Reviews for தேகம்

பின்நவீனத்துவ முறையில் எழுதப்பட்ட இந்த நாவல் தொடக்கம் முதல் இறுதிவரை வாசிப்பில் பிடிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. எழுத்து நன்றாக அமைந்திருக்கிறது. ஆனால் சித்திரவதை விவரிப்புகள் மிகவும் கடுமையானவை; அவற்றை எதிர்கொள்ளும் மனப்பக்குவம் உள்ளவர்களுக்கே ஏற்றது. அத்தகைய காட்சிகளைத் தாங்க முடியாதவர்கள் வாசித்ததற்காக வருந்த நேரிடலாம்.

உடல் அரசியலை இவ்வளவு ஆழமாகப் பேசும் இன்னொரு நூல் வருமா என்று எண்ண வைக்கிறது. சாருவுக்கே உரிய தனித்துவமான படைப்பு.

தேவையற்ற நாவலாகவே தோன்றுகிறது.

இந்த வகை நாவலை எப்படி மதிப்பிடுவது என்ற தயக்கம் இருந்தாலும், ஒரே மூச்சில் வாசிக்குமளவுக்குச் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது. ஆனால் ஆங்கிலமும் புரியாத சொற்களும் நிறைந்த சில கவிதைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க முடியாமல் கடந்து செல்ல நேர்கிறது.

சில இடங்களில் வெறுப்பை ஏற்படுத்தும் நாவல், போகப்போக அடுத்து என்ன என்று வாசிக்க வைக்கிறது. வாசகரையும் பங்கேற்பாளராக்கி, தனக்குள் கவனிக்காமல் விட்ட உணர்வுகளை ஆராயச் செய்வதில் சாருவின் திறமை தெரிகிறது. தமிழ் காதல் நாவல்களின் வழக்கமான உறவுகளையும் கதாபாத்திர வடிவங்களையும் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. இனிமையான கவிதைகளும் உண்டு. நேர்கோட்டில் செல்லாத கதைசொல்லல் இருந்தாலும், ஜீரோ டிகிரி அளவுக்கு இல்லை.

புதிதாக வாசிக்கத் தொடங்குபவர்களுக்கு தேகம் புதிராகவும் கடினமாகவும் இருக்கலாம்; சில பக்கங்களை மீண்டும் படித்தால்தான் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. எதையும் தவறு அல்லது அசிங்கம் என்று ஒதுக்கிவிடாமல் மனிதனை அணுகச் செய்கிறது. இப்படியும் எழுதலாம் என்ற சுதந்திரத்தையும் எழுதத் தயங்க வேண்டியதில்லை என்ற நம்பிக்கையையும் தருவது சிறப்பு. மறுவாசிப்பில் மேலும் புரிதல்கள் கிடைக்கக்கூடிய, சிறந்த வாசிப்பு அனுபவம்.

வன்முறையின் உளவியலையும் உடலின் மீது செலுத்தப்படும் அதிகாரத்தையும் தர்மாவின் வழியே ஆராயும் துணிச்சலான நாவல். தனிமனித வாழ்வுடன் வரலாற்று வன்முறையை இணைப்பதும், சமூகத்தின் மறைவான பக்கங்களைக் கேள்விக்குள்ளாக்குவதும் குறிப்பிடத்தக்கவை. ஆனால் அளவுமீறும் பாலியல், வன்முறைக் காட்சிகள் சில இடங்களில் சோர்வூட்டுகின்றன. பெண்களின் தனித்தன்மை, சாதி ஒடுக்குமுறை, எதிர்ப்பின் சாத்தியங்கள் ஆகியவற்றுக்குப் போதிய இடமில்லை; ஆணாதிக்கம் குறித்த சுயவிமர்சனமும் குறைவு. முக்கியமான கேள்விகளை எழுப்பினாலும், எல்லோருக்கும் ஏற்ற வாசிப்பல்ல.

சிந்தனையைத் தூண்டவோ வழக்கங்களை மீறவோ முயன்றிருக்கலாம்; ஆனால் எழுத்து தொடர்பற்ற பிதற்றலாகவே தோன்றுகிறது. முதல் ஐம்பது பக்கங்கள் தலைவலியைத் தருகின்றன; மீதிப் பகுதிகளும் ஒரே மாதிரியாகச் சலிப்பூட்டுகின்றன. பொருளுள்ள படைப்பாக அமையாமல், என்ன சொல்ல வருகிறது என்ற குழப்பத்தையும் எரிச்சலையுமே மிச்சம் வைக்கிறது.

சமூகத்தின் இழிவான விஷயங்களை மட்டுமே குவித்த தேவையற்ற நாவலாகத் தோன்றுகிறது. படிக்க வேண்டாம் என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது.

வன்முறை, சித்திரவதை, பாலியல் ஆகியவற்றை ஒளிவுமறைவின்றி எழுதுகிறார் சாரு. வெளிப்படையான சொற்களும் விவரிப்புகளும் சில இடங்களில் சகிக்க முடியாத அருவருப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. அதே சமயம், காதலையும் போரையும் தனிமையையும் எழுதும்போது இவற்றை மட்டும் ஏன் எழுதக்கூடாது என்ற அவரது கேள்வியும் கவனிக்க வைக்கிறது. எல்லா வாசகர்களுக்கும் ஏற்ற நாவல் அல்ல.