Reviews for உறுபசி-1

சம்பத்... உண்மையில் அவனைச் சமூகத்துடன் இணைந்து வாழ முடியாமல் செய்தது சமூகமே. சமூகத்தின் கட்டுப்பாடுகள்தான் அவனை ஓரங்கட்டின என்பதை இந்நாவல் அழுத்தமாகச் சொல்கிறது.

ஒருவனின் மரணத்திற்குப் பிறகு அவனது நண்பர்கள் பல்வேறு கோணத்தில் அவனைக் கண்டடைவது பற்றிய நாவல். ஒவ்வொருவரின் பார்வையிலும் சம்பத் வெவ்வேறு மனிதனாகத் தெரிகிறான்.

கதைசொல்லல் பாணி மிகவும் சிறப்பாக இருந்தது. ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் வழியாகவும் கதையை விரிக்கும் முறை வாசகனை ஈர்க்கிறது.

படித்தவனின் கதை. அறியாமை ஒரு சுகம். எதுவாக இருந்தாலும் அதிகமானால் கேடு — கல்வியும் அப்படித்தான். ஒன்று நீ ஞானியாக மாறுவாய், இல்லையேல் உள்ளம் திறந்த பைத்தியக்காரனாக ஆகிவிடுவாய். எஸ்.ரா-வின் வழக்கமான பாணி.

சம்பத்தைப் பற்றிய சுவாரசியமான கதை — அவன் எப்படி வாழ்ந்தான், எப்படி இறந்தான் என்பதை விவரிக்கிறது. அவனது நண்பர்களும் மனைவியும் அவனை எப்படிப் பார்த்தார்கள், அவனை உண்மையிலேயே புரிந்துகொண்டார்களா என்ற கேள்வியை எழுப்பும் நாவல்.

படித்து முடித்தவுடன் ஒரு கலவையான உணர்வு. வாழ்க்கை மற்றும் சாவைப் பற்றி ஆழமாகச் சிந்திக்க வைக்கும் நாவல். படித்துத்தான் பாருங்களேன்.

மனித வாழ்வு எல்லோருக்கும் எல்லோரையும் போல அமைவதில்லை. சிலருக்கு வாழ்க்கை என்னும் நீரோட்டம் பெரிய மலைகளையும் பாறைகளின் ஊடேயும் ஓடி வருவதிலேயே முடிந்துவிடுகிறது. அது சமவெளியையோ கடலையோ சென்று சேர்வதே இல்லை. அவர்களும் அப்படி ஒரு சமவெளிப் பரப்போ கடல்வெளிப் பரப்போ இருப்பதே தெரிந்துகொள்ளாமல் வீழ்ந்துவிடுகிறார்கள். அது போன்ற ஒரு மனிதனின் கதைதான் உறுபசி.

ஒரு சாதாரண மனிதனாக இந்நாவலை என் வாழ்க்கையோடு, என் நண்பர்களோடு, கடந்த 30 ஆண்டுகளில் சந்தித்தவர்களோடு தொடர்புபடுத்த முடிகிறது. புத்தகத்தில் சில சம்பவங்கள் வினோதமாகத் தெரிந்தாலும் அதுதான் உண்மையான யதார்த்தம். அந்தச் சூழ்நிலைகளை நம் வாழ்க்கையில் நாமும் நினைத்திருக்கலாம், ஆனால் செய்ததில்லை — ஏனெனில் அவை சமூகத்தால் தடை செய்யப்பட்ட எண்ணங்கள்.

புத்தகத்தில் குறிப்பிடப்படும் எண்ணங்களும் உணர்வுகளும் எனக்கு மட்டும் உள்ளவை அல்ல என்பதை உணர்த்திய நாவல்.

இந்த நாவலை இரண்டாம் முறையாகப் படிக்கிறேன். புதிதாகவே இருக்கிறது. கிட்டத்தட்ட 7-8 வருட இடைவெளியில். நாவல் முழுக்கத் துக்கமும் சோகமும் நிரம்பி வழிகின்றன.

எஸ்.ராவின் மிகப்பெரிய ரசிகன் நான். சம்பத் போன்ற நபர்களை சந்தித்திருக்கிறேனா என்றே யோசிக்கிறேன். யதார்த்தமான சம்பவங்களும் கதாபாத்திரங்களும் பிரம்மிக்க வைக்கின்றன. இந்நாவல் என்னுள் உள்ள பயத்தை அதிகரிக்கவே செய்தது. இருந்தும் படித்தேன், உணர்வுகளின் ஆழத்தில் பிசைந்த சொற்களை.

சம்பத் தன் மனதைக் கட்டுப்படுத்தி மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்திருந்தால், நானும் மகிழ்ந்திருப்பேன்.

எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் எழுத்தில் யதார்த்தத்தின் தொடுதல் உண்டு. ஆனால் இந்நாவலைப் படிக்கும்போது, ஏன் இந்தப் புத்தகத்தை எடுத்தோம் என்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. ஆரம்பத்தில் இழுபடலாகவும் திசையற்றதாகவும் தெரிகிறது.

கதை முன்னேறும்போது ஒரு அலைக்கழிக்கப்படும் கதாபாத்திரத்தைச் சுற்றியே சுழல்கிறது. ஆசிரியர் வாழ்க்கை அனுபவங்களையும் பாடங்களையும் சித்தரிக்க முயற்சிக்கிறார், ஆனால் அவை மங்கலாகவே இருக்கின்றன. வாசகர்களுக்கு ஆசிரியர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பது தெளிவாக உருவாகாமல் கரைந்துபோகிறது.