநாதபுரம் போன்ற பகுதிகளில் ஐந்தாறு ஆண்டுகளுக்குப் பொய்த்துப் போகும் மழையால் ஏற்படும் பஞ்சம், ஊரை விட்டே கிளம்பும் மக்கள், நெய்க்கு இருந்த தனி மதிப்பு, நடுத்தெருவைச் சுற்றி நான்கு தெருக்கள் உருவாகும் கிராமத் தெரு அமைப்பு என நுட்பமான வாழ்வியல் விவரங்கள் புத்தகம் நெடுகிலும் விரிகின்றன. நாட்டுப்புற இலக்கியத்திற்குச் சமமான ஒரு நூல் என்றே இதைச் சொல்வேன்.

கி.ரா தன் தொண்ணூற்றாறாவது வயதில் எழுதிய குறுநாவல் இது என்றாலும், அவரது எழுத்து ஒருபோதும் ஏமாற்றுவதில்லை என்பதை மீண்டும் நிரூபிக்கிறது.

அவரது நாவல் பாத்திரங்கள் படிக்கும்போது நமக்குப் பக்கத்திலேயே வந்து அமர்ந்துகொள்வது போலவும், படித்து முடித்த பின்னரும் நம் நினைவை விட்டு அகலாதது போலவும் இருக்கும். ஒரு பக்கம் கையெழுத்துப் பிரதியாகவும், மறுபக்கம் அச்சிடப்பட்ட எழுத்தாகவும் இந்தப் புத்தகம் தயாரிக்கப்பட்ட விதமும் தனிச் சிறப்பு. நண்பர் ஒருவர் இதைப் பரிசாகக் கொடுத்து, “பாதுகாத்து வைக்க வேண்டிய பொக்கிஷம்” என்றார். உண்மையிலேயே அது சரிதான்.