Reviews for ஏழாம் உலகம்

அதிர்ஷ்டவசமாக, தெருவில் வாழும் அடித்தட்டு சமூகத்தைப் பற்றிப் படிப்பது அதே விஷயத்தின் திரைப்படத்தைப் பார்ப்பது போல் கொடூரமாக இல்லை. ஜெயமோகனின் எழுத்து மிகவும் விரிவானது, வாசகரை கடைசி வரை ஈர்த்துக்கொண்டே இருக்கிறது. கதாபாத்திர வார்ப்பு மிகச் சிறப்பானது — புத்தகம் படித்து முடித்த பிறகும் நீண்ட நேரம் மனதில் நிற்கின்றன.

இந்தப் புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட திரைப்படம் மூல கதையை அப்படியே தக்க வைத்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும். போத்தி பண்டாரத்தின் விரிவான வாழ்க்கையும், அவனது பாவங்கள் திரும்ப வருவதும் அழகாகக் காட்டப்பட்டிருக்கலாம்.

நகைச்சுவை உணர்வு நாவல் முழுவதும் இருக்கிறது — உண்மையில் அதுதான் பண்டாரத்தின் கீழ் ஒடுக்கப்பட்ட மனிதர்களின் அவலமான வாழ்க்கையை இயங்க வைக்கிறது. அவர்கள் சரக்காக மாற்றப்பட்டு, அடிக்கடி இடம்பெயர்க்கப்பட்டு, குறைவாக உணவளிக்கப்பட்டு, கோவில்கள் மற்றும் தேவாலயங்களின் முன் அழுகவிடப்படுகிறார்கள்.

இறுதியில், தீய கர்மா பூமராங்காகத் திரும்பும் என்ற நம்பிக்கையை வாசகருக்கு விட்டுச் செல்கிறது — அதற்கு பண்டாரமே உதாரணம். திறந்த முடிவு, வாசகருக்கே சிந்திக்க விட்டுவிடுகிறது.

ஏழாம் உலகம் என்பது நம் பாதங்களுக்கு கீழே வாழும் மனிதர்களின் கதை. உண்மையிலேயே ஆர்வம் இருந்தால் அவர்களைப் பார்க்கலாம், ஆனால் நாம் புறக்கணிக்கிறோம். விளிம்புநிலை மக்களின் வாழ்க்கையை சித்தரிக்கும் நாவல்கள் இருக்கின்றன, ஆனால் இது அந்த விளிம்புக்கும் கீழே வாழ்பவர்களின் கதை — பிச்சைக்காரர்கள், அவர்களை வாங்கி விற்கும் வியாபாரிகள், அவர்களின் குடும்பங்கள், அதைச் சுற்றி வளரும் குற்ற உலகம்.

இது மனச்சோர்வை ஏற்படுத்தும் கதை அல்ல. வன்முறை நிகழ்வுகளுடன் தொடங்கும் நாவலில், எதிர்பாராத விதமாக அவர்களிடையே வசிக்கத் தொடங்குகிறோம். அவர்கள் நம்மைப் போலவே — புத்திசாலிகள், அரசியல் உணர்வுள்ளவர்கள், காதலிப்பவர்கள், கவனிப்பவர்கள். சிறிது நேரத்தில், அவர்களின் வறுமையும் துயரமும் இருந்தாலும் அவர்களின் வாழ்க்கையை ரசிக்க ஆரம்பித்தேன் — அவர்களின் பிணைப்புகள் வலிமையானவை, அவர்களின் உலகம் நம்முடையதை விட மகிழ்ச்சி நிறைந்தது.

குய்யன் என்ற கதாபாத்திரத்தை மிகவும் விரும்பினேன் — 'நான் அப்பாவி' என்பான். 'அப்பாவிக்கு சாப்பாடு போடணும், அப்பாவியை அடிக்கக் கூடாது'. சாமி அவர்களிடையே தனித்து நிற்கிறார் — ஒரு பரமஹம்சரைப் போல. பண்டாரம் குழுவில் இருக்கும்போது ஒருபோதும் பிச்சை எடுக்கவில்லை, ஆனால் செல்வம் நிறைந்த இடத்தில் வைக்கப்பட்டபோது பிச்சை எடுக்க ஆரம்பித்தார் — சுவாரஸ்யமான முரண்.

நாவலின் முடிவில் அவரது பாடல் மீண்டும் ஒலிக்கிறது. அந்த ஆழமான இருளிலும் மனித அனுபவத்தின் பொதுத்தன்மையையும், எரிக்கும் நெருப்பைப் போல எங்கும் எரியும் ஆன்மாவையும் காட்டுகிறது இந்த நாவல்.

இந்தப் புத்தகம் அதன் தலைப்பு சொல்வது போலவே இருண்டது. ஜெயமோகன் இளைஞனாக வீட்டை விட்டு ஓடி தெருவில் பிச்சை எடுத்து வாழ்ந்த தன் சொந்த அனுபவங்களின் புனைவுரூபம் இது. சக பிச்சைக்காரர்களுடனான அவரது தொடர்பு அவரை பிச்சை மாஃபியாவின் உலகுக்குள் இழுத்தது — ஏழை, உடல் ஊனமுற்ற, போதையில் தத்தளிக்கும் மனிதர்களின் இருண்ட வாழ்க்கையும் அவர்களை ஆளும் மனிதர்களின் கதையும் இது.

புத்தகம் தொடங்கும்போது, பண்டாரம் அதிகாலையில் தன் உடல் ஊனமுற்ற கர்ப்பிணி 'ஐட்டம்' ஒரு மற்றொரு ஊனமுற்ற 'ஐட்டத்தை' பெற்றெடுப்பதைப் பார்க்கச் செல்கிறான் — யூஜெனிக்ஸ் கருத்தில் கொண்டு திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்ட குழந்தை. இது நாவலின் பயங்கரமான சூழலை அமைக்கிறது. கதை நகரும்போது, பண்டாரம் தன் வியாபாரத்தை எப்படி நடத்துகிறான், அவனது குடும்பப் பிரச்சனைகள், தங்களுக்குள் ஒரு குடும்பம் அமைத்துக்கொண்ட பிச்சைக்காரர்கள், அவர்கள் வெறும் சரக்காக விற்கப்படுவது — எல்லாமே காண்கிறோம்.

இந்தப் புத்தகம் மெல்லிய மனம் கொண்டவர்களுக்கானது அல்ல. இது வறுமையின் அருவருப்பான உண்மையை மட்டுமல்ல, இன்றும் நிலவும் சாதி மற்றும் வர்க்க வேறுபாடுகளையும் அம்பலப்படுத்துகிறது. கிராமிய தமிழ் பின்னணியில் அமைந்த கதை, திருவிழாக்களில் பிச்சைக்காரர்களை எப்படி அதிக சம்பாதிக்க வைக்கிறார்கள் என்பது சுவாரஸ்யமான விஷயம்.

இந்த நாவலைத் தழுவித்தான் 'நான் கடவுள்' திரைப்படத்தில் வரும் பிச்சைக்காரர்களின் கதையம்சம் அமைந்துள்ளது.

வட்டார வழக்கு அதிகமாய்ப் புழங்கினாலும் கதையோட்டம் புரிந்துகொள்ளக்கூடியதாய் உள்ளது.

எடுப்பதோ பிச்சை — அதுவும் அவர்களுக்காக அல்ல; எவனோ ஒருவனுக்காக.

பல சித்திரவதைகளுக்கு ஆளாகியும், 'பாயாசம்' என்றவுடன் குய்யன் அனைத்தையும் மறந்தான். ஆனந்தத்தில் திளைத்தான்.

தன் மகனை 'ரஜினிகாந்த்' என்று பெயரிட்டு ஆனந்தப்பட்டாள் முத்தம்மை. அவனது குறைபாடு அவள் கண்களுக்குத் தெரிவதில்லை.

பெருமாள் கட்டிய தாலியை உயிருக்கும் மேலாக எண்ணி சந்தோஷம் அடைந்தாள் எருக்கு. தாலி அறுக்கப்பட்ட பிறகும், அவனையே கணவனாக எண்ணி ஆனந்தப்பட்டாள்.

மாங்காண்டி சாமியோ, தன் பழைய இருப்பிடத்திற்கு வந்த உடனே, பாட ஆரம்பித்தது — வாழ்தலின் கொண்டாட்டம் மெய்யே.

பிச்சைக்காரர்கள் வாழும் கோவில் படிக்கட்டுகள் மற்றும் நடைபாதைகளின் உலகம் பற்றி மிகக் குறைவாகவே ஆராயப்பட்டிருக்கிறது. நாமும் அவர்களும் — இப்படித்தான் நாம் இந்தப் பிளவைப் பார்க்கிறோம்.

நான் முதன்முதலில் மும்பை வந்தபோது, ஒரு மாதத்தில் வீடற்றவனாகிவிட்டேன். அப்போதுதான் நான் வேறொரு உலகத்தைக் கண்டுபிடித்தேன் — சாதாரணமாக நான் கேலி செய்து விலகிப் போயிருப்பேன். கடைசி பத்து ரூபாயை ஒரு ரயில் நிலையத்தின் வெளியே இருந்த உடன்பிறந்தவர்களுக்கு உணவளித்தபோது, சில இரவுகள் கழித்து அவர்களே தங்கள் அட்டைத் துண்டை பகிர்ந்து கொண்டார்கள் — ஏனென்றால் என்னை மாதிரி ஒருத்தன் தனியா வெளியே இருப்பது பாதுகாப்பில்லை என்று. எதுவும் இல்லாதவர்கள், அவர்களிடம் இருந்த கொஞ்சத்தையும் பகிர்ந்தார்கள்.

ஜெயமோகன் வீட்டை விட்டு ஓடி எதுவும் இல்லாமல் பிச்சைக்காரனாக வாழ்ந்த அனுபவத்தை எழுதுகிறார். அவரும் இரத்தத்தை விட ஆழமான குடும்பப் பிணைப்பைக் கண்டார். இந்தியா என்பது மண் கூட விற்கும் நாடு — மனிதர்கள் வெறும் சரக்கு. துன்பம் மிகச் சிறப்பாக விற்கிறது.

சில அத்தியாயங்களில் ஜெயமோகன் ஒரு பயங்கரமான, சிலிர்க்க வைக்கும் மனித அனுபவத்தை வழங்குகிறார். ஊனம் சுரண்டப்பட்டு பணமாக்கப்படும் கதை. வலியும் துன்பமும் ஒரு முழு வட்டமாக வருகின்றன — 'விதைத்ததைத்தான் அறுப்பாய்' என்ற பழமொழி போல. நாம் கண் மூடிக்கொண்டிருக்கும் இந்த பயங்கர யதார்த்தத்துக்கு நம்மை மரத்துப்போக விடாத படைப்பு.

குடலைப் பிழியும் அதே நேரத்தில் அன்பால் நிறைந்த அருமையான நாவல். மொழிபெயர்ப்பும் சிறப்பாக இருக்கிறது.

ஒரு விசித்திரமான உலகம் திறக்கிறது — நாம் நுழையப் பயப்படும் உலகம். எச்சரிக்கை!

ஏழாம் உலகின் யதார்த்தம் அதிரவைக்கிறது. தான் ஏகபோகமாக இருக்க அடுத்த மனிதர்களைக் குறை மனிதர்களாகச் செய்பவர்கள், அதிலுள்ள வியாபாரம் என மிக நுட்பமாக எழுதப்பட்ட புத்தகம்.

மெல்லிய மனம் கொண்டவர்களுக்கு இப்புத்தகம் அதிர்ச்சியை அளிக்கக்கூடும்.

புலிநகக் கொன்றைக்குப் பிறகு எந்தப் புத்தகமும் என்னில் இந்த அளவு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. முதலில் மறுப்பு நிலை — புத்தகத்தைத் தொடங்கும்போது, பிறகு மனிதர்களின் மனிதாபிமானமற்ற நடத்தைக்குப் பழகிக்கொள்வது, இறுதியில் நமக்குக் கிடைத்த வாழ்க்கைக்கு நன்றி உணர்வு.