நடுநிலை நாயகர்களின் பொற்காலம்: நாம் ஏன் அந்த நாட்களை இழந்து நிற்கிறோம்?

சமீபத்தில் ஒரு புகைப்படம் இணையத்தில் வலம் வந்தது. கார்த்தி, ஜீவா, ஜெயம் ரவி, விஷால், மற்றும் ஆர்யா ஆகியோர் ஒன்றாக நிற்கும் ஒரு பழைய புகைப்படம். அதைப் பார்த்ததும் பலருக்கும் 2005-லிருந்து 2015 வரையிலான ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டம் நினைவுக்கு வந்திருக்கும். அது வெறும் நடிகர்களின் புகைப்படம் அல்ல; அது தமிழ் சினிமாவின் ஒரு ஆரோக்கியமான, உயிரோட்டமான சூழலின் சின்னம்.

இன்றைய தமிழ் சினிமா இரு பெரும் பிரிவுகளாகப் பிரிந்து கிடக்கிறது. ஒன்று, சூப்பர் ஸ்டார்களின் பிரம்மாண்ட, நூறு கோடி பட்ஜெட் படங்கள். மற்றொன்று, சிறிய பட்ஜெட்டில் எடுக்கப்படும் சோதனை முயற்சிகள் அல்லது OTT-க்கு விற்கப்படும் படங்கள். இந்த இரண்டுக்கும் நடுவில் ஒரு வெற்றிடம் உள்ளது. அந்த வெற்றிடத்தை ஒரு காலத்தில் நிரப்பியது இந்த 'பசங்க கேங்' தான். அவர்கள் தான் தமிழ் சினிமாவின் நடுத்தர வர்க்கம் (middle class). அந்த நாட்களை நாம் ஏன் இவ்வளவு ஆழமாக இழந்து நிற்கிறோம்?

சந்தானம் + யுவன் = வெற்றி ஃபார்முலா

அந்தக் காலகட்டத்தின் படங்களை நினைத்துப் பாருங்கள். ஒரு நல்ல கதை, கொஞ்சம் காதல், கொஞ்சம் சண்டை, கூடவே வயிறு குலுங்க சிரிக்க வைக்கும் காமெடி. இதுதான் அடிப்படை ஃபார்முலா. இந்த ஃபார்முலாவின் ஆணிவேராக இருந்தது சந்தானம். சிவா மனசுல சக்தியில் ஜீவாவுடன், பாஸ் என்கிற பாஸ்கரனில் ஆர்யாவுடன், ஒரு கல் ஒரு கண்ணாடியில் உதயநிதியுடன் என சந்தானத்தின் நகைச்சுவை அந்தப் படங்களின் மறுவெளியீட்டு மதிப்பிற்கு (rewatch value) முக்கிய காரணமாக அமைந்தது.

படத்தின் ஹீரோ யார் வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம், ஆனால் காமெடிக்கு சந்தானம் ஒரு உத்தரவாதம். அவருடன் யுவன் ஷங்கர் ராஜாவின் இசையும் சேர்ந்துகொண்டால், அந்தப் படத்தின் வெற்றி கிட்டத்தட்ட உறுதி செய்யப்பட்டுவிடும். பையா, கோ, பாஸ் என்கிற பாஸ்கரன் போன்ற படங்களின் பாடல்கள் இன்றும் நம்முடைய ப்ளேலிஸ்ட்களில் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கின்றன. இந்த காம்போ, படத்திற்கு ஒரு தனி அடையாளத்தைக் கொடுத்தது. இது வெறும் பொழுதுபோக்கு மட்டுமல்ல, இது ஒரு முழுமையான சினிமா அனுபவம்.

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு தனி பாதை

இந்த ஐவர் கூட்டணியின் சிறப்பு என்னவென்றால், அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கென ஒரு தனி பாதையை வகுத்துக்கொண்டதுதான்.

• விஷால்: சண்டக்கோழி, திமிரு, தாமிரபரணி என B, C சென்டர் ரசிகர்களைக் குறிவைத்து அதிரடி ஆக்‌ஷன் படங்களில் ஒரு தனி சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்கினார். அன்றைய தேதியில், விஜய், அஜித்திற்கு அடுத்த இடத்தைப் பிடிப்பதற்கு மிக அருகில் இருந்தவர் அவர்தான்.
• கார்த்தி: பருத்திவீரன் என்ற கிராமத்து யதார்த்தம், பையா என்ற ஸ்டைலான காதல், நான் மகான் அல்ல என்ற நகரத்து த்ரில்லர் என தனது திறமையை ஆரம்பத்திலேயே நிரூபித்தார்.
• ஜீவா: கோ போன்ற அரசியல் த்ரில்லர், நண்பன் போன்ற மல்டி-ஸ்டாரர், சிவா மனசுல சக்தி போன்ற ஜாலியான காதல் கதை என எந்த கதாபாத்திரத்திற்கும் பொருந்தக்கூடிய ஒரு நடிகர்.
• ஜெயம் ரவி: ரீமேக் படங்களின் மூலம் தனது பயணத்தைத் தொடங்கினாலும், தனி ஒருவன் மூலம் தனது உண்மையான திறமையை வெளிப்படுத்தி, தனக்கென ஒரு நிரந்தர இடத்தைப் பிடித்தார்.
• ஆர்யா: நான் கடவுள் என ஒருபுறம் தீவிரமான நடிப்பையும், பாஸ் என்கிற பாஸ்கரன் என மறுபுறம் நகைச்சுவையையும் கையாண்டு, கணிக்க முடியாத ஒரு நடிகராக வலம் வந்தார்.

இவர்களால், இரண்டு பெரிய நடிகர்களின் படங்களுக்கு இடையில் தமிழ் சினிமா தொய்வடையாமல் இருந்தது. ஒவ்வொரு இரண்டு மாதங்களுக்கும் ஒரு நல்ல, பொழுதுபோக்குத் திரைப்படம் திரையரங்கிற்கு வந்துவிடும் என்ற நம்பிக்கை ரசிகர்களுக்கு இருந்தது.

என்ன தவறு நடந்தது?

இந்த பொற்காலம் ஏன் முடிவுக்கு வந்தது? முக்கிய காரணம், 'பான்-இந்தியா' மோகம். ஒவ்வொரு தயாரிப்பாளரும், இயக்குநரும் 100 கோடி, 200 கோடி என பிரம்மாண்ட பட்ஜெட்டில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தத் தொடங்கினர். இந்த ஓட்டத்தில், 30-40 கோடியில் எடுக்கப்பட்ட நல்ல பொழுதுபோக்குப் படங்களுக்கான இடம் இல்லாமல் போனது. ஒன்று பிரம்மாண்டமாக இருக்க வேண்டும், அல்லது மிகச் சிறியதாக இருக்க வேண்டும் என்ற நிலை உருவானது.

இரண்டாவதாக, சந்தானம் ஹீரோவாக நடிக்கத் தொடங்கிய பிறகு, படங்களில் ஒருங்கிணைந்த நகைச்சுவைப் பாதை (integrated comedy track) கிட்டத்தட்ட அழிந்துபோனது. நகைச்சுவைக்காகவே ஒரு படத்தை மீண்டும் மீண்டும் பார்க்கும் பழக்கம் குறைந்து போனது. மூன்றாவதாக, இந்த நடிகர்கள் சிலரின் தொடர்ச்சியான தவறான கதைத் தேர்வுகளும் ஒரு காரணம். ஒரு கட்டத்திற்குப் பிறகு, அவர்களின் படங்கள் எதிர்பார்த்த வெற்றியைப் பெறத் தவறின.

இப்போது ஜீவா திருநாள் திருவிழா மூலம் ஒரு சிறிய மறுபிரவேசம் செய்துள்ளார், கார்த்தி தொடர்ந்து நல்ல படங்களில் நடித்து வருகிறார். ஆனால், அந்த பழைய நாட்கள் திரும்புமா என்பது சந்தேகம்தான். நாம் அந்த நடிகர்களை மட்டும் இழக்கவில்லை; அவர்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய ஒரு முழுமையான, ஆரோக்கியமான சினிமா சூழலையே இழந்து நிற்கிறோம். சூப்பர் ஸ்டார்களின் படங்களுக்காக ஆறு மாதங்கள் காத்திருக்காமல், எப்போது வேண்டுமானாலும் திரையரங்கிற்குச் சென்று ஒரு நல்ல படத்தைப் பார்க்க முடிந்த அந்த நாட்களின் மதிப்பு இப்போதுதான் புரிகிறது.