Reviews for அன்பு: ஒரு பின்நவீனத்துவவாதியின் மறுசீராய்வு மனு

அன்பும் அக்கறையும் என்ற பெயரில் நெருங்கியவர்கள் தரும் தொல்லைகளைச் சாரு எளிமையாகவும் கலகலப்பாகவும் எழுதுகிறார். ஆனால் ஏற்கெனவே அவரது நூல்களிலும் வலைப்பதிவுகளிலும் படித்தவற்றையே மீண்டும் படிப்பது போன்ற சலிப்பு அதிகம். பல பக்கங்கள் அன்றாட நாட்குறிப்பாகவே தோன்றுகின்றன; புதிதாகச் சொல்வது குறைவு. படிக்கக்கூடிய நாவல்தான் என்றாலும், எக்ஸைல் அல்லது ஸீரோ டிகிரி போன்ற பெரிய முயற்சியையே அவரிடமிருந்து எதிர்பார்க்கத் தோன்றுகிறது.

மிக மோசமான நாவல். வாசிக்கச் செலவிட்ட நான்கு நாட்களும் வீண் என்ற கடும் ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது.

தொடக்கத்தில் திகைக்க வைக்கும் நேரடியான எழுத்து, சில பக்கங்களுக்குப் பிறகு நாவலுக்குள் இழுத்துவிடுகிறது. அன்பால் ஏற்படும் இன்னல்களைச் சொல்லும் விதமும், மீண்டும் வாசித்துச் சிரிக்க வைக்கும் பகுதிகளும் வாசிப்பை ருசியாக்குகின்றன. கொக்கரக்கோவும் வைதேகியும் பிடித்துப் போகிறார்கள். அதே நேரத்தில் ஆசிரியரின் நிதானமின்மையும் எழுத்து சறுக்கும் இடங்களும் கவனிக்கப்பட வேண்டியவை.

அன்புக்கு ஒவ்வொருவரும் கொடுக்கும் பொருள் வேறுபடுவதால் உறவுகளில் ஏற்படும் தொந்தரவுகளைச் சாரு நகைச்சுவையோடு எழுதுகிறார். வாழ்க்கைச் சம்பவங்களும் கற்பனையும் கலந்த இந்தச் சுயபுனைவில் வாய்விட்டுச் சிரிக்க வைக்கும் இடங்கள் நிறைய உள்ளன. கதையைவிட அவருடனான உரையாடலைக் கேட்பது போன்ற நெருக்கம் கிடைக்கிறது. பிறரைக் கட்டுப்படுத்தும் அன்பும் வன்முறைதான் என்ற எண்ணத்தை நாவல் எழுப்புகிறது.

நேராகக் கதை சொல்வதைவிடச் சிந்திக்க வைப்பதிலேயே இந்த நாவலின் கவனம் இருக்கிறது. கதாநாயகனின் அனுபவங்களில் அன்பின் பொருள் மாறிக்கொண்டே இருப்பதன் வழியே உறவுகளின் நிலையின்மையை ஆராய்கிறது. பின்நவீனத்துவ உத்திகளை ரசிப்பவர்களுக்கு நிறையத் தரும் படைப்பு. ஆனால் தெளிவான கதையோட்டத்தையும் தொடர்ச்சியான உணர்வனுபவத்தையும் எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கு வாசிப்பு சற்றுக் கடினமாக இருக்கலாம்.

உண்மையையும் புனைவையும் பிரித்தறிய முடியாதபடி கலப்பதே இந்தச் சுயபுனைவின் சிறப்பு. அன்பும் பாசமும் மனிதர்களை எப்படிச் சிதைக்கக்கூடும் என்பதைச் சாரு தெளிவாகச் சொல்கிறார். சோர்வூட்டாமல் இயல்பாக நகரும் எழுத்து பாராட்டத்தக்கது. இருந்தாலும், அவரது எழுத்தைப் பிடித்திருக்கிறதா என்ற முடிவுக்கு வர மேலும் சில நூல்களை வாசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. சாருவை முதன்முதலில் வாசிப்பவர்கள் நூலைக் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுப்பது நல்லது.

அக்கறை என்ற பெயரில் சுற்றத்தினர் ஒருவர் மீது செலுத்தும் வன்முறையை நாவல் பேசுகிறது. கொக்கரக்கோ புராணம் என்ற தலைப்புகூட இதற்குப் பொருத்தமாக இருக்கும். சொன்னதே மீண்டும் வருவது அதிகம் என்றாலும், ஒழுக்கம் குறித்த பொதுப்புத்தியைச் சாரு கடுமையாகக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறார். பாசாங்கோ சமரசமோ இல்லாத அவரது எழுத்து இதிலும் பலமாக இருக்கிறது.

அன்பின் அழகுக்குப் பின்னுள்ள கட்டுப்பாடுகளையும் அது வன்முறையாக மாறுவதையும் நாவல் வெளிப்படுத்துகிறது. குறிப்பாக மானுட விடுதலை அத்தியாயம், முழுச் சுதந்திரம் கிடைத்தால் மனித உறவுகள் எப்படி இருக்கும் என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது. கொக்கரக்கோவின் வெளிப்படையான பேச்சு முக்கியமாகத் தோன்றுகிறது. சமகால மனிதர்களைப் பற்றிய விமர்சனங்களில் அக்கறையையும், அமைதியற்ற சூழலிலும் அவஸ்தைகளிலும் படைப்பு வலுப்பெறுவதற்கான சான்றையும் இந்நாவலில் காண முடிகிறது.

அன்பின் பெயரால் மனிதர்களைக் கட்டுப்படுத்துவதையும் அதனால் வரும் அவஸ்தைகளையும் சாரு நேரடியாக எழுதுகிறார். யாரிடமும் தயவுதாட்சண்யம் காட்டாத எழுத்தில் பல இடங்கள் சிரிக்க வைக்கின்றன. வசைச்சொற்களை ஏற்க முடியாதவர்களுக்கு இந்த வாசிப்பு ஒத்துவராது; அன்பு தரும் துன்பங்களே நாவல் முழுவதும் நிறைந்திருக்கின்றன.

அன்பு, அக்கறை என்ற பெயரில் நெருங்கியவர்கள் தரும் தொந்தரவுகளைச் சாரு எளிமையாகவும் கலகலப்பாகவும் எழுதுகிறார். ஆனால் நாட்குறிப்பைப் போன்ற பகுதிகளும், ஏற்கெனவே பிற நூல்களிலும் வலைப்பதிவுகளிலும் வாசித்த விஷயங்களும் அதிகம். அதே விஷயங்கள் மீண்டும் வருவது ஒரு கட்டத்தில் சலிப்பூட்டுகிறது. ஓரளவு வாசிக்கக்கூடிய நாவல்தான்; எக்ஸைல், ஸீரோ டிகிரி போன்ற பெரிய முயற்சிகளை ஆசிரியரிடம் எதிர்பார்க்க வைக்கிறது.