'Breaking Bad' தொலைக்காட்சி வரலாற்றின் ஒரு சிகரம் என்பதில் யாருக்கும் மாற்றுக்கருத்து இருக்க முடியாது. வால்டர் வைட் மற்றும் ஜெஸ்ஸி பிங்க்மேனின் கதை, ஒரு தசாப்தத்திற்கும் மேலாக உலகெங்கிலும் உள்ள படைப்பாளிகளை பாதித்துள்ளது. அது ஒரு நல்ல விஷயம்தான். ஆனால், தமிழ் சினிமாவில், குறிப்பாக லோகேஷ் கனகராஜ் மற்றும் அனிருத் ரவிச்சந்தரின் படைப்புகளில், இந்த 'பாதிப்பு' என்பது எல்லை மீறி, இப்போது ஒருவிதமான படைப்புச் சோம்பேறித்தனமாக மாறிவிட்டது.
ரசிகர்களாக, முதலில் நாமும் இதை ரசித்தோம். ஒரு நுட்பமான ரெஃபரன்ஸ், ஒரு புத்திசாலித்தனமான ஈஸ்டர் எக், ஒரு சின்ன கண்ணசைவு. ஆனால் இப்போது, அது ஒரு முழுநேர தொழிலாக மாறிவிட்டது. 'Coolie' படத்தின் அறிவிப்பு டீசரில் வரும் விஷுவல்கள் முதல், கிட்டத்தட்ட ஹெக்டர் சலமான்காவை நகலெடுக்கும் கதாபாத்திரங்கள் வரை, இது ஒரு அஞ்சலி என்பதைத் தாண்டி, எரிச்சலூட்டும் ஒரு வழக்கமாகிவிட்டது.
அஞ்சலி முதல் எரிச்சல் வரை
ஒரு படைப்பை கொண்டாடுவதற்கும், அதன் மீது சவாரி செய்வதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. லோகேஷ் மற்றும் அனிருத் இப்போது இரண்டாவது வேலையைத்தான் செய்கிறார்கள். 'Breaking Bad'-ஐ பார்த்த ஒரு சிறிய கூட்டத்திற்கு மட்டும் புரியும் என்று அவர்கள் நினைத்துக்கொண்டிருக்கலாம், ஆனால் இந்த ரெஃபரன்ஸ்கள் இப்போது அப்பட்டமாக இருப்பதால், அது ஒருவிதமான மலிவான தந்திரமாகவே தெரிகிறது.
வின்ஸ் கில்லிகனை விட அனிருத் 'Breaking Bad'-ஐ அதிகம் 'milk' செய்கிறார் என்று வரும் கருத்துகளில் அசாத்தியமான உண்மை இருக்கிறது. ஒரு தீம் மியூசிக், ஒரு கதாபாத்திரம், ஒரு ஸ்டைல் - எல்லாவற்றிலும் ஹைசன்பெர்க்கின் நிழல். இது தமிழ் சினிமாவின் தனித்துவத்தை சிதைக்கிறது. நாம் எப்போது நமது சொந்த ஐகான்களை உருவாக்குவது? எப்போது நமது சொந்த 'cool' ஆன தருணங்களை எழுதுவது? அடுத்த 'Breaking Bad'-ஐ உருவாக்கும் லட்சியம் எங்கே போனது? இருக்கும் ஒன்றை வைத்து ரீமிக்ஸ் செய்வதிலேயே திருப்தி அடைந்து விடுகிறோமா?
இது வெறும் ரெஃபரன்ஸ் அல்ல, ஒரு மனநிலை
இந்தப் பிரச்சினை வெறும் ரெஃபரன்ஸ்களோடு முடிந்துவிடுவதில்லை. இது ஒரு ஆழமான மனநிலையின் வெளிப்பாடு. ஹாலிவுட்டை ஒரு போட்டியாளராகப் பார்க்காமல், ஒரு கடவுளாகப் பார்க்கும் மனநிலை. அவர்களின் படைப்புகளைப் பார்த்து வியந்து, அதிலிருந்து சில துணுக்குகளை எடுத்து நமது சட்டையில் ஒட்டிக்கொள்வதுதான் நமது உச்சகட்ட புத்திசாலித்தனம் என்று நம்பும் ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மை.
நடிகர் கமல்ஹாசன் ஒரு நேர்காணலில் சொன்னது நினைவுக்கு வருகிறது: "சாதாரணமான ஒன்று தரமாக நிர்ணயிக்கப்படும்போது, குப்பை ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியதாக மாறும். ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியது அசாதாரணமாக மாறும். அசாதாரணமானது மேதைமையாகக் கொண்டாடப்படும்." இன்று அதுதான் நடக்கிறது. இந்த "ரகசிய ஹைசன்பெர்க்" போன்ற ஐடியாக்கள் ஏதோ ஒரு மேதைத்தனமான விஷயம் போல கொண்டாடப்படுகின்றன. ஆனால் உண்மையில், அது கடன் வாங்கிய ஒரு யோசனை. இது நமது படைப்புத்திறனின் தரத்தை நாமே குறைத்து மதிப்பிடுவதற்கு சமம்.
கற்பனையின் அடுத்த கட்டம் என்ன?
இதற்கு மாற்று என்ன? முதலில், வெளிநாட்டிலிருந்து வரும் அங்கீகாரத்திற்காக ஏங்குவதை நிறுத்த வேண்டும். நல்ல സിനിമாவை உருவாக்க 'Breaking Bad' ரெஃபரன்ஸ் தேவையில்லை என்பதை உணர, நமது சொந்த சினிமா வரலாற்றைத் திரும்பிப் பார்த்தாலே போதும்.
ஒரு சிலர் கேட்பது போல, 'Breaking Bad'-க்கு பதிலாக 'Narcos' ரெஃபரன்ஸை பயன்படுத்தலாமா என்று கேட்பது பிரச்சினையைத் தீர்க்காது. அது ஒரு போதைக்கு பதிலாக இன்னொரு போதையைத் தேடுவது போலத்தான். பிரச்சினை ரெஃபரன்ஸில் இல்லை, அதைச் சார்ந்திருப்பதில்தான் இருக்கிறது. நமது கதைகளிலும், நமது கலாச்சாரத்திலும், நமது மண்ணிலும் சொல்லப்படாத ஆயிரம் கதைகள் உள்ளன. வால்டர் வைட்டின் வேதியியலை விட, நமது தெருக்களில் நடக்கும் சமூக வேதியியல் மிகவும் சுவாரஸ்யமானது.
'Breaking Bad' ஒரு மாஸ்டர்பீஸ். அதற்கு நாம் செய்யக்கூடிய மிகப்பெரிய மரியாதை, அதை அதன் இடத்தில் விட்டுவிடுவதுதான். வால்டர் வைட்டின் கதையை மீண்டும் மீண்டும் சொல்வதை நிறுத்திவிட்டு, நமது சொந்தக் கதைகளைச் சொல்லத் தொடங்குவதற்கான நேரம் இது. ரசிகர்கள் அதற்குத் தயாராகவே இருக்கிறார்கள். படைப்பாளிகள் தயாரா என்பதுதான் இப்போதைய கேள்வி.
