ஒரு సినిమా சீனை திரும்பத் திரும்பப் பார்க்க வைக்க எது தேவை? பிரம்மாண்டமான செட்டா? நூறு பேர் பறந்து பறந்து சண்டை போடுவதா? இல்லை. உண்மையான 'மாஸ்' என்பது ஒரு நடிகரின் Screen Presence-லும், ஒரு சின்னப் பார்வையின் கூர்மையிலும், ஒரு வசனத்தின் ஆழத்திலும்தான் இருக்கிறது. இதற்கு தமிழ் சினிமாவில் ஆயிரம் உதாரணங்கள் இருந்தாலும், ஷங்கர் இயக்கத்தில் ரஜினிகாந்த் நடித்த 'சிவாஜி' படத்தில் வரும் அந்தப் 'பஜ்ஜி' சீனுக்கு நிகர் அது மட்டுமே.

A still shot from the movie Sivaji: The Boss, showing Rajinikanth sitting calmly in a chair, holding a plate of bajjis and talking to the villain Suman. The focus is on Rajinikanth's confident and intimidating expression.

சிவாஜி 'பஜ்ஜி' சீன்: ஒரு மாஸ் Moment-ன் அனாடமி

படத்தின் இரண்டாம் பாதியில், கிட்டத்தட்ட எல்லாவற்றையும் இழந்து, ஒரு சாதாரண ரூமில் உட்கார்ந்திருப்பார் 'மொட்ட பாஸ்' சிவாஜி. வில்லன் ஆதிசேஷன் (சுமன்) தன் அடியாட்களுடன் வந்து மிரட்டுவார். ஆனால் சிவாஜி எழுந்து நின்று ஒரு பஞ்ச் டயலாக் கூட பேசமாட்டார். அமைதியாக சேரில் உட்கார்ந்தபடியே, ஒரு தட்டில் இருக்கும் பஜ்ஜியை காட்டி, "அதுல பாதி குடுத்துடு... பஜ்ஜில இல்ல, சொத்துல," என்பார். அந்த நொடியில் தியேட்டர் அதிரும். 'சும்மா அதிருதுல்ல?' என்று அவர் கேட்கும்போது, அது ரசிகர்களின் ஆரவாரத்திற்கான அங்கீகாரம்.

இங்கே கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால், ரஜினி ஒரு அடி கூட அடிக்கவில்லை. தன் உடலை அசைக்கக்கூட இல்லை. ஆனால், அவருடைய உடல்மொழியும், வசனம் பேசும் தொனியும், ஏ.ஆர். ரஹ்மானின் பின்னணி இசையும் சேர்ந்து அந்த இடத்தின் மொத்த அதிகாரத்தையும் அவர் கையில் கொடுக்கிறது. இதுதான் உண்மையான 'mass'. ஒரு ஹீரோவின் பலத்தை சண்டைக் காட்சிகளில் காட்டுவதை விட, இப்படிப்பட்ட বুদ্ধികൂർമையான (intelligent) காட்சிகளில் காட்டுவதுதான் ஒரு இயக்குனரின் வெற்றி.

பறக்காத சூப்பர்ஸ்டார்கள், தெறிக்கவிட்ட தியேட்டர்கள்

இந்த 'understated mass' என்பது 90-களில் ரஜினியின் ஸ்டைலாகவே இருந்தது. 'பாட்ஷா' படத்தில் காலேஜ் சேர்மனை சந்தித்து, "எனக்கு இன்னொரு பேர் இருக்கு" என்று சொல்லும் காட்சியை நினைத்துப் பாருங்கள். அங்கே சண்டையில்லை, வெறும் மிரட்டல் மட்டுமே. ஆனால் அந்த மிரட்டலில்தான் மாணிக்கத்திற்கும் பாட்ஷாவிற்குமான வித்தியாசம் வெளிப்படும். தேனிசைத் தென்றல் தேவாவின் BGM அந்த மிரட்டலை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்லும்.

'அண்ணாமலை' படத்தில் நண்பனுக்கு சவால் விடும் காட்சியும் அப்படித்தான். அது ஒரு வசனப் போர். இன்றைய இயக்குநர்கள் பலர், ரஜினியை வைத்து படம் பண்ணும்போது, அவரை பறக்க வைத்து, சுழன்று சுழன்று அடிக்க வைத்து, அவருடைய வயதிற்கு பொருந்தாத ஸ்டன்ட்களை செய்ய வைப்பதாக ரசிகர்கள் மத்தியில் ஒரு பெரிய விமர்சனம் இருக்கிறது. 'ஜெயிலர்' படத்தில் நெல்சன் இதை சரியாகப் புரிந்துகொண்டு, க்ளைமாக்ஸில் ரஜினியை ஒரு சேரில் உட்கார வைத்தே மொத்த ஆட்டத்தையும் முடிக்க வைத்தது அதனால்தான் மிகப்பெரிய அளவில் கொண்டாடப்பட்டது. ஒரு நடிகரின் பலம் என்னவென்று தெரிந்து அதற்கேற்ப காட்சிகளை அமைப்பதுதான் புத்திசாலித்தனம்.

இது சூப்பர்ஸ்டார் மட்டும் சம்பந்தப்பட்டதல்ல

இந்த ஃபார்முலா ரஜினிக்கு மட்டும் உரித்தானது அல்ல. அஜித் குமாரின் 'பில்லா' படத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். 'I'm back' என்று அவர் சொல்லும் அந்த ஒரு క్షణం, யுவன் ஷங்கர் ராஜாவின் பின்னணி இசையோடு சேர்ந்து தியேட்டரை அதிரச் செய்தது. அங்கே பெரிய சண்டைக்காட்சி இல்லை, ஆனால் ஸ்டைலும், கெத்தும் இருந்தது.

'கில்லி' படத்தில் விஜய், க்ளைமாக்ஸ் கபடி போட்டியில் எதிரணியை வெல்லும் விதம் ஒரு மாஸ்டர் கிளாஸ். அது வெறும் உடல் பலத்தை மட்டும் காட்டும் காட்சி அல்ல; சமயோசித புத்தியையும் காட்டும் காட்சி. மணிரத்னம் இயக்கிய 'இருவர்' படத்தில், மொட்டை மாடியில் மோகன்லாலும் பிரகாஷ் ராஜும் பேசிக்கொள்ளும் ஒரு காட்சி உண்டு. அது முழுக்க முழுக்க வசனங்களால் ஆன ஒரு போர். அங்கே சண்டை இல்லை, ஆனால் அரசியலின் மொத்த அழுத்தமும் அந்த உரையாடலில் வெளிப்படும். அது ஒரு intellectual mass moment.

இறுதியாக, ஒரு காட்சி நம் மனதில் நிற்பதற்கு காரணம், அதில் எத்தனை பேர் அடிக்கிறார்கள் என்பதோ, எவ்வளவு செலவு செய்யப்பட்டது என்பதோ அல்ல. அந்த காட்சி நமக்கு ஏற்படுத்தும் தாக்கம் தான் முக்கியம். அமைதியாக உட்கார்ந்த இடத்திலிருந்தே ஒரு சாம்ராஜ்யத்தை ஆட்டிப் படைக்க முடியும் என்று காட்டும் அந்தத் திறன்தான் உண்மையான 'மாஸ்'. இன்றைய இயக்குநர்கள் அடுத்த பிரம்மாண்டமான சண்டைக் காட்சியைத் தேடி ஓடும்போது, இந்த எளிய ஆனால் சக்திவாய்ந்த உண்மையை மறந்துவிடக்கூடாது.