Reviews for ஏழாம் உலகம்

தமிழ் நடை புரியும் வரை கொஞ்சம் பொறுமையாகப் படித்தேன். புரிய ஆரம்பித்த பின் கண்ணில் நீர் வர வர படித்து முடித்தேன்.

வெவ்வேறு மனிதர்களின் உளவியலை நேர்த்தியான முறையில் விளக்கும் நாவல்.

பிச்சைக்காரர்களின் வாழ்க்கையும் பிச்சைக்காரர்களை கடத்தும் வியாபாரமும் பற்றிய நாவல். ஊனமுற்ற பிச்சைக்காரர்களின் கதையையும், காவல்துறையினர் மற்றும் பிறர் அவர்களை எப்படிச் சுரண்டுகிறார்கள் என்பதையும் சொல்கிறது.

மொழிபெயர்ப்பு மிகச் சிறப்பாக இருக்கிறது. இதை பிச்சைக்காரர்களின் உலகம் என்றே சொல்லலாம். அந்த உலகின் அறிவே எனக்கு இல்லை — இப்படி அவர்களை விற்பனையும் செய்கிறார்களா? நரகம் என்றே தோன்றுகிறது.

முத்தம்மாளின் பிரசவக் கதை, எருக்குவின் மருத்துவமனை வாசக் கதை, இன்னும் இதுபோன்ற பல விஷயங்கள். இனி பிச்சைக்காரர்களைப் பார்க்கும் பார்வை என்னிடம் மாறுமா என்று பார்க்க வேண்டும். அங்கங்கே தமிழ், மலையாளம் வார்த்தைகள் இருந்தாலும் எங்கும் புரியவில்லை என்ற உணர்வு ஏற்படுவதில்லை.

'நான் கடவுள்' படம் பார்த்த பின்புதான் இந்தப் படைப்பைப் படிக்க முடிந்தது. படத்தைவிட இந்தப் படைப்பு மிகவும் அருமையானது. ஜெயமோகனைத் தவிர வேறு யாராலும் இதனை இவ்வளவு யதார்த்தமாக எழுதியிருக்க முடியாது.

பிச்சைக்காரர்களின் வாழ்வை இவ்வளவு யதார்த்தமாக எப்படிப் படைத்தாரோ! குமரி பாஷை அவ்வளவு அருமை. மொத்தத்தில் எதிர்பாராத நாவல் — மனித மனத்தை அருவருக்க வைக்கக்கூடிய நாவல். நிச்சயமாக அனைவரும் படிக்க வேண்டும்!

ஜெயமோகன் தன் வார்த்தைகளால் ஒருபோதும் ஏமாற்றுவதில்லை. இந்த உருக்கமான, தீவிரமான நாவலில் அவர் கையாளும் உலகம் எனக்கு முற்றிலும் புதியது — இதே வகையான தமிழ்ப் புனைவு இதற்கு முன் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. உருவகங்களின் கையாளுதலும், நாவலை ஒரு புதிய நிலைக்கு உயர்த்தும் சில உரையாடல்களும் மீண்டும் மீண்டும் படிக்கத் தூண்டுகின்றன. அலமாரியில் இந்தப் புத்தகத்தை பார்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும் மனதைக் கிளறுகிறது.

நாம் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் இந்த உலகுக்குக் கீழே உள்ள இருளுலகைச் சார்ந்தவர்களின் கதை இது. அவர்கள் வாழ்ந்துகொண்டிருப்பது கிட்டத்தட்ட நரகத்தில் அல்லது அதைவிட மோசமான ஒரு உலகில். ஆனால், அங்குள்ள துயரங்கள் அப்போதப்போதைக்கே மறக்கப்பட்டுவிடுகின்றன. சிரிக்கின்றனர், காதலிக்கின்றனர் — வாழ்க்கையை மகிழ்ச்சியாக வாழ அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது.

வாசித்து முடித்த பிறகும் மூளையில் நுழைந்துகொண்டு நம்மை சில நாட்களுக்காவது செயலிழக்க வைக்கும் கதைகளில் இதுவும் ஒன்று. அவ்வாறு என்னைச் செயலிழக்க வைத்த புத்தகங்கள் அனைத்துமே ஜெயமோகன் எழுதியது என்பது கூடுதல் தகவல்.

இந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றி ஏற்கெனவே சொல்லாதது என்ன இருக்கிறது? முதலில் புத்தகம் உங்களை விலக்குகிறது, பிறகு ஏதோ ஒன்று இழுக்கிறது. பிறகு ஜெயமோகனின் தைரியமான எழுத்துநடையை வியக்கிறீர்கள். முழுவதும் உடைந்து போய், முடிவுக்கு எந்தத் தயாரிப்பும் இல்லாமல் சிதறடிக்கும் முடிவு வருகிறது.

புத்தகம் படித்து முடித்ததும் ஒரு அசௌகரியம், அடுத்த முறை ஒரு பிச்சைக்காரனைப் பார்க்கும்போது குற்ற உணர்வும் வாழ்க்கைக்கான நன்றி உணர்வும் வரும். நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் இந்த இருண்ட அறியாத உலகம் பற்றிய விவரிக்க முடியாத வாசிப்பு — எவ்வளவு கொடூரமாக இருந்தாலும் வாழ்க்கையில் ஒட்டிக்கொள்ளும் அடங்காத மனித இயல்பு. மனித குணத்தின் அனைத்து பரிமாணங்களையும் — தீமை, நன்மை, பொறாமை, வாழ வேண்டும் என்ற ஆசை — அனைத்தையும் நுணுக்கமாக ஆராயும் நாவல். கட்டாயம் படிக்க வேண்டும்.

இந்து புராணங்களில் நாம் வாழும் உலகத்துக்குக் கீழே ஏழு உலகங்கள் உள்ளன — அவை இருண்டவை, அசுரத்தன்மை கொண்டவை. நாம் வாழும் இந்த உலகத்திலும் நாம் அரிதாகவே கவனிக்கும் அத்தகைய கீழுலகங்கள் உள்ளன. ஜெயமோகனின் ஏழாம் உலகம் அப்படிப்பட்ட ஒரு உலகை ஆராய்கிறது — பிச்சைக்காரர்கள் மற்றும் பிச்சை வியாபாரத்தை நடத்துபவர்களின் வாழ்க்கை.

பண்டாரம் இவர்களை 'ஐட்டங்கள்' என்று அழைக்கிறான் — உடல் ஊனமுற்ற இந்த மனிதர்களை முக்கிய இடங்களில் வைத்து, அவர்களைப் பிச்சை எடுக்க வைத்து தன் பிழைப்பை நடத்துகிறான். ஆரம்ப அத்தியாயங்களில் இந்த உலகின் கொடூரம் நம் கண் முன் விரிவதைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைகிறோம். பண்டாரமே ஒரு சிக்கலான மனிதன் — கடவுளை நம்புகிறான், முருகனின் பெயரை உச்சரிக்கிறான், ஆனால் இந்த வியாபாரத்தில் எந்த தார்மீக அசௌகரியமும் பார்ப்பதில்லை. அவனைச் சுற்றியுள்ள அனைவரும் இதை சாதாரண வியாபாரம் போல நடத்துகிறார்கள் — இந்த மனிதமல்லாத நடத்தைக்கு காரணம், பிச்சைக்காரர்களை மனிதர்களாகவே பார்க்காததுதான்.

முத்தம்மையை குழந்தை பெறும் இயந்திரமாகப் பயன்படுத்துவது குறிப்பாக அருவருப்பாக இருந்தது. ஆனால் கதாபாத்திரங்களின் ஆளுமைகளை அறிய ஆரம்பிக்கும்போது நாவல் மாறுகிறது — அவர்களிடையே அன்பு, பாசம், நகைச்சுவை உணர்வு, மனித நிலை பற்றிய ஆழமான புரிதல் தெரிகிறது.

குய்யன் எப்போதும் பசியோடு இருக்கிறான் — அவனுக்கு நாளை என்ற கருத்தே இல்லை. பண்டாரம் மகளின் கல்யாணத்தில் விருந்து போடவில்லை என்று தெரிந்ததும், அனைவரும் பணம் சேர்த்து அவனுக்கு பாயாசத்துடன் விருந்து ஏற்பாடு செய்கிறார்கள். மாங்காண்டி சாமி ஒரு மாமுனிவரைப் போல — செல்வம் கொடுக்கப்பட்டபோது பிச்சை எடுக்க ஆரம்பித்தார், ஆனால் பண்டாரம் குழுவில் ஒருபோதும் பிச்சை எடுக்கவில்லை. நாவல் முடியும்போது அவரது பாடல் மீண்டும் ஒலிக்கிறது.

மொழிபெயர்ப்பு சிறப்பான வாசிப்பு அனுபவத்தை வழங்குகிறது — பழமொழிகள், நகைச்சுவை உரையாடல்கள் நிறைந்த இந்த உரைநடையை மொழிபெயர்ப்பது சவாலான பணி.

இந்த நாவல் உங்களுக்குப் பிடிக்காமல் போக பல காரணங்கள் இருக்கலாம் — ஆனால் எனக்கு ஏன் மிகவும் பிடித்தது என்று சொல்கிறேன்.

ஈர்க்கப்படுவதே முதல் விஷயம். நாவல் தொடங்கும்போதே ஒரு கதைக்கு, கதையின் உலகத்துக்கு, அவை அனைத்துக்கும் கிடைத்த அந்த நடத்துமுறை மாயாஜாலம் செய்துவிட்டது. அங்கேயே தெரிந்துவிட்டது இது அருமையான கதையாக இருக்கும் என்று. அப்படியே இருந்தது — மரபான நாவலின் எந்த குணாதிசயங்களையும் பெறாமல் மிகவும் கச்சாவாகப் போகிறது. எந்த அளவுக்கு கச்சா என்றால், வரும் பிச்சைக்காரர்களை நம் முன் நிறுத்தும் விதத்தில் — கதைசொல்லி வர்ணிக்கும் பாணி கொடூரமாக இருக்கும்.

கதை முழுவதும் உரையாடல்கள் அதிகம் இருப்பது போல் தெரியும் — ஆனால் அதனாலேயே கதாபாத்திரங்களை நெருக்கமாக்கியது. ஒருவரை ஒருவர் கட்டுப்படுத்தும் விதம் — நேரடியாகச் சொல்லாமல், தரையோடு தரையாகச் செல்லும் இந்த நாவலுக்கு சரியான ஆரம்பமும் முடிவும் என்று ஒன்றும் இல்லை. அதுவே என்னை நாவலை அதிகம் விரும்ப வைத்தது — விரைவில் முடிக்கக் கூடாது என்று மெதுவாகப் படித்தேன்.