Reviews for யாருக்காக அழுதான்?

என்ன ஒரு அற்புதமான படைப்பு! இன்று முதல் என்னை ஜெயகாந்தனின் ரசிகனாக எண்ணிக் கொள்ளுங்கள்!

ஜெயகாந்தனின் இரண்டு சிறுகதைகளைக் கொண்டுள்ளது. எழுத்தாளரின் வழக்கமான நடையில் சிறப்பாக உள்ளது. கதையின் வேகத்தில் அவசர அவசரமாக படித்தாலும் மெல்ல அசைபோடும் மாடுபோல் மனது பலமுறை கதையினை அசைபோட்டு அழுத காரணத்தை பலவிதமாக கற்பிக்கிறது. கட்டாயம் படிக்க வேண்டிய கதை.

ஜெயகாந்தனின் யாருக்காக அழுதான் (1962 இல் முதன்முதலில் வெளியானது) — தத்துவ கருப்பொருள் கொண்ட இரண்டு சிறுகதைகளைக் கொண்ட புத்தகம்.

முதல் கதை ஜோசப், விடுதி முதலாளி முதலியார், வாடிக்கையாளர் சேட் ஆகியோரைச் சுற்றி நிகழ்கிறது. இரண்டாவது கதை "எனக்காக அழு" — செட்டியார் கடையில் வேலை செய்யும் கனகசபை, அவனது நண்பன் சிறுதிருடன் வைரவன் ஆகியோரைப் பற்றியது.

இரண்டு கதைகளும் குறுகியவை, வேகமானவை, ஈர்க்கும் விவரணைகள் கொண்டவை. ஆனால் கதாபாத்திர வடிவமைப்பும் பின்னணியும் இரு கதைகளுக்கிடையே மிகவும் வேறுபடுகின்றன.

முதல் கதையின் கதாநாயகன் ஜோசப் — கிராமத்திலிருந்து வந்த, வழக்கத்திற்கு மாறான நம்பிக்கைகள் கொண்ட ஒரு மனிதன். அவனது கருத்துக்கள் சமூக மரபுகளை சவால் செய்கின்றன. இடதுசாரி சிந்தனை தெளிவாக இருக்கிறது, தத்துவம் கதையோடு இயல்பாக கலக்கிறது.

இரண்டு கதைகளின் வேறுபாடுகள் நுட்பமானவை. முதல் கதையில் கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இரண்டாவது கதையில் இரண்டு கதாபாத்திரங்கள் மட்டுமே பெரும்பாலான தாக்கத்தை உருவாக்குகின்றன.

"தீயாரைக் காண்பதுவும் தீது; திருவற்ற தீயார் சொல் கேட்பதுவும் தீது; தீயார் குணங்கள் உரைப்பதுவும் தீது; அவரோடு இணங்கி இருப்பதுவும் தீது!"

மேற்கண்ட எதுவும் தன்னை பாதிக்காத மனிதனாக இருப்பவன் ஜோசப். அவன் படித்தவனில்லை, யாரும் எதுவும் அவனுக்கு சொல்லி தரவில்லை. இயல்பிலேயே அப்பழுக்கற்ற கள்ள கபடமில்லாத, நேர்மையான மனிதனாக இருக்கிறான். அதனாலேயே ஏமாளியாக பார்க்கப்படுகிறான், ஏமாற்றப்படுகிறான்.

அவன் யாருக்காகவும் அழுததில்லை. அவனுக்கு அழுகத் தெரியாது என்பதல்ல காரணம் — அழுவதற்கு எந்த காரணமும் அவனுக்கு வந்ததில்லை. எவ்வளவு பெரிய துக்கத்தையும் உலகின் இயல்பாகப் பார்க்கும் மனநிலை இயல்பிலேயே அவனுக்கு வாய்த்திருந்தது.

தங்கும் விடுதியில் வேலைப்பார்க்கும் ஜோசப்பின் முதலாளி தன் சுயநலத்திற்காக வாடிக்கையாளர் ஒருவரின் பர்ஸை திருடிக்கொள்ள, திருட்டு பழி ஜோசப்பின் மீது விழுகிறது. அவன் திருடனல்ல என்பது அந்த முதலாளிக்கும், அங்கு வேலைப்பார்க்கும் நாயுடுவிற்கும், அங்கே தங்கியிருக்கும் பெண்ணிற்கும், நாவலை படிக்கும் நமக்கும் தெரிகிறது.

திருடியது தன் முதலாளிதான் என்பது ஜோசப்பிற்கு தெரியும். இருப்பினும் அதை வெளியில் சொல்லாமல் அமைதி காக்கிறான். இறுதியில் அவன் குற்றமற்றவன் என்பது நிருபணமாகிறது. இதுவரை அழாத ஜோசப் கதறி அழுகிறான் — அவன் யாருக்காக அழுதான் என்ற கேள்வியில் நாவலை முடிக்கிறார் ஜெயகாந்தன்.

மனதில் நேர்மறையான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் அழகான குறுநாவல்.

யாருக்காக அழுதான், எனக்காக அழு என இரண்டு சிறுகதைகள். இரண்டு கதைகளும் பணத்தின் மீது ஏற்பட்ட சபலத்தின் விளைவாக நாணயம் கெடுதல் என்ற மையக்கருத்தைக் கொண்டு எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

படிக்கும்போது, யாருக்காக அழுதான் ஒரு திரைப்படமாக எடுக்கலாம் என்று நினைத்தேன். விக்கிபீடியாவில் பார்த்தால், நாகேஷ் நடிப்பில் இப்படி ஒரு படம் எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் அது வெற்றி பெறவில்லை. ஜெயகாந்தன் எழுத்தில் கில்லாடியாக இருந்தாலும், சினிமா கலையில் அவருக்கு சவால்கள் இருந்ததாகத் தெரிகிறது.

ஜெயகாந்தனின் இந்தக் குறுநாவல் ஒரு சிறந்த வாசிப்பனுபவம் — சிறந்த கதையால் அல்ல, ஆனால் சாம்பல் நிறமே இல்லாத முழு வெள்ளை நிறமான ஒரு கதாபாத்திரத்தால்.

ஜோசப் ஒரு விடுதியில் ஊழியராக வேலை செய்கிறான். அவனது கடந்த காலத்தை யாரும் அறிய மாட்டார்கள். அனைவரையும் "ஆண்டவரே" என்று அழைத்து, சிலைகள் வாங்கி அறைகளில் வைக்கும் பக்தியுள்ள மனிதன் அவன்.

விடுதியை நடத்தும் முதலியார் பொருளாதார நெருக்கடியில் சிக்கியிருக்கிறார். ஒரு இரவு, ஜோசப் சமையல்காரரிடம் தன் கிராமத்திலிருந்து இங்கு வந்த கதையை சொல்கிறான். அவனது கதையைக் கேட்கும்போது அந்த இயல்பான மனித அன்பு நம்மை நெகிழ வைக்கிறது.

புத்தகத்தின் இரண்டாம் பகுதி அதே இரவிலும் மறுநாளிலும் நடக்கிறது — போதையில் வந்த ஒரு விருந்தினர் தன் பர்ஸை தொலைத்து ஜோசப்பை சந்தேகிக்கிறார். கதாபாத்திரத்தின் தூய்மையை காட்ட, மற்ற கதாபாத்திரங்களின் சாம்பல் பக்கங்களை ஆசிரியர் வெளிப்படுத்துகிறார்.

விரைவாக படிக்கக்கூடிய, சிந்திக்க வைக்கும் நல்ல புத்தகம்.

1960 களில் எழுதப்பட்ட இரண்டு கதைகள் கொண்ட குறுநாவல் இது. 100 பக்கங்களுக்கு சற்று அதிகமாக இருக்கலாம். கிட்டத்தட்ட 60 ஆண்டுகளுக்கு பிறகும் வாசிக்க, கதை ஓட்டத்தை தொடர இயலும் எளிய நடை.

பணம், பேராசை, பழி, குற்றவுணர்ச்சி, தீங்குநினையா நல்லுள்ளம் இவ்வுணர்ச்சிகளை கொண்டு பின்னப்பட்ட கலை இந்த கதைகள். 1. யாருக்காக அழுதான். 2. எனக்காக அழு.

ஜெயகாந்தனின் பிற கதைகளின் சினிமா வடிவத்தை கண்டு வாசிப்பனுபவத்தை இழப்பதே என் வழக்கம். இம்முறை அதை செய்யாமலிருப்பதே சிறப்பு.

எத்தனைப்பேர் எத்தனைத்தினுசா புதுசுபுதுசா எழுதினாலும், நச்சென்று நூறே பக்கத்தில் நெஞ்சத்தை அள்ளிக்கொள்வதில் ஜெயகாந்தனுக்கு நிகர் ஜெயகாந்தன் மட்டும்தான்.