Reviews for அன்பு: ஒரு பின்நவீனத்துவவாதியின் மறுசீராய்வு மனு

மிக மோசமான நாவல். இதை வாசிக்கச் செலவிட்ட நேரம் வீண் என்ற கடும் ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது.

நாவலின் நேரடித்தன்மை முதலில் திகைக்க வைத்தாலும், சில பக்கங்களிலேயே அதன் உலகம் ஈர்த்துவிடுகிறது. சிரிக்கவும் சில பகுதிகளை மீண்டும் வாசிக்கவும் வைக்கும் சுவாரசியம் உண்டு. கொக்கரக்கோவும் வைதேகியும் நினைவில் நிற்கிறார்கள். அன்பால் வரும் இன்னல்களை மையமாகக் கொண்ட இந்த வாசிப்பில், ஆசிரியரின் நிதானமின்மையும் சில இடங்களில் ஏற்படும் சறுக்கல்களும் கவனிக்க வேண்டிய குறைகள்.

அன்புக்கான பொருள் ஆளுக்கு ஆள் மாறும்போது, அது பிறருக்கு ஏற்படுத்தும் தொந்தரவுகளை மிகுந்த நகைச்சுவையுடன் எழுதுகிறார் சாரு. வாழ்க்கைச் சம்பவங்களும் புனைவும் கலந்த இந்த நாவல், கதையை வாசிப்பதைவிட அவருடன் உரையாடலைக் கேட்பது போன்ற நெருக்கத்தைத் தருகிறது. பல இடங்களில் சிரிக்க வைக்கிறது. பிறரைக் கட்டுப்படுத்தும் அளவுக்குப் பொழியப்படும் அன்பும் ஒரு வகை வன்முறை என்ற எண்ணத்தை எழுப்புகிறது.

கதையைவிட அன்பின் இயல்பையும் மனித உறவுகளின் உறுதியின்மையையும் சிந்திக்க வைக்கும் நாவல். உடல், நினைவு, சுதந்திரம் ஆகியவற்றோடு பின்னிப் பிணையும் அன்பு, கதாநாயகனின் அனுபவங்களில் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. பின்நவீனத்துவ உத்திகளை ரசிப்பவர்களுக்கு நிறைவளிக்கக்கூடிய படைப்பு. நேரான கதையோட்டத்தையும் உணர்ச்சித் தொடர்ச்சியையும் எதிர்பார்த்தால் வாசிப்பு சற்றுக் கடினமாக இருக்கலாம்.

உண்மைக்கும் புனைவுக்கும் இடையிலான எல்லையைப் பிரித்தறிய முடியாதபடி எழுதப்பட்டிருப்பதே இந்தச் சுயபுனைவின் வெற்றி. அன்பும் பாசமும் மனிதர்களை எப்படிச் சிதைக்கக்கூடும் என்பதைத் தெளிவாகப் பேசுகிறது. சோர்வூட்டாமல் இயல்பாக நகரும் எழுத்து பலம். இருந்தாலும் சாருவின் எழுத்தைப் பிடித்திருக்கிறதா என முடிவுசெய்ய இன்னும் சில நூல்களை வாசிக்க வேண்டியுள்ளது. அவரை முதன்முதலில் வாசிப்பவர்கள் நூலைக் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுப்பது நல்லது.

கொக்கரக்கோவுக்கு உள்ள முக்கியத்துவத்தால் ‘கொக்கரக்கோ புராணம்’ என்ற தலைப்புகூடப் பொருந்தியிருக்கும்; அது குறையல்ல. அக்கறையின் பெயரால் சுற்றத்தினர் செலுத்தும் வன்முறையே மையம். ஒரே விஷயம் மீண்டும் மீண்டும் வருவது குறையாகத் தெரிகிறது. ஒழுக்கம் குறித்த பொதுப்புத்தியைச் சாடும் சாருவின் பாசாங்கற்ற, சமரசமற்ற எழுத்து இதிலும் தொடர்கிறது.

அன்பின் அழகுக்குப் பின்னுள்ள கட்டுப்பாடுகளையும் அது வன்முறையாக மாறும் விதத்தையும் நாவல் வெளிப்படுத்துகிறது. கொக்கரக்கோவின் ஒளிவுமறைவற்ற பேச்சு குறிப்பிடத்தக்கது. முழுச் சுதந்திரம் கிடைத்தால் மனித உறவுகள் எப்படி இருக்கும் என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது. சாருவின் விமர்சனங்களில் சமகால மனிதர்கள் மீதான அக்கறை தெரிகிறது; அமைதியற்ற சூழலிலும் படைப்பு வலுப்பெற முடியும் என்பதற்கு இந்த நாவல் சாட்சியாகத் தோன்றுகிறது.

அன்பின் பெயரால் ஒருவர் மற்றவரைக் கட்டுப்படுத்துவதையும் அதனால் ஏற்படும் அவஸ்தைகளையும் சாரு நேரடியாக எழுதுகிறார். யாரிடமும் தயவுதாட்சண்யம் காட்டாத எழுத்தில் பல இடங்கள் சிரிக்க வைக்கின்றன. வசைச்சொற்களை ஏற்க முடியாதவர்களுக்கு இந்த வாசிப்பு ஒத்துவராது. அன்பு தரும் துன்பங்களே நாவல் முழுவதும் நிறைந்திருக்கின்றன.