சமூக வலைதளங்களில் ஒரு புகைப்படம் வைரலாகப் பரவுகிறது. தஞ்சை பெரிய கோயில் போன்ற ஒரு பிரம்மாண்டமான இந்து ஆலயத்தின் முன்பு, சில கிருத்துவ கன்னியாஸ்திரீகள் நிற்கிறார்கள். ஒரு பிராமண அர்ச்சகர் அவர்களை புகைப்படம் எடுக்கிறார். பார்த்த மாத்திரத்தில், 'ஆஹா, இதுவல்லவா தமிழ்நாட்டின் அழகு! இதுவல்லவா மத நல்லிணக்கம்!' என்று మనசு பூரிப்படைகிறது.

ஆனால், அந்த ஆரம்பகட்ட நெகிழ்ச்சிக்கு அப்பால் யோசித்தால், இந்த கொண்டாட்டம் கொஞ்சம் அவசரமானதோ என்று தோன்றுகிறது. இந்த ஒரு புகைப்படம், நிஜமாகவே நம் சமூகத்தின் நிலையை பிரதிபலிக்கிறதா? அல்லது நாம் பார்க்க விரும்பும் ஒரு கற்பனையை நமக்கு நாமே காட்டிக்கொள்கிறோமா?

A dramatic, high-contrast photo of Christian nuns standing in front of the massive, intricately carved gopuram of the Brihadeeswara Temple in Thanjavur. A Brahmin priest with a camera is in the foreground, framing the shot. The mood is ambiguous, not purely celebratory.

போட்டோவுக்கு போஸ் கொடுக்கும் மத நல்லிணக்கம்

முதலில், ஒரு விஷயத்தை நாம் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஒரு பொதுவான இடத்தில், ஒரு வரலாற்றுச் சின்னத்தின் முன்பு, வெவ்வேறு மதங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்வது ஒரு சாதாரண நாகரிகம். அதை ஒரு மாபெரும் சமூக சாதனையாகக் கொண்டாடுவது, நமது எதிர்பார்ப்புகள் எவ்வளவு குறைந்துவிட்டன என்பதையே காட்டுகிறது. 'சாதாரண நாகரிகமே இப்போது அழகாகிவிட்டதா?' என்ற கேள்வி எழுகிறது.

இதை 'இந்து மதத்தின் பெருந்தன்மை' என்று சிலர் கொண்டாடுகிறார்கள். உண்மைதான். இந்து ஆலயங்கள் பல நேரங்களில் மற்ற மதத்தினரையும் சுற்றுலாப் பயணிகளாக வரவேற்கின்றன. ஆனால் இந்த பெருந்தன்மை ஒருவழிப் பாதையாக இருக்கிறதா என்பதுதான் முக்கியக் கேள்வி. இதே பிராமண அர்ச்சகர், ஒரு சர்ச்சுக்குள் சென்று, அதன் பீடத்தின் முன்பு நின்று புகைப்படம் எடுக்க இதே போன்ற வரவேற்பு கிடைக்குமா? அல்லது ஒரு மசூதிக்குள் சென்று, அதன் முக்கியப் பகுதியில் நின்று புகைப்படம் எடுக்க முடியுமா? 'முடியாது' என்பதுதான் கசப்பான பதிலாக இருக்கும்போது, இந்த ஒருதலைபட்ச சகிப்புத்தன்மையை மட்டும் 'தமிழ்நாட்டின் அழகு' என்று கொண்டாடுவதில் என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது? இது ஒரு உண்மையான நல்லிணக்கத்தின் அடையாளமா அல்லது வெறும் photo-op நாடகமா?

பேசப்படாத அஜெண்டா

இந்தக் கொண்டாட்டங்களுக்கு இடையில், பலர் எழுப்பும் ஒரு சங்கடமான கேள்வியை நாம் புறக்கணிக்கிறோம்: மதமாற்றம். இந்த கன்னியாஸ்திரீகள் கோயிலுக்கு வந்தது பக்திக்காகவா அல்லது வேறு ஏதேனும் அஜெண்டாவுடனா? 'அவர்கள் மதப் பரப்பல் என்ற ஒற்றை நோக்கத்துடன் செயல்படுகிறார்கள்' என்ற கடுமையான விமர்சனங்களை அவ்வளவு எளிதில் ஒதுக்கிவிட முடியாது.

பல ஆண்டுகளாக, குறிப்பிட்ட சில அமைப்புகள் சேவை என்ற பெயரில் மதமாற்றத்தில் ஈடுபடுவதாக குற்றச்சாட்டுகள் உள்ளன. பண உதவி, கல்வி, மருத்துவ உதவி போன்றவற்றை வழங்கி, வறுமையில் இருக்கும் குடும்பங்களை மதம் மாற்றுவதாகப் பலரும் தங்கள் அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துள்ளனர். இது ஒரு நிஜமான பிரச்சனை. இந்தச் சூழலில், ஒரு கோயிலுக்குள் நுழையும் ஒவ்வொரு மிஷனரி நடவடிக்கையையும் சந்தேகக் கண் கொண்டு பார்ப்பதில் ஆச்சரியமில்லை.

சாதியக் கொடுமைகளால் பாதிக்கப்பட்ட தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் கோயில்களுக்குள் அனுமதிக்கப்படாதபோது, அவர்களுக்கு ஆறுதலாகவும் ஆதரவாகவும் இந்த அமைப்புகள் செயல்படுவதாக ஒரு வாதம் முன்வைக்கப்படுகிறது. அது ஒருவகையில் உண்மையாக இருக்கலாம். ஆனால், ஒரு சமூகப் பிரச்சினையைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி, மத விரிவாக்கம் செய்வது எந்த விதத்தில் நியாயம்? இந்த சிக்கலான உண்மைகளை எல்லாம் மறைத்துவிட்டு, ஒரு புகைப்படத்தை மட்டும் வைத்து 'அனைவரும் ஒற்றுமை' என்று பாட்டுப் பாடுவது, பிரச்சனையின் ஆழத்தைப் புரிந்துகொள்ளாத அப்பாவித்தனம்.

நம் வீட்டுப் பிரச்சினைகளை மறக்கலாமா?

மற்ற மதத்தினருடன் புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்வதில் காட்டும் ஆர்வத்தை, நமக்குள்ளேயே இருக்கும் பிரச்சனைகளைத் தீர்ப்பதில் நாம் காட்டுகிறோமா? 'கொஞ்சம் சாதிப் பக்கம் வாங்க' என்று ஒருவர் கேட்பதில் இருக்கும் வலி ஆழமானது. தமிழ்நாட்டில் மத நல்லிணக்கம் இருக்கலாம், ஆனால் சாதிய நல்லிணக்கம் இருக்கிறதா? ஊருக்கு வெளியே தள்ளிவைக்கப்படும் சேரிகளும், சாதிப் பெருமை பேசும் சுவரொட்டிகளும், ஆணவக் கொலைகளும் தமிழ்நாட்டின் இன்னொரு முகத்தைக் காட்டுகின்றன.

சமீபத்தில், வட மாநிலத் தொழிலாளர்கள் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதல்கள் நம்மைத் தலைகுனிய வைத்தன. மொழி ரீதியான வெறுப்பு வன்முறையாக மாறும் அபாயத்தை அது காட்டியது. இப்படிப்பட்ட சூழலில், ஒரு கன்னியாஸ்திரி-அர்ச்சகர் புகைப்படத்தைக் காட்டி 'நாங்கள் முன்னேறிய மாநிலம்' என்று மார்தட்டிக்கொள்வது ஒருவகை தற்காப்பு மட்டுமே. வெளி ஆட்களுடன் காட்டும் இந்த 'ஒற்றுமை', நமக்குள்ளேயே இருக்கும் பிளவுகளை மறைக்கப் பயன்படும் ஒரு திரையாக மாறிவிடக்கூடாது.

உண்மையான முன்னேற்றம் என்பது, இது போன்ற feel-good புகைப்படங்களில் இல்லை. சாதியப் பாகுபாடுகளைக் களைந்து, வன்முறையை நிராகரித்து, அனைவருக்கும் சம வாய்ப்பு வழங்கும் ஒரு சமூகத்தை உருவாக்குவதில்தான் இருக்கிறது. அந்தப் பயணம் கடினமானது. அதற்கு இது போன்ற எளிதான, மேலோட்டமான கொண்டாட்டங்கள் உதவாது. இந்த புகைப்படம் தமிழ்நாட்டின் அழகைக் காட்டவில்லை; மாறாக, கடினமான உண்மைகளை எதிர்கொள்ளத் தயங்கி, எளிதான அடையாளங்களில் தஞ்சம் புகும் நமது பலவீனத்தையே காட்டுகிறது.