Reviews for மெர்குரிப் பூக்கள்

இந்த நாவல் மிகவும் பிடித்திருந்தது. பாலகுமாரனின் எழுத்து நடை மனதைக் கவரும் விதத்தில் இருக்கிறது.

இந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்க ஆவலாக இருக்கிறேன். நல்ல விமர்சனங்கள் படித்ததால் எதிர்பார்ப்பு அதிகமாக உள்ளது.

சில பெண்ணிய கருத்துக்கள் புத்துணர்ச்சியாகவும், ஆழமாகச் சிந்திக்கப்பட்டதாகவும், நேர்த்தியாக எழுதப்பட்டதாகவும் இருந்தன. ஆனால் அவ்வளவுதான். மீதிக் கதை நாம் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்த சில தமிழ்த் திரைப்படங்களின் கலவையாகவே இருக்கிறது.

இந்தப் புத்தகம் வேகமான கதைப்போக்கு கொண்டதல்ல, ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தின் முடிவிலும் பரபரப்பைத் தருவதுமல்ல. மெதுவாகக் கதாபாத்திரங்களை உருவாக்கி, அவர்களின் உண்மையான உணர்வுகளை நிலைநாட்ட முயற்சிக்கிறது.

புத்தகத்தைப் படித்து சில மாதங்களுக்குப் பின் எழுதுகிறேன். கம்யூனிசப் பக்கத்தை அதிகம் நினைவில் வைக்கவில்லை, ஆனால் சியாமளியும் சாவித்திரியும் இன்னும் மனதில் நிற்கிறார்கள். இந்த இரண்டு பெண்களும் இன்று வாழ்ந்தாலும் அவர்களின் தலைவிதி வேறுபட்டதாக இருக்கும் என்று நினைக்கவில்லை.

ஆசிரியரின் வார்த்தைகள் கதையின் உலகைக் கற்பனை செய்ய உதவின, சில கதாபாத்திரங்களோடு என்னை இணைத்துக்கொள்ள முடிந்தது. கதையின் போக்கு ஊகிக்கக்கூடியதே, கூர்மையான திருப்பங்கள் இல்லை — ஆனால் இந்த வகைக்கு அது பொருத்தமாகவே இருந்தது.

பாலகுமாரனின் முக்கியமான நாவல். கணேசன், சாவித்திரி, கோபாலன், சங்கரன், சியாமளி, ரங்கசாமி, பெருமாள் என ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் அவரவர் ஆசாபாசங்களும் எண்ணங்களும் மன ஓட்டமும் கலந்து அறிமுகமாகிறார்கள்.

இவர்களை இணைக்கும் நூலிழையாய் ஒரு போராட்டம். கம்யூனிசத்தைக் கொஞ்சமாய்த் தொட்டுக்கொண்டு, பெண்ணை மதிப்போம் என்ற பிரதான கருத்தை வலுவாகச் சொல்லியிருக்கிறார். எண்பதுகளில் வெளிவந்த கதை, ஆனால் இன்றும் சியாமளிகளும் சாவித்திரிகளும் மன்னிகளும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். எது சரி எது தப்பு என்று எடைபோடாமல் படித்தால் ஒரு அருமையான அனுபவம் கிட்டும்.

பாலகுமாரனின் முதல் நாவல்... 1980களில் எழுதப்பட்டது... முதல் நாவலே சிறந்தது! ஆரம்பத்திலிருந்தே பிடித்துவிட்டது. ஒருபுறம் கம்யூனிசமும் தொழிலாளர் பிரச்சனைகளும், மறுபுறம் இந்திய சமூகத்தில் பெண்களின் இன்னல்களும் — ஆழமாகப் பேசப்பட்டிருக்கின்றன.

தொழிற்சாலை வேலைநிறுத்தமும், ஒரு நல்ல மனிதனின் கொலையும், அவன் மனைவி சாவித்திரி அதன் பின்விளைவுகளை எதிர்கொள்ளும் விதமும் கதையின் ஆரம்பம்.

ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் அவர்களின் குணாதிசயங்களும் அபாரம். தொழிற்சாலை முதலாளி ரங்கசாமியின் நிலைப்பாடும் நியாயமானதே — எந்தக் கதாபாத்திரத்திலும் குறை இல்லை. சியாமளியின் ஆளுமையில் உள்ள நேர்மை மிகவும் ஆழமானது. இது கதையைச் சுற்றி வருவதில்லை, கதாபாத்திரங்களுக்குப் பின்னால் செல்கிறது. கண்டிப்பாகப் படிக்க வேண்டிய படைப்பு!

இந்தப் புத்தகம் ஒரு டிராக்டர் தொழிற்சாலையில் நடக்கும் போராட்டத்தின் பின்னணியில் எழுதப்பட்ட கதை. அதிக ஊதியம் கேட்டதற்காகத் தொழிற்சங்கத்திற்கும் முதலாளிகளுக்கும் நடக்கும் அதிகார மோதல்கள்தான் கதையின் கரு. இதைச்சுற்றி நடக்கும் பல்வேறு சமூக பொருளாதார சிக்கல்கள் மிகவும் நேர்த்தியாகக் கூறப்பட்டிருக்கின்றன.

சாதாரண தொழிலாளர்கள் போராட்டங்களில் எப்படிப் பகடைக்காய்களாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறார்கள் என்பது மிகவும் தெளிவாக விளக்கப்பட்டிருக்கிறது. வேறொரு ஆணை விரும்பும் சியாமளியும், கணவனை இழந்து வாழ்க்கையைத் தேடும் சாவித்திரியும் கதையின் தூண்கள்.

பாலகுமாரனின் எல்லாக் கதைகளையும்போல, சிறு சிறு பாத்திரங்கள் மனதைக் கவர்கின்றன — சொத்தெல்லாம் தான் கொண்டுவந்ததுதானே என்று போராட்டத்தை முடிக்க உதவும் ரங்கசாமியின் அம்மா, மைத்துனனை மகனாக நினைக்கும் மன்னி, கொடியை ஏந்தாமல் போராடும் நாராயணசாமி. மனித உறவுகளையும் உணர்ச்சிகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்தக் கதை படிக்க மிகவும் ஆர்வத்தைத் தூண்டும் விதத்தில் அமைந்துள்ளது.

ஏழாவதோ எட்டாவதோ படித்துக்கொண்டிருந்த நேரத்திலேயே என் வாசிப்பு அம்புலிமாமா, பாலமித்ரா போன்றவற்றிலிருந்து திரும்பியது. அப்போது விகடனில் தொடராக வந்த "என் இனிய இயந்திரா" ஒரு புதிய உலகைத் திறந்தது.

ஆசிரியைகளின் அறிமுகத்தின் மூலம் பல புதிய எழுத்தாளர்களை அறிந்தேன். அவர்களிடம் கடனாகப் பெற்றுத்தான் முதலில் மெர்குரிப் பூக்களை வாசித்தேன். அந்த வயதில் இது புரட்சிகரமானதாக இருந்தது — குமுதம், விகடன் தொடர்கதைகளோடு ஒப்பிடுகையில் மிகவும் முற்போக்கானதாக இருந்தது.

பல வருடங்களுக்குப் பின் மீண்டும் வாசித்தேன். கொஞ்சம் சலிப்பாக இருந்தது, அதன் முற்போக்குகள் போலியாகக்கூடத் தெரிந்தன. சியாமளி, சாவித்திரி இருவரும் சமூக விழுமியங்களை மீறுவதுபோல் இருந்தாலும், அவர்களது வாழ்வு மீண்டும் அதே சிறைக்குள் அடைபடுவதை ஏற்க முடியவில்லை. முற்போக்குப் பேசும் கோபாலன், சங்கரன் போன்றவர்களாலும் அந்தக் கட்டுப்பெட்டித்தனத்தைத் தாண்ட முடியவில்லை.

பாலகுமாரன் பெண்களுக்கு ஒரு புதிய உலகைச் சன்னல் வழியே காட்டிவிட்டு, "அது தேவையில்லை, இப்படியே இருங்கள்" என்று சொல்வதாகவே எனக்குப்பட்டது. மீள்வாசிப்பு சில நேரங்களில் நம் பிம்பங்களை உடைத்துவிடுகிறது.

1981ல் எழுதப்பட்ட இந்த நாவல் தொழிலாளர்களின் வேலைநிறுத்தத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஆரம்பிக்கப்பட்டு, போகப்போக வாழ்க்கைப் பாடங்கள் பலவற்றைக் கற்றுத்தருகிறது.

கணவனை இழந்த சாவித்திரி, தொழிலாளர் சங்கத் தலைவன் கோபாலன், கணக்கு வேலை பார்க்கும் சங்கரன், சங்கரன் வீட்டில் குடியிருக்கும் சியாமளி, தொழிற்சாலை முதலாளி ரங்கசாமி என மையக் கதாபாத்திரங்களும், சங்கரனின் அண்ணா-மன்னி, நாராயணசாமி, ரங்கசாமியின் அம்மா, காவல்துறை அதிகாரி துரைசிங்கபெருமாள் எனத் துணைக் கதாபாத்திரங்களும் ஒவ்வொன்றும் அழகாய் நேர்த்தியாய் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன.

ஒரு மையக்கதையும் ஒரு துணைக்கதையும் என்று தொடங்கி, பக்கங்கள் செல்லச்செல்ல இரண்டும் பின்னிப்பிணைந்து ஒன்றாகிவிடுகின்றன. காதல், காமம், பெண்களின் இல்வாழ்வில் ஏற்படும் ஏக்கம், முதலாளியின் மனநிலை, தொழிலாளர் புரட்சி, அரசாங்கத்தின் நிலைப்பாடு எனப் பலவற்றையும் பேசியிருக்கிறார்.

பல கோணங்களிலிருந்து கதை சொல்லப்படும் உத்தி அருமையாகக் கையாளப்பட்டிருக்கிறது. மேலோட்டமாகப் பார்க்கையில் கம்யூனிசம் பற்றியதாகத் தோன்றினாலும், அதிகளவில் பேசப்பட்டிருப்பது பெண்ணியம்தான் என்பது என் கருத்து. பெண்கள் சுதந்திரம் உடலளவில் அல்ல, மனதளவில் என்பதைப் பக்கத்துக்குப் பக்கம் பேசுகிறார் பாலகுமாரன்.

என்னதான் இருந்தாலும் கடைசியில் சங்கரன் தன் மனைவியிடம் "உனக்கு சமைக்கத் தெரியுமா, வீடு சுத்தமா வைக்கத் தெரியுமா, அது போதும்" என்று சொல்வதை எப்படி எடுத்துக்கொள்வது என்று தெரியவில்லை.

பாலகுமாரனின் சிறந்த படைப்பு என்று சொல்லலாம். அவரது தெளிவான கதைசொல்லல், பல்வேறு காட்சிகளின் அழகான பின்னல் — படிப்பதற்கு இனிமையாகவும் ரசிக்கத்தக்கதாகவும் அமைந்திருக்கிறது.

ஆனால் இது வெறும் பொழுதுபோக்கு இலக்கியம் அல்ல — கதையின் வலிமை அதன் கதைக்களத்தில் இருக்கிறது. ஆசிரியர் தனது சொந்த வாழ்க்கையிலிருந்து உத்வேகம் பெற்றிருப்பது கதைக்கு நம்பகத்தன்மையை அளிக்கிறது. தமிழில் வெளிவந்த மிகச்சிறந்த சிறு நாவல்களில் ஒன்று.