Reviews for மானசரோவர் [manasarovar]

அசோகமித்திரனின் மானசரோவர் நாவல் கோபால், சத்யன் குமார் என இரு வேறு மனிதர்களின் வாழ்வில் நடக்கும் சம்பவங்களை மையமாகக் கொண்டு பயணிக்கிறது. இருவரின் மொழி வேறு, மதம் வேறு, பொருளாதார நிலை வேறு, வாழும் நிலப்பரப்பு வேறு, குடும்ப சூழல் வேறு — அவர்களுக்கு இருக்கும் ஒரே ஒற்றுமை சினிமாத் துறையில் வேலை என்பதே. தொழில் ரீதியாக அறிமுகமாகும் இவர்கள் நண்பர்களாகின்றனர்.

இவ்விரு கதாபாத்திரங்களின் வாழ்வை மாற்றியமைக்கும் சம்பவங்கள் நிகழ்கின்றன. அவற்றிலிருந்து மீளவும், தீர்வு காணவும் அவர்கள் ஆற்றும் எதிர்வினைகளும், எடுக்கும் முடிவுகளும் மனித இயல்பின் எல்லைக்குட்பட்டதாக அமைகின்றன. வாழ்வில் எதிர்படும் விளங்க முடியாத புதிர்களுக்கு பகுத்தறிவால் விடை காண முற்பட்டு இயலாமல், கடைசியாக ஆன்மீகத்தால் அடைய விரும்பும் பெரும்பான்மை மக்களின் பிரதிபலிப்பாக இவ்விரு கதாபாத்திரங்கள் அமைகின்றன.

கதையின் இறுதியில் கோபால், சத்யன் குமார் இடையே நடக்கும் உரையாடலில் அவர்களின் தேடல் முடிவடைகிறது. இந்தியா-பாகிஸ்தான் பிரிவினையும், அதன் விளைவாக இஸ்லாமிய மக்களின் நிலையும் மேம்போக்காகச் சொல்லப்பட்டாலும், குடும்பத்தைப் பிரிந்த ஒரு முஸ்லீமின் உளவியல் பாதிப்புகள் நுட்பமாக விவரிக்கப்படுகின்றன.

ஆங்காங்கே சிறிது செயற்கைத் தன்மை தென்பட்டாலும், அசோகமித்திரனின் கதை சொல்லும் விதம் இந்நாவலை உயிர்ப்புடன் நகர்த்திச் செல்கிறது.

அசோகமித்திரனின் மூன்றாவது புத்தகம் இது எனக்கு. எளிமையாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், சினிமா சமூகத்திற்குள் பிணைக்கப்பட்ட, குறிப்பிட்ட மனச்சாட்சியுடன் கூடிய இரு "தனிமனிதர்களின்" தினசரி வாழ்வில் ஆறுதல் தேடும் போராட்டம். அவர்கள் ஆறுதல் காண்கிறார்களா அல்லது எப்படிக் காண்கிறார்கள் என்பது முக்கியமல்ல — அவர்களின் வாழ்க்கை, அவர்களின் வாழ்வைக் குறிக்கும் சாதாரண விஷயங்களே முக்கியம்.

அசோகமித்திரனிடம் சாதாரணமானதே அசாதாரணமானது. கதை மட்டும் இங்கு சிறப்பானதல்ல, அவரது கதை சொல்லும் நடையே தனிச்சிறப்பு. அவரைப் படிக்கும்போது எப்போதும் ஒரு தண்ணீரில் மிதக்கும் உணர்வு ஏற்படும். கதையா, பாத்திரங்களா, நடையா, நானா, எழுத்தாளரா — எது மிதக்கிறது என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் அவரது புத்தகத்தை முடிக்கும்போது, தண்ணீருக்குள் சிக்கிய குழந்தை காற்றுக்காக மூச்சிரைக்கும் உணர்வு.

தமிழ் எழுத்தாளர்களிடம் அரிதாகக் காணப்படும் ஒரு குறிப்பிட்ட மேதமை அவரிடம் உள்ளது.

வழக்கம் போல் அசோகமித்திரன் தன் சிறந்த நிலையில் இருக்கிறார். நுட்பமான கதைசொல்லலும் ஆழமான பாத்திரப் படைப்பும் கொண்ட படைப்பு.

தமிழ் இலக்கியத்தின் சிறந்த படைப்புகளில் ஒன்று. அசோகமித்திரனின் எழுத்துத் திறன் இந்த நாவலில் உச்சத்தில் இருக்கிறது.

இரண்டு மனிதர்களை சினிமா என்ற ஒரே பின்னணி இணைக்கிறது. இந்தப் புத்தகத்தின் சிறந்த அம்சம் அதன் கதை சொல்லும் நடை. இரு வேறு பாத்திரங்களின் பார்வையில் கதை சொல்லப்படுவது தனித்துவமானது. சாதி, மதம், புகழ், பணம் என எல்லா வகையிலும் வேறுபட்ட இருவரை எழுத்தாளர் இணைத்து, கதையின் பிற்பகுதியில் சித்தர் கதாபாத்திரத்தை அறிமுகப்படுத்தி கதையை சுவாரசியமாக்குகிறார்.

60களின் இந்தியாவை விவரிக்கிறார் எழுத்தாளர், குறிப்பாக நேரு காலம். அவரது "இன்று" நாவலில் அவசரகால காலத்தைப் பற்றி எழுதியது போன்ற அணுகுமுறை இதிலும் தெரிகிறது.

"காலமெல்லாம் ஒருவன் ஓயாது ஏதாவது செய்துகொண்டிருக்கிறான். அவனுடைய காலத்தில் பெரிய புரட்சி நடக்கிறது. அவனுடைய நாடே அடையாளம் தெரியாதபடி மாறுகிறது. ஆனால் அவன் மாறாது ஆயுட்காலமெல்லாம் கழித்துவிட்டு அடையாளம் தெரியாமல் நடுத்தெருவில் செத்துப்போய்விடுகிறான்."

இந்த வரிகள் இன்றைக்கும், வரும் காலத்திற்கும் பொருந்தும். ஒட்டுமொத்தமாக, அசோகமித்திரனின் எல்லா நாவல்களையும் படிக்கத் தூண்டும் சுவாரசியமான தனித்துவமான புத்தகம்.

வித்தியாசமான வாசிப்பு. ஒருவன் அவன் செய்யும் தொழில் மற்றும் பழக்கவழக்கங்களை வைத்து எப்படியெல்லாம் வகைப்படுத்தப்படுகிறான் என்பதைக் காணலாம். கோபாலின் மனைவி அவர் தகாத உறவு வைத்திருப்பதாகச் சந்தேகப்படுகிறாள். சத்யனையோ அண்டிப்பிழைக்க ஒரு பெரிய கூட்டமே இருக்கிறது. தான் யோக்கியன் என்று எங்கும் சொல்லாத நபர்.

எங்கு சென்றாலும் அவரைத் திருப்திப்படுத்த நினைக்கும் கூட்டங்கள். கோபால் மீது சத்யன் கொண்ட மரியாதை கலந்த நட்பு இந்தக் கதையின் முக்கியமான அம்சமாக இருக்கிறது. எதையும் ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் நின்று பார்க்கும் மனிதனின் குணத்தை இந்தக் கதை பிரதிபலிப்பதாக எனக்குப் பட்டது.

எழுத்து நடை சற்று வித்தியாசமாகத் தோன்றியது. வேகமாகச் சென்ற வாசிப்பு சில இடங்களில் தடைபடுகிறது. புதினம் கோபால் மற்றும் சத்யன் என்ற இருவர் கோணங்களிலும் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. துணைக் கதாபாத்திரங்கள் என்றாலும் கதையின் ஓட்டத்திற்குப் பங்களிப்பவர்களாக இருக்கின்றனர்.

கோபாலின் வாழ்க்கையில் நடக்கும் சம்பவம் சற்றும் எதிர்பாராமல் நிகழ்கையில் நம்மை நிலைகுலைய வைக்கிறது. அதிலிருந்து மீள எனக்கு சற்று நேரம் தேவைப்பட்டது. கதையின் ஓட்டத்தை எந்த விதத்திலும் பாதிக்காமல் இருவரின் பின்கதைகளைச் சொல்லியிருக்கிறார் எழுத்தாளர். கோபால் பல இடங்களில் ஒரு யோகியாகத் தென்படுகிறார். பணம், பதவி, அந்தஸ்து இருந்தும் நிம்மதியும் உண்மையான சந்தோஷமும் அறியாதவராக சத்யன் வலம் வருகிறார்.

ஒரு மரணம் கூட நம்மைப் பல கோணங்களில் யோசிக்க வைக்கிறது. புதினம் முடிகையில் நமது மனதிற்குள் அமைதி பரவுவது போல் ஒரு மாயை. ஹிமாலய மலைகளுக்கு நடுவே அமைந்துள்ள ஒரு ஏரிதான் இந்த மானசரோவர். இங்கு குளித்தால் பாவங்கள் தீரும் என்று ஒரு நம்பிக்கை உண்டு. வாழ்க்கை என்ற ஒரு புதிரைப் புரிந்துகொள்ள நினைக்கும் சில மனிதர்களின் கதையே இந்த மானசரோவர்.

சில இடங்களில் எழுத்து அசாதாரணமாக இருந்தது. புத்தகம் முழுவதும் நுட்பமாகப் பின்னப்பட்டிருக்கும் உறவின் அடிநாதமும் பிடித்திருந்தது.

ஒரு புத்தகத்தை அதன் அட்டையை வைத்து மதிப்பிடக்கூடாது என்பது போல, இந்தப் புத்தகத்தை வைத்து அசோகமித்திரனை மதிப்பிடக்கூடாது என்று நினைக்கிறேன். இது சற்று சலிப்பூட்டுவதாக இருந்தது, புத்தகத்துடன் எந்த இணைப்பையும் உணர முடியவில்லை. ஒருவேளை பிரச்சினை என்னிடம் இருக்கலாம், ஆனால் நிகழ்வுகளில் எந்த அர்த்தமும் புரியவில்லை.

நிறைய நாடகத்தன்மை இருந்தது, ஆனால் எதுவும் ஆழமாக ஆராயப்படவில்லை. ஏன் நடக்கிறது? கதாபாத்திரங்களை எப்படிப் பாதிக்கிறது? இல்லை, எதுவும் இல்லை. இந்தப் புத்தகம் — நான் கதாபாத்திர மையக் கதைகளை மட்டுமே விரும்புகிறேன் என்பதற்கு மேலும் ஒரு சான்று.

கதை மிகவும் சீரற்றதாக இருந்தது, வர்ணனைகள் அல்லது கவித்துவ மொழி அதிகம் இல்லை. இரண்டு முக்கிய கதாபாத்திரங்கள் தங்களை யார் என்று தெரியாதவர்கள் — துரதிர்ஷ்டவசமாக வாசகருக்கும் தெரியவில்லை. திடீரென தத்துவத்துக்குத் திரும்புவதும், மர்மமான மனிதர் தோன்றுவதும் குழப்பமாக இருந்தது. புத்தகத்தின் சிறிய அளவு மட்டுமே என்னை முடிக்க வைத்தது. இந்த எழுத்தாளரிடமிருந்து சிறந்த படைப்புகளை எதிர்பார்க்கிறேன்!

ஒரு கதை சொல்லியாக ஆசிரியர் மிக உயர்ந்த இடத்துக்குச் சென்றுவிடுகிறார். அவ்வளவு நேர்த்தியுடன் கதை இருந்தது.

கதையில் வரும் கடைசித் திருப்பம் கண்டிப்பாக யாரும் எதிர்பாராதது. படித்தபின் பின்னோக்கி ஓட்டிப்பார்த்தால் சில இடங்கள் பிடிபடலாம், ஆனாலும் மொத்தமாகப் பிடிகிடைக்க மீண்டும் மீண்டும் படித்தால் மட்டும்தான் முடியும்.

அற்புதமான புத்தகம். முதல் சில அத்தியாயங்களைப் படித்தவுடன் சில இடங்களில் வாசகனுக்கு இவர் கொடுக்கும் படிமங்கள் அதிர்ச்சியானவை. நான் ஆரம்பித்து பின் நிறுத்தி, நீண்ட நாட்களுக்குப் பின் எடுத்து, ஒரு குருட்டுத் தைரியத்தில் ஒரே மூச்சில் படித்துவிட்டேன் — ஒரு கசாயம் போல. நிறையப் படிமங்கள் கடந்து செல்ல நாட்கள் ஆகலாம்.

அசோகமித்திரனின் மானசரோவர் மனித இயல்பின் இருண்ட பக்கங்களையும், தூய்மைக்கான தேடலையும் ஆராயும் நாவல். புகழ்பெற்ற மும்பை நடிகர் சத்யன் குமாருக்கும் சென்னை ஸ்டுடியோவின் திரைக்கதைத் துறையில் பணியாற்றும் கோபாலுக்கும் இடையேயான அசாதாரண நட்பை மையமாகக் கொண்டது.

சத்யன் கோபாலின் எளிமையான அணுகுமுறையை விரும்புகிறார், கோபால் அவரை சமநிலையில் நடத்துவது அவருக்கு ஆறுதல் அளிக்கிறது. கோடிக்கணக்கானவர்களால் வணங்கப்பட்டாலும், உள்ளுக்குள் ஆழமான தனிமையில் இருக்கிறார். தன் வாழ்வின் போலித்தனமும் சீரழிவும் வெறுப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. கோபாலுடனான நட்பில் ஆன்மீக ஆறுதலைக் காண்கிறார்.

கோபாலின் மகன் மர்மமான முறையில் இறந்துவிடுகிறான், மனைவியின் மனநிலை மோசமடைகிறது. அசோகமித்திரனின் மேதமை — நிகழ்வுகளை குறைவான வார்த்தைகளில் சொல்வதில் வெளிப்படுகிறது. கோபாலின் பார்வையிலேயே மனைவி பங்கஜத்தின் துயரத்தை அறிகிறோம். அவளுடைய கதை சொல்லப்படுவதில்லை — ஒருவரின் சுய விவரிப்பின் நம்பகத்தன்மையையே கேள்விக்குள்ளாக்குகிறார் எழுத்தாளர்.

இறுதியில் சத்யனின் ஒப்புதல் வாக்குமூலத்துடன், உண்மையில் என்ன நடந்தது என்ற கேள்வி எழுகிறது. சித்தர் சத்யனின் ஒப்புதலைத் தடுக்கிறார் — அவர் வார்த்தைகளின் உலகைக் கடந்துவிட்டார். கோபாலை காரணமின்றி அறைவதில் என்ன கண்டார்? நாம் தொடர்ந்து நம்மையே ஏமாற்றிக்கொள்கிறோமா? அல்லது மானசரோவர் என்ற தூய்மைப்படுத்தும் வழி உள்ளதா?