Reviews for பிறகு

திருநெல்வேலி மாவட்டம் மணலூத்து என்னும் கிராமத்தில் வசிக்கும் செருப்பு தைக்கும் தொழிலாளியான அழகிரி, அவரது மனைவி ஆவடை, மகள் முத்துமாரி ஆகிய மூவரின் வாழ்க்கையைப் பற்றிப் புத்தகத்தின் பெரும்பகுதி அமைந்திருந்தாலும், இது முழுக்க முழுக்க சக்கிலியக்குடி மக்களைச் சுற்றியே சுழல்கிறது.

சக்கிலியக்குடி மக்கள், அவர்களின் வாழ்வுமுறை, செய்யும் தொழில், உணவு, பழக்கவழக்கம் மட்டுமின்றி சாதியின் பெயரால் எவ்வாறு ஒடுக்கப்படுகிறார்கள் என்பதையும், அவர்களின் அறியாமையால் மேல்குடியினரால் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறார்கள் என்பதையும் இப்புத்தகத்தில் காணலாம்.

இது திருநெல்வேலி வட்டார மொழியில் எழுதப்பட்ட கதை. இடையில் அங்கங்கே தெலுங்கும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. சுவாரஸ்யமான கதை எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கு இந்தப் புத்தகம் படிக்க முடியாமல் போகலாம். ஆனால் சுதந்திர காலகட்டத்தில் இருந்த கரிசல் கிராம மக்களின் வாழ்வு, நிலை, எண்ணங்கள் ஆகியவற்றைப் பற்றி அறிந்துகொள்ள இது ஒரு நல்ல புத்தகம்.

இதற்கு முன்னர் பூமணியின் எந்தப் படைப்பையும் வாசித்ததில்லை. ஆனால் இனி ஒவ்வொன்றையும் தேடித் தேடி வாசிக்க வேண்டும் என்னும் வேட்கையை உண்டாக்கிவிட்ட நாவல் பிறகு.

நாவலின் மையப் பாத்திரமான அழகிரி தன் வாழ்வில் எத்தனையோ இன்னல்களைக் கண்ட பிறகும் வாழ்வை அதன் ரசத்தோடு வாழ்கிறான். சுதந்திரத்திற்குப் பிற்பாடு ஒரு கிராமத்தில் ஏற்படும் சமூக அரசியல் மாற்றங்களை, அது சந்திக்கும் சுகதுக்கங்களை அவ்வவ்வாறே பதிவுசெய்திருக்கும் நாவல்.

கதையின் பெரும்பகுதி சக்கிலியக் குடியைச் சுற்றி எழுதப்பட்டிருப்பினும் கதை எந்தவிதமான சார்பும் இன்றி நடுநிலையோடு நகர்கிறது. சக்கிலியன், பகடை போன்ற பதங்களை அந்தக் காலகட்டத்தின் சமூக நிலைமையைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் சர்வசாதாரணமாகப் பயன்படுத்தியுள்ளார்.

தாழ்ந்த சாதி மக்கள் மேல்குடி மனிதர்களுடன் நையாண்டித்தனத்துடன் பேசிப் புழங்கியிருக்கிறார்கள் — காவக்காரர் கந்தையா அதை ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவமுடையவர். வாழ்ந்து கெட்ட மனிதர். மாடசாமி, கருப்பன் போன்ற ஏமாளி ரகம், சக்கணனின் தனிமை, முத்துமாரியின் சோகமான விதி — கைவிடப்பட்டு, கைக்குழந்தையுடன் கிணற்றில் குதித்து உயிர்மாய்த்துக்கொண்ட கதை நெஞ்சை நெருடுகிறது.

குறைவான கதாமாந்தர்களே நாவலில் திரும்பத் திரும்ப வருகின்றனர். அவர்களின் வாழ்க்கை வேறுவேறு சந்தர்ப்பங்களில் சொல்லப்படுகிறது. அதனால் கதையுடனும் களனுடனும் ஒட்டியே பயணிக்க முடிகிறது. மொத்தத்தில் சுதந்திரத்திற்குப் பிறகான தென் தமிழகக் கிராமத்தின் சாதிகளுக்கிடையேயான புழங்குமுறையை ஊகிக்கச் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறது.

இது என்னுடைய முதல் பூமணி புத்தகம். பிறகு, செருப்பு தைக்கும் சக்கிலிக்குடி சமூகத்தின் வாழ்க்கையையும் அவர்களைச் சுற்றியுள்ள பல்வேறு கதாபாத்திரங்களையும் அழகிரியின் கண்ணோட்டத்தில் சொல்கிறது.

அழகிரி தோல் தொழிலாளியாக கிராமத்திற்கு வந்து அங்கு வாழ்க்கை நடத்துகிறான் — திருமணம், குழந்தை, நட்பு, வேலை என அவனது வாழ்க்கை நகர்கிறது. சாதிய முறைமையும் பழக்கவழக்கங்களும் கதையின் ஊடாகத் தெரிகின்றன. காவக்காரர் கந்தையா, கருப்பன், சக்கணன் ஆகிய கதாபாத்திரங்கள் தனித்து நிற்கின்றன.

எனக்கு இது சராசரி வாசிப்பாகத்தான் இருந்தது. கடைசியில் கொஞ்சம் பிடிக்க ஆரம்பித்தது. உள்ளடக்கம் நன்றாக இருந்தாலும் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. வட்டார வழக்கு — தமிழும் தெலுங்கும் கலந்த மொழி — புரிந்துகொள்வது மிகவும் கடினமாக இருந்தது. பின்னிணைப்பில் சொற்களஞ்சியம் இருந்தாலும் இன்னும் அதிக வார்த்தைகள் சேர்க்கப்பட்டிருக்கலாம்.

அழகிரி நல்ல கமலவுருப்படித் தச்சன், செருப்பு தைப்பான். மணலூர் சக்கிலிக்குடிக்கு வந்த சில காலத்தில் கைக்குழந்தை முத்துமாரியைத் தனியாக விட்டுவிட்டு மனைவி காளி நோய்வந்து இறந்துவிட்டாள். தனியாகக் குழந்தையைப் பார்த்துக்கொள்ள மிகவும் கஷ்டப்பட்ட அழகிரியைப் பார்த்து கந்தையா மறுமணம் செய்யச் சொல்ல, ஆவடையை இரண்டாம் மணம் செய்துகொண்டான்.

ஆவடை முத்துமாரியைப் பொத்திப் பொத்தி வளர்த்தாள். முத்துமாரியை முத்துமுருகன் மகன் வயிரவனுக்கு மணம் செய்துகொடுத்து அழகிரி சில காலம் நிம்மதியாகக் கழித்தான். சுடலை பிறந்த பிறகு வயிரவன் முத்துமாரியை விரட்டியடித்துவிட்டான். ஊரில் பேசிப் பிரித்துவிட்டு மகளுக்கு இரண்டாம் மணம் செய்துவைத்தான் அழகிரி.

முனியாண்டிக்கும் முத்துமாரிக்கும் பெண் குழந்தை பிறந்தது. முத்துமுருகன் இறந்தபோது கைக்குழந்தையை மாமியாரிடம் விட்டுவிட்டு சாவுக்குச் சென்ற முத்துமாரி மீது முனியாண்டிக்குக் கோபம் வந்து அவளை அடித்துத் துரத்தினான். மனம் உடைந்த முத்துமாரி, சுடலையை தாத்தா வீட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டு கைக்குழந்தையுடன் கிணற்றில் குதித்து உயிரை மாய்த்துக்கொண்டாள்.

ஆவடையும் அழகிரியும் அழுது அழுது ஓய்ந்துபோய்விட்டார்கள். பேரன் சுடலையை இருவரும் வளர்க்க ஆரம்பித்தார்கள். இதற்கிடையில் நாட்டுக்கு சுதந்திரம் கிடைத்தது, ஊரில் தேர்தல் வந்தது, கந்தையா சொத்தைக் கடன் முழுங்கியது, கருப்பனின் குறும்பு, சக்கணன்-சித்திரன் பழம்பெருமைப் பேச்சு என ஒரு கிராமத்தில் நடந்த சம்பவங்களைக் கதையாக எழுதியிருக்கிறார் பூமணி.

பூமணியின் பிறகு, குறிப்பிட்ட சமூகங்கள் எவ்வாறு தங்கள் அன்றாட வாழ்க்கையை நடத்துகின்றன, ஏழ்மையான பொருளாதார நிலைமைகளால் மேல்சாதி சமூகங்களுடன் எவ்வாறு போராடுகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள நல்ல புத்தகம்.

செருப்பு தைக்கும் தொழிலாளி அழகிரி கதையின் மையப் பாத்திரம். முதல் மனைவி காளி இறந்த பிறகு ஆவடையை மறுமணம் செய்கிறான். ஆவடை, முத்துமாரியை சொந்தக் குழந்தையாக வளர்க்கிறாள். ஆனால் முத்துமாரியின் வாழ்க்கை கொந்தளிப்பானது — வயிரவன் ராணுவத்தில் சேர்ந்தபின் அவளைக் கைவிடுகிறான். மகன் சோலையை தந்தையிடம் விட்டுவிட்டு பெற்றோர் வீடு திரும்புகிறாள்.

முனியாண்டியுடன் மறுமணமும் தோல்வியடைகிறது. கைக்குழந்தையுடன் கிணற்றில் குதித்து உயிரை மாய்த்துக்கொள்கிறாள் முத்துமாரி. ஏழ்மையான சமூகங்களில் பெண்களின் பரிதாபநிலையை அவளது கதை உணர்த்துகிறது.

ஆவடை அழகிரியின் வாழ்வில் ஒரே ஆறுதல் — அவனையும் குழந்தைகளையும் அக்கறையுடன் கவனித்துக்கொள்கிறாள். காவக்காரர் கந்தையா சக்தியான கதாபாத்திரம். சக்கணன்-சித்திரன் அறியாமையே ஆனந்தம் என்பதற்கு உதாரணம். கருப்பன் தன் நகைச்சுவையான தன்மையால் கதைக்கு உற்சாகத்தைத் தருகிறான்.

ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் சாதியம் வலுவாக வெளிப்படுகிறது. சமூக மக்கள் தங்களிடம் உள்ள சொற்ப வருமானத்தையும் உணவையும் பகிர்ந்துகொள்ளும் பண்புடையவர்களாக சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அழகிரியின் பேரன் சுடலை பள்ளிக்குச் செல்வது கதையின் பிற்பகுதியில் ஒரு நம்பிக்கை ஒளியாக அமைகிறது.

அழகிரியை மையமாகக் கொண்டு நகரும் கதை, ஊர் மனிதர்களின் குணங்களையும் ஆதிக்கத்தையும் மிக இயல்பான அவர்களின் வாழ்க்கைப் பாடுகளையும் உரையாடலில் நிகழ்த்திச் செல்கிறார் ஆசிரியர். கோவேறு கழுதைகள் வாசித்தபோது எழுந்த கேள்விகள் இங்கும் தொடர்கின்றன — அழகிரி போன்றோருக்கு அவ்வாழ்வினைத் திணித்தவர்கள் யார் எனும் கேள்வி.

வெக்கை ஏற்படுத்திய அளவு தாக்கத்தை பிறகு ஏற்படுத்தவில்லை. அக்காலத்தில் ஒரு கிராமத்தில் வாழ்ந்த தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு சாதாரண மனிதரின் கதை. தீவிரமான ஏற்றஇறக்கங்கள் பெரிதும் இல்லாத ஒரு சராசரி வாழ்வு. உள்ளதை உள்ளபடியே விமர்சனம் பெரிதும் இல்லாமல் எழுதியுள்ளார் பூமணி.

சிலர் இதை அவரது மிகச்சிறந்த படைப்பாகக் கருதுகிறார்கள். எனக்கு ஏனென்று புரியவில்லை. கால மாற்றத்தையும் கால ஓட்டத்தையும் பற்றிய பல புதினங்களின் வரிசையில் ஒன்றாகவே கருதுகிறேன். கோபல்லபுரத்து கிராமம், சூல், தூர்வை போன்ற நாவல்களும் இதையே பேசுவதால் அவ்வாறு படுகிறது.

வட்டார வழக்கு வாசிப்பதற்கு சில தடைகளை ஏற்படுத்தி சுவாரஸ்யத்தை அவ்வப்போது குறைக்கிறது. அக்காலத்தில் நடைமுறை அவ்வாறு இருந்திருக்கலாம், ஆனால் எவ்வளவு வயதானாலும் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஆண்கள் ஒருமையில் விளிக்கப்படுவதும் பெண்கள் அஃறிணையில் விளிக்கப்படுவதும் மிகவும் நெருடியது.

சாதியை வெளிப்படையாக விமர்சிக்காமலேயே இந்திய சமூக அமைப்பின் அடிப்படை அநீதியை உணரவைப்பதில் வெற்றியடைகிறது. ஒரு முக்கியமான வரலாற்று ஆவணமாகவும் பரிமாணம் கொள்கிறது.

குடிபெயர்வு பிரச்சனைகள், சாதிய ஒடுக்குமுறை, காதல், தவறான புரிதல்கள் என பல தளங்களில் விரியும் கதை. வெண்ணெய் வெட்டியது போல் கதை மென்மையாக நகர்கிறது. சிறிய முடிவுகளின் பெரிய விளைவுகளைக் காட்டுகிறது இந்த நாவல். வெளியூரிலிருந்து வரும் ஒருவன் எப்போதும் தனித்துப் பார்க்கப்படுகிறான் என்பது கதையின் ஊடாக வெளிப்படுகிறது.

ஆடு மாடுகளை மேய்க்கவும் தோட்ட வயல் வேலைகளை செய்யவும் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூக மக்களை தங்கள் ஊருக்கு அழைத்து வந்து குடியமர்த்துகின்றனர். அவர்கள் ஊராரின் பண்ணை வேலைகளை செய்வதோடு செருப்பு தைப்பது போன்ற தங்களது தொழில்களையும் செய்கிறார்கள். அவ்வாறு அந்த ஊருக்கு வரும் அழகிரியின் பார்வையில் விரிகிறது இந்த நாவல்.

இந்தியாவிற்கு சுதந்திரம் கிடைத்த காலகட்டத்தில் கதை தொடங்குகிறது. சுதந்திரம் அந்தக் கிராமத்தில் பெரிதாக எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. சுதந்திரம் வந்தால் என்ன போனால் என்ன, நமது வாழ்க்கை மாறப்போவதில்லை என்ற மனநிலையில் இருக்கிறார்கள் அந்த மக்கள்.

அரசியல் கட்சிகளின் வருகை புதிதாகக் கொடிக்கம்பங்களை அந்தக் கிராமத்தில் நட வைக்கிறது. ஓட்டுப் போடச் சொல்லிக் கொடுப்பது, இலவச சாப்பாடு போடுவது என ஓட்டிற்காக இந்த மக்களை அரசியல் கட்சிகள் எவ்வாறு பயன்படுத்துகின்றன என்பதையும், கிராமத்தில் டீக்கடைகளின் வருகை, செய்தித்தாளின் அறிமுகம் போன்றவற்றையும் கதையோடு சேர்த்து மேலோட்டமாகச் சொல்லிச் செல்கிறார்.

இருவேறு குளங்களில் தண்ணீர் எடுத்தல், தொடாமல் உணவு இடுதல், கீழ்சாதிப் பெண்கள் மீது பாலியல் அத்துமீறல், வீண் பழி சுமத்தல் போன்றவற்றின் மூலம் சமூக ஏற்றத்தாழ்வைக் காட்சிப்படுத்துகிறார். இவை அனைத்தையும் தீவிரத்தன்மையுடன் அனுகாமல் கதையின் போக்கினூடாகத் தொட்டுவிட்டுச் செல்கிறார்.

நாவலில் நிகழும் மரணங்கள் எளிமையாகச் செல்லும் கதையைக் கனமாக்குகின்றன — குறிப்பாக முத்துமாரி குழந்தையுடன் தற்கொலை செய்துகொள்வது, கந்தையாவின் மரணம் போன்றவை. பேரன் சுடலை படித்தால் நல்ல வேலைக்குச் செல்லலாம் என்ற அழகிரியின் எண்ணம், படிப்பே இம்மக்களை உயர்த்தும் என்பதை சொல்லாமல் சொல்கிறது.

தமிழ்நாட்டின் சாதி வரலாறு என்பது பெரும்பாலும் பின்னோக்கிப் பார்க்கும் சினமும் குற்ற உணர்வும், சில பகுதிகளில் வன்முறையும் கொண்டது. ஒரு விஷயம் நிலைபெற்ற ஒழுங்காக இருக்கும்போது — அது சரியோ தவறோ — அந்த அமைப்புக்கு உள்ளேயோ வெளியேயோ இருப்பவர்கள் பெரிதாகக் கேள்வி எழுப்புவதில்லை. அதுதான் சமூக விதிமுறையாக மாறுகிறது.

பூமணியின் பிறகு, சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு ஒரு குறிப்பிட்ட கிராமத்தில் ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தின் கதையைச் சொல்கிறது. சக்கிலிய மக்கள் மாடுகளைச் சுற்றி தங்கள் வாழ்வாதாரத்தை அமைத்துக்கொண்டவர்கள் — கிணறு தயாரிப்பது, பண்ணை பராமரிப்பது, மாடுகளை வளர்ப்பது, தோலிலிருந்து செருப்பு செய்வது, இறந்த மாடுகளை அகற்றுவது. சமூக கட்டமைப்பும் மதிப்பீடுகளும் மாறியபோது, அவர்கள் முன்னேற தேவையான வசதிகள் இல்லாமல் ஓரங்கட்டப்பட்டார்கள்.

அழகிரி கிராமத்திற்கு குடிபெயர்ந்து வருகிறான், கந்தையா மூலம் சமூகத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறான். விரைவில் மனைவியை இழந்து, குழந்தை மாரியுடன் தனிமையாகி, ஆவடையை மறுமணம் செய்கிறான். அழகிரி வயதான மனிதனாகும் வரை, பல்வேறு நிகழ்வுகள் மற்றும் உரையாடல்கள் மூலம் சமூக விதிமுறைகளையும் தனிப்பட்ட பகைமைகளையும் கதை விரிகிறது.

கதையின் கதாபாத்திரங்கள் மறக்கமுடியாதவை — காவக்காரர் கந்தையா, மாடு மேய்க்கும் கருப்பன், எப்போதும் பழங்கதை பேசும் சக்கணன்-சித்திரன். கதையாசிரியரின் மொழி, மக்களின் கச்சா பேச்சு வழக்கும் பழமொழிகளும், புன்னகைக்க வைக்கும்.

பரபரப்பான கதை இல்லை, ஆனால் வாழ்க்கை நிரம்பிய கடினமான புத்தகம். தமிழில் நீங்கள் படிக்கும் தனித்துவமான புத்தகங்களில் ஒன்று.