"அசோக் வெட்ஸ் ஆரிய சுபத்ரா " அந்த அழகிய பிரமாண்டமான திருமண மண்டபத்தில் நடுநாயகமாக வீற்றிருந்த மேடையில் மணமகனும் மணமகளும் திருமணத்திற்கே உரிய அலங்கார ஒப்பனைகளுடன் ஜொலித்துக்கொண்டிருந்த வேளையில் மண்டபத்திலிருந்த உறவினர் அனைவரின் கண்களும் மணமக்களை மட்டுமே மொய்த்துக்கொண்டிருந்தது. அந்நேரத்தில் பிள்ளைகளை ஈன்றெடுத்த கதாநாயகர்களின் பெற்றோர் முகத்திலும் சந்தோஷ கலை தாண்டவமாட,அதற்கு குறையாத சரிவிகிதத்தில் மணமக்களின் வதனத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் கூடிய பெருமிதம் மிளிர்ந்தது என்றால்,ஆடவனின் முகத்திலோ சற்று அதிகமாகவே எதையோ சாதித்த வெற்றிப்புன்னகை இதழோரம் சிறு கீறலாய் தோன்றி கொண்டிருந்தது. அந்த மர்ம புன்னகையின் பின்னால் ஒளிர்ந்திருக்கும் சூட்சமம் அறியாத புரோகிதரோ "கெட்டிமேளம்...கெட்டிமேளம்" என்று ஒற்றை விரலை உயர்த்தி அதிகாரத்துடன் ஆணையிட்டு மணமகனின் கரங்களில் தாலியை திணித்தார். அதை இதழ் வளைவு புன்னகையுடன் வாங்கி தன்னுடைய நல் உறவை எதிர்நோக்கி குனிந்திருந்த மணப்பெண்ணின் சங்கு கழுத்தை ஒரு முறை இகழ்ச்சியாய் நோக்கியவனின் கரங்கள் பேதையவளின் கழுத்து வளைவில் மங்கல நாணை பூட்டி அவளை தன்னில் சரிப்பாதியாக்குவதற்கும் மண்டபத்தில் ஒரு ஆறடி உயர ஆண்மகன் நுழைவதற்கும் சரியாய் இருந்தது. அவனை கண்டவுடன் மண்டபத்தில் இருந்த அனைவரின் விழிகளும் வியப்பில் விரிந்து பெரும் சலசலப்பு எழுந்தது. தங்களுடைய பிள்ளைகளின் வாழ்வு நன்முறையில் ஆரம்பித்த திருப்தியுடன் நிமிர்ந்த பெற்றோர்களின் விழியில் விழுந்த அந்த கோர காட்சி அவர்களின் ஒட்டுமொத்த தேகத்தை வேள்வியினுள் இட்டு பொசுக்கியது போல் திகைப்பூண்டு அதிர்ந்தது. மணமகனின் பெற்றோரோ தேகமெல்லாம் வியர்த்து வழிய "அசோக்" என உச்சகட்ட திகைப்பில் முணுமுணுத்து மணவறை பக்கம் திரும்பினார்கள் என்றால்,மணமகளோ சற்று முன்னால் தாலி கட்டிய மணாளனை போலவே அச்சு அசலாய் தோற்றமளித்த அந்த வேறொருவனை திகைப்புடன் நோக்கியவாறே தன் அருகில் உள்ளவனை 'நீ யார்?' என மிரட்சியுடன் விழி விரிய பார்த்திருக்க,மணமேடையில் இருந்தவனோ நிதானமாய் தன் மாலையை கழற்றி தன் முழு உயரத்திற்கும் எழுந்து நின்று ஒற்றை புருவத்தை உயர்த்தி "அவன் தான் அசோக்...நான் அர்ஜூன்...அர்ஜூன் வர்மா" என அழுத்தமான குரலில் இயம்பி மின்னாமல் முழங்காமல் அனைவரின் தலையிலும் ஒரு இடியை இறக்கினான் அந்த ஆலகால விஷம் கக்கும் ஆதிஷேஷனின் வலிமை கொண்ட அர்ஜூன் வர்மா.