Reviews for வெள்ளையானை

1876-1878ஆம் வருடங்களில் சென்னை மாகாணத்தை உலுக்கிய மாபெரும் தாதுவருஷ பஞ்சத்தை அடிப்படையாக வைத்து எழுதப்பட்ட நாவல்.

அயர்லாந்தை சேர்ந்த ஏய்டன் பைர்ன் சென்னையின் காவல் அதிகாரியாக நியமிக்கப்படுகிறான். பஞ்சத்தின் அவலங்களை நேரில் கண்டு பிரிட்டிஷ் அரசுக்கு அறிக்கை சமர்ப்பிக்கிறான். சென்னையில் இருந்து செங்கல்பட்டு வரை பயணம் மேற்கொள்ளும்போது பார்க்கும் பஞ்சத்தின் கோர முகம் அவனை மனமுடையச் செய்கிறது.

ஐஸ் ஹவுஸில் நடத்தப்பட்ட இந்தியாவின் முதல் தொழிலாளர் வேலை நிறுத்தம் — "நாங்கள் போராடியிருக்கிறோம். எங்களால் போராட முடிகிறது. இப்போதைக்கு அதுதான் எங்களுக்கு முக்கியம். நாங்கள் தொடங்கியிருக்கிறோம்" என்ற வரிகள் நெஞ்சை உருக்குகின்றன.

பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் அவலத்தையும் சாதிக் கொடுமைகளின் கோர முகத்தையும் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது நாவல். நிச்சயம் படிக்க வேண்டிய நாவல்.

1870ல் நிகழ்ந்த தக்காணப் பெரும் பஞ்சத்தை மையமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட சக்திவாய்ந்த படைப்பு இது. அயர்லாந்து வேட்டுவர் குடும்பத்தில் பிறந்த எய்டன் ஆங்கிலேய அரசு அதிகாரியாக சென்னைப்பட்டணத்திற்கு வருகிறான். அவன் காலடி எடுத்து வைக்கும் நேரமே பஞ்சத்தின் கரும்புயல் தெற்கைச் சூழ்ந்து கொண்டிருந்தது.

கிராமங்களை விட்டு பசியில் வாடிய மக்கள் வேலை தேடி கூட்டம் கூட்டமாக சென்னையை நோக்கி நடக்கிறார்கள். ஆனால் அந்தப் பாதை வாழ்க்கைப் பாதையல்ல — புற்றீசல்கள் போல பட்டினியும் நோயும் உயிர்களைக் காவு வாங்குகின்றன.

இந்த அநீதியின் மத்தியில் நின்ற எய்டன் பஞ்சத்தில் மெலிந்து போகும் மக்களைக் காப்பாற்றவும், அதிகாரத்தின் பெயரில் அத்துமீறும் குற்றவாளிகளை தண்டிக்கவும் முயல்கிறான். இதே காலகட்டத்தில் இந்தியாவின் முதல் தொழிலாளர் போராட்டம் வெடிக்கிறது.

ஆங்கில அதிகாரியின் பார்வையில் எழுதப்பட்ட புதினங்கள் அரிது. எய்டனின் குழப்பமான உள்ளத்தை ஆசிரியர் அற்புதமாகப் படம் பிடித்திருக்கிறார். பஞ்சத்தில் மனிதர்கள் சாம்பலாகிக் கிடக்கும் காட்சிகள் வாசகரின் உள்ளத்தை உண்மையிலேயே நடுங்கச் செய்கின்றன.

அடுத்த முறை ஒரு சிறுகவள உணவையும் வீணாக்க நினைக்கும் போது, இந்தப் புத்தகமும் அந்த வரலாற்றுக் காயமும் மனத்தில் தோன்றினால் — அது இந்த நூலுக்கும் அதன் ஆசிரியருக்கும் கிடைத்த மிகப் பெரிய வெற்றியாகும்.

நாவலின் பெயரை முதலில் பார்த்ததும் "அடர்ந்த காடு... அதில் நிறைய யானைகள்... ஒன்று மட்டும் வெள்ளை யானை" என்று கற்பனை குதிரையை ஓட்டிக்கொண்டேன். சில நாட்களுக்குப் பிறகு பவா செல்லதுரையின் பெருங்கதையாடலில் வெள்ளையானை பற்றிக் கேட்டபோது, கற்பனை தவறான பாதையில் ஓடியிருப்பது தெரிந்தது. நாவலின் கரு கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்டது.

இங்கே வெள்ளையானை என்பது சிங்காரச் சென்னையின் ஐஸ் ஹவுஸின் இருண்ட கதை. வெள்ளைப் பனிக்கட்டிகளின் கதை. அங்கே முக்கால் நிர்வாணத்துடனும் உடலில் புண்களுடனும் வேலை செய்த அடிமைக்கூட்டத்தின் கதை.

வெள்ளையர்களில் மேம்பட்ட மனசாட்சியும் பண்பாடும் நிறைந்தவர்கள் இருந்திருக்கின்றனர் என்பதற்கு சாட்சி ஏய்டன். அவன் நீலமேகம் என்ற உயர் சாதியினரின் சவுக்கடியை கண்டிக்கிறான், ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதி தேடுகிறான்.

ஏய்டன், காத்தவராயன், கருப்பன், மரிஸா என பல கதாபாத்திரங்கள் நாவலை நச்சென்று நகர்த்திச் செல்கின்றன. நூற்றாண்டுகளாக ஒடுக்கப்பட்ட ஓர் இனத்தின் உறுப்பினனான ஏய்டன் ஒடுக்குமுறையாளன் வேடமிட்டு வந்து அமர்ந்திருப்பதாக உணர்கிறான்.

பாலா படம் போல இந்த நாவலுக்கும் நேர்மறையான முடிவு இல்லை. ஆனாலும் ஒருவன் மனசாட்சியோடு பணியாற்றினால் தண்டிக்கப்படுவான் என்ற கசப்பான உண்மையை சொல்கிறது.

பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தால் செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்ட பஞ்சத்தால் கொத்து கொத்தாக இறந்து போன மக்களின் வரலாற்றையும், சாதியும் அதிகாரமும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் மீது திணித்த அநீதிகளையும் பேசுகிறது நாவல். நிச்சயம் வாசிக்கப்பட வேண்டிய நாவல்.

ஜெயமோகனின் படைப்புகளை நீண்ட நாட்களாகத் தொடாமல் இருந்தேன். தற்போதைய தமிழ் இலக்கியத்தின் அரசியல் தன்மை, குறிப்பாக வெறுப்பு நிரம்பிய எழுத்துகள் காரணமாக இருந்தது. ஆனால் இந்த ஆசிரியர் சாதாரணமானவர் அல்ல.

இது வழக்கமான வரலாற்றுப் புனைகதை அல்ல. மிகவும் வலுவான விவரிப்பு, வலுவான கதாபாத்திரங்கள். 1870களின் மதராஸ் பஞ்சத்தையும் அதைச் சுற்றிய நிகழ்வுகளையும் மையமாகக் கொண்டது. தலித் மக்களின் முதல் தொழிற்சங்கப் போராட்டம் உள்ளிட்ட பல முதன்மை நிகழ்வுகளைக் கையாள்கிறது.

தத்துவ ஆய்வு சற்று சோர்வடையச் செய்தாலும் தாராளமாகத் தாண்டிவிடலாம். ஒட்டுமொத்தமாக, வரலாற்றின் எளிதாக ஒதுக்கித் தள்ளப்பட்ட ஒரு பகுதியை அழகாக எழுதிய படைப்பு.

தமிழ் கிறிஸ்தவ திருச்சபை வழிபாட்டில் சமஸ்கிருதச் சொற்கள் ஏன் அதிகமாக இடம்பெறுகின்றன என்ற கேள்விக்கும் இந்தப் புத்தகம் சில சுவாரஸ்யமான சுவடுகளை காட்டுகிறது — வைணவம், தீண்டாமை, கோயில் நுழைவு, கிறிஸ்தவ மதமாற்றம், தலித் கிறிஸ்தவர்களின் சாதிச் சிக்கல் என பல மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றுப் பக்கங்களை வெளிச்சம் போடுகிறது.

1800களின் இறுதிக் கால் நூற்றாண்டு காலத்தில் தென் இந்தியாவில் பரவிய கடும் பஞ்சத்தையும், அதற்கான காரணங்களையும், முதன்முதலாக ஒடுக்கப்பட்டவர்களால் முன்னெடுக்கப்பட்ட போராட்டத்தையும், இவற்றுக்கெல்லாம் அடிமூலமான சாதியத்தையும் கொஞ்சம் புனைவு கலந்து அலசுகிறது இந்த வெள்ளையானை.

எல்லோருமே அவசியம் வாசிக்க வேண்டிய நாவல்.

வணிகத்திலும் ஆட்சி அதிகார கோட்பாடுகளிலும் சாதியும் சுரண்டலும் எல்லைகளற்று புரையோடியிருப்பதை பஞ்சம் சார்ந்து நடந்தேறிய நிகழ்வுகளின் வாயிலாக மனதை உருக்கி உரைக்கச் செய்கிறது.

உண்மையில் எது வெள்ளையானையாக உவமைப் பெற்றிருக்கிறது? எவை எவையால் வெள்ளையானை உரு பெற்றிருக்கிறது?

தேசங்களையும் வரலாறுகளையும் வெவ்வேறு வெள்ளையானைகள் வெவ்வேறு காலக்கட்டங்களில் அமைத்தும் அழித்தும் மாற்றியும் இருக்கின்றன. இன்று நம்மிடையில் உலாவும் வெள்ளையானை எது? சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது இந்த நாவல்.

கொள்கைகளுக்கும் கடமைக்கும் இடையிலான போராட்டம் — இந்த நாவல் அதை அழுத்தமாகப் பேசுகிறது.

ஜெயமோகனின் வெள்ளையானை — விறுவிறுப்பான கதையமைப்புடன் பயணிக்கிறது இப்புத்தகம். ஆனால், தொடர்ந்து படிக்க இயலவில்லை...

சோகமே உருவானது. துக்கம் தொண்டையை அடைத்தது.

தாங்க முடியாத துன்பத்தை நமது முன்னோர்கள் தாங்கி நடந்து சென்றிருக்கிறார்கள் என்பதை உணர்ந்தபோது, மனம் சின்னம் சின்னமாக விழுந்தது.

சிப்பாய் கலகத்தின் பிற்பாடு நிகழ்ந்த கதை இது. நெஞ்சை உருக்கும் — சக மனிதர்கள் ஏளனமாக நடத்தப்பட்ட நாட்கள், சாதி வெறி பிடித்த காலக் கட்டம் — இவை அனைத்தும் எழுத்து வடிவில் உயிர் பெற்று நிற்கின்றன.

ஒரு புவியியல் பரப்பில் மழைப்பொழிவின் சராசரி அளவிற்கும், அங்கு வாழும் சமூகத்தின் பயிர் வேளாண்மை, நீர்நிலை மேலாண்மைக்கும் வருடந்தோறும் நடைபெறும் மல்லுக்கட்டுப் போர்தான் வறட்சி என்கிறார் மைக் டேவிஸ் தனது "பிற்கால விக்டோரிய அரசின் பாரிய இனப்படுகொலை" என்னும் நூலில்.

ஜெயமோகன் தனது வெள்ளையானை நாவலில், தக்காணப் பஞ்சம் என்றழைக்கப்பட்ட தாதுவருட வறட்சி காலத்தின் இரக்கமற்ற களவிவரணைகளை புனைவின் துணைகொண்டு அனைத்து புலன்களையும் மொழிவழியாக நிரப்பிய அனுபவத்தினை தருகிறார். அக்கால சமூக அடுக்குகளின் பிரதிநிதிகளை முன்னிறுத்தி, அன்று நிகழ்ந்த மானுடப் பெருங்குற்றத்தின் பங்கினை அவரவர்களுக்கு பங்கிட்டுப் பொருத்திக் கொடுத்து காலத்தின் முன் கைவிலங்கிட்டு நிற்க வைக்கிறார்.

1876 முதல் 1878 வரையான வருடங்களில் பிரிட்டீஷ் இந்தியாவில் வாழ்ந்த 5.5 மில்லியன் மக்கள் இறந்து அழிந்தார்கள். நூற்றாண்டுகளாக பேணப்பட்ட பஞ்சம் தாங்கி அமைப்புகளை பிரிட்டீஷ் ஏகாதிபத்தியம் தங்கள் வரிவிதிப்பு என்னும் ஊசி கொண்டு மொத்தமாக உறிஞ்சி எடுத்து சக்கையாக்கி விட்டதன் விளைவுதான் இந்தப் பெரும் உயிரிழப்புகள்.

நாவலின் முதன்மைப் பாத்திரமான ஏய்டன் பைர்ன் அயர்லாந்தை பூர்வீகமாகக் கொண்டவர். தன் உள்ளார்ந்த நீதியுணர்ச்சியால் மாற்ற முடியாத இந்தியப் புறச்சூழலில் புழங்கியவர். ஷெல்லியின் கவிதை வரிகளுடன் விஸ்கி நிரம்பிய கோப்பைகளுக்குள் தன்னைத் தொலைக்க முயலுபவர்.

அயோத்திதாச பண்டிதர் காத்தவராயன் என்கிற இளைஞராக நாவலின் இரண்டாவது முதன்மைப் பாத்திரமாக வருகிறார். முதலில் வைணவராக அறிமுகமாகி, முடிவில் பௌத்தத்திற்கு மதம் மாறுகிறார். ஐஸ் ஹவுஸ் தொழிலாளர்களை வேலைநிறுத்தப் போராட்டத்திற்குப் பயிற்சி கொடுக்கிறார்.

இந்த நாவலின் மிகப்பெரிய பலம், மனத்தினை வருத்திப் பிசகாமல் கடந்து செல்லவே முடியாத பஞ்சகால சூழலின் இரக்கமற்ற விவரிப்புதான். ஜெயமோகனின் உவமைகள் கண்முன் நிகழும் அனுபவம் என்பதைத் தாண்டி புலன்களைக் கடந்த உணர்வை கொடுக்கின்றன.