Reviews for 18வது அட்சக்கோடு-1

பச்சையான, உறையவைக்கும், பிடிமானமான நாவல்.

அசோகமித்திரனின் எழுத்தின் தீவிர ரசிகன் என்பதால் இந்தப் புத்தகத்தை எடுத்தேன். எனக்குத் தெரியாத ஒரு வரலாற்று அத்தியாயத்தை அறிமுகப்படுத்தும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. சமீப ஆண்டுகளில் நிறைய பிரிவினை இலக்கியம் வாசித்திருக்கிறேன், ஆனால் அவை எல்லாம் ஏதோ தொலைவான நிலத்தின் கதைகளாகவே இருந்தன. ஹைதராபாத்தில் சுதந்திரம் எப்படி நிகழ்ந்தது என்ற இந்த நேர்மையான, உள்ளுணர்வை அசைக்கும் கதையை வாசிப்பது ஒரு கடுமையான விழிப்பு.

ஒரு இளைஞனின் பார்வையில் சொல்லப்படும் இந்தப் புத்தகம், 1947-48 காலகட்டத்தின் சிறந்த பதிவு — சார்புகள், தீர்ப்புகள், இறுதியில் இளைஞன் அடையும் முதிர்ச்சி எல்லாம் இயல்பாக வெளிப்படுகின்றன.

ஆரம்பத்தில் சில அத்தியாயங்களில் கதையை முன்னோக்கி நகர்த்தாத விவரங்கள் சற்று கடினமாக இருந்தன. ஆனால் இப்போது முடிவில் நின்று பார்க்கையில், அந்தக் காலத்தின் மிகத் தெளிவான படமும், நிகழ்வுகளின் உணர்வும் என்னுள் படிந்திருக்கின்றன. சுதந்திரம், பிரிவினை, புதிய இந்தியா கட்டமைப்பு சார்ந்த இலக்கியத்தின் முக்கிய படைப்பாக உயர்த்தப்பட வேண்டிய நாவல்.

பள்ளியில் நாம் படிக்கும் வரலாறு எப்போதும் ஒரு கதையாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் இந்தக் கதையே வரலாறாக இருக்கிறது. கடைசி சில பக்கங்கள்... வார்த்தைகள் இல்லை. மனதை உறையவைக்கும் முடிவு.

புத்தகத்தில் வரும் வா.மணிகண்டனின் முன்னுரையில் ஓரளவிற்கு அப்படியே உணர வைத்தது. செக்கந்தராபாத்தில் அதிகம் சுற்றியதில்லை. ஆனால் டேன்க் பண்ட், ஹூசைன் சாஹர் பக்கம் அதிகம் சுற்றியதால் அந்த இடங்களை ஓரளவிற்கு கற்பனை செய்ய முடிந்தது. ஒருவரின் பள்ளி மற்றும் கல்லூரி பருவத்தை அதன் போக்கில் அருமையாகக் கூறியிருக்கிறார். இந்த இடங்களுக்கு இனி செல்லும்போது சந்திரசேகரனின் நினைவு வராமல் இருக்குமா என்று தெரியவில்லை.

இந்நாவலை தமிழ் மூலப்பிரதியிலேயே வாசித்தேன். தீவிரமான வரலாற்று நிகழ்வுகளையும் நகைச்சுவையுடன் (கருப்பு நகைச்சுவை போன்று) விவரிக்கும் அசோகமித்திரனின் நடை பிடித்திருந்தது. நுணுக்கமான விவரணைகளுக்குப் பெயர் பெற்றவர் அவர். ஆனால் அவரின் விவரணைகள் ஒருபோதும் சலிப்பைத் தருவதில்லை — உண்மையில் அவை சுவாரஸ்யமானவை, குறிப்பாக கிரிக்கெட் ஷாட்கள் பற்றிய விவரணைகள்.

அருமையான வாசிப்பு அனுபவம்! அசோகமித்திரனின் இந்த நாவல் ஆரம்பத்தில் மெதுவாகச் செல்வது போலத் தோன்றினாலும், இறுதியில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. கட்டாயம் படிக்க வேண்டிய படைப்பு.

கணிக்க முடியாத கதை! மிகவும் அமைதியாகத் தொடங்கி, இறுதியில் மிகக் கனமாக முடிகிறது. எதிர்பாராத திருப்பங்கள் நிறைந்த இந்த நாவல் வாசகனை ஆழமாகப் பாதிக்கிறது.

1947ம் ஆண்டு சுதந்திரத்திற்கு பிறகும் இந்தியாவுடன் இணையாமல் தனித்தீவாக இருந்தது நிஜாம் ஆட்சியின் கீழ் இருந்த ஹைதராபாத். ஆப்ரேஷன் போலோ என்கிற ராணுவ நடவடிக்கையின் பிறகே இந்தியாவுடன் இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டது. இத்தகைய கலகம் நிரம்பிய சூழலில், தனக்கு முழுவதும் அந்நியமான சமூக, கலாச்சார பின்னணியில் வாழ நேர்கிற ஒரு இளம்மாணவனின் கதையே இந்நாவல்.

வெகு கனமான கதைக்களத்தை சில இடங்களில் இயல்பாக வெளிப்படும் நகைச்சுவை இலகுவாக்குகிறது. வன்முறையும், பஞ்சமும், போராட்டங்களும் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் எப்போதும் சமூகத்தின் அடித்தட்டில் இருக்கும் மக்களின் வாழ்க்கையை மட்டுமே பாதிக்கும் விதமாக அமைவதை நுட்பமாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார் அசோகமித்திரன்.

நாவலில் அங்காங்கே வெளிப்படும் பிற இன வெறுப்பு இந்தக் கதைக்களத்துக்குச் சற்றே மிகையாகத் தோன்றியது. வாசித்து முடிக்கையில் நாம் எல்லோருமே ஏதோவொரு விடியலை நோக்கி ஓடிக்கொண்டே இருப்பது போலத் தோன்றியது.

வெகு நாட்களுக்கு முன்பே தொடங்கிவிட்ட ஒரு தொலைக்காட்சித் தொடரை இடையில் திடீரென பார்க்கத் தொடங்குகிறீர்கள். கதை புரிய கொஞ்சம் நாளானாலும் ஓரளவு புரிந்தபின் கதையோடும் கதைமாந்தரோடும் ஒன்றிவிடுகின்றீர்கள். பின் அந்தத் தொடர் முடிவை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கின்ற தருணத்தில் அதனைப் பார்ப்பதை நிறுத்திவிடுகின்றீர்கள். கிட்டத்தட்ட இந்த மாதிரியான ஒரு உணர்வையே எனக்குத் தந்தது அசோகமித்திரன் அவர்களின் பதினெட்டாவது அட்சக்கோடு நாவல்.

சுதந்திரத்திற்குப் பின்னான ஆனால் இந்திய நாட்டுடன் இணையாத, நிஜாம்களால் ஆளப்பட்ட ஹைதராபாத்–செகந்திராபாத் இரட்டை நகரங்கள் தாம் கதைக்களம். கிரிக்கெட் விளையாட்டில் பேரார்வம் கொண்ட, எளிதில் உணர்ச்சிவயப்படுகிற ஒரு சராசரியான பதின்பருவப் பையன் சந்திரசேகரின் பார்வையில் கதை சொல்லப்படுகின்றது.

நகரின் குறுகலான வீதிகள், நிஜாமின் ஆட்சியின் குறை நிறைகள், கிரிக்கெட் விளையாட்டு, அந்தக் காலத்தைய அரசியல் சூழல், அந்த ஊர்களில் குடியிருந்த மக்கள் என அத்தனை வர்ணனைகளும் தனித்தனியாய் ஒன்றோடொன்று உரசாமல் கதையை நகர்த்திச் செல்கின்றன.

மின்னல் வேகமாய் ஓடப்பழகிக் கொண்ட நமக்கு சாவகாசமான ஒரு நடைபயணம் கொஞ்சம் அலுப்புத்தட்டவே செய்யும். அசோகமித்திரனின் கதை நடை அப்படியானது — ஒரு தாத்தாவோடு பேசிக்கொண்டே பொறுமையாக அவரோடு நடந்து செல்கிற மாதிரியான எழுத்துநடை. நிச்சயமாகப் படிக்கவேண்டிய நாவல்!

வரலாற்று உண்மை: சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு நிஜாமின் கீழ் இருந்த ஹைதராபாத் சமஸ்தானம் 1948 செப்டம்பர் வரை இந்திய யூனியனில் சேர மறுத்தது. பாகிஸ்தானுடன் இணைவது குறித்த பேச்சுவார்த்தைகள் நடக்கையில், இந்திய காங்கிரஸ் நிஜாமை இந்தியாவின் ஒரு பகுதியாக மாற அழுத்தம் கொடுத்தது. இந்த மாற்றம், பெரும்பாலான வரலாற்று நிகழ்வுகளைப் போலவே, அமைதியானதாக இல்லை — குறிப்பாக நிஜாமின் படையினரான ரசாக்கர்களால்.

அசோகமித்திரனின் 18வது அட்சக்கோடு ஒரே நேரத்தில் வரலாற்று புனைகதையும், வளரும் பருவ நாவலும் ஆகும். லான்சர் பாரக்ஸ் ரயில்வே குடியிருப்பில் வசிக்கும் தமிழ் இளைஞன் சந்திரசேகரனின் பார்வையில் கதை தொடங்குகிறது. கிரிக்கெட் மீதான காதல், நண்பர்களுடனான சிறு சண்டைகள், எருமை தேவாலயத்துக்குள் நுழைவது என நகைச்சுவையான நிகழ்வுகள் வழியே அமைதியான சிறுபான்மை வாழ்க்கை சித்தரிக்கப்படுகிறது.

பையன் வளரும்போது சுற்றிலும் எல்லாம் மாறுகிறது. இந்தியாவிலிருந்து அகதிகள் வருகிறார்கள், காங்கிரஸ் பற்றிய பேச்சுகள் எழுகின்றன, இந்திய யூனியனில் சேர்வது குறித்த ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடக்கின்றன. நிஜாம் அத்தியாவசியப் பொருட்களை நிறுத்தும்போது உணவுப் பற்றாக்குறையின் மூச்சுத்திணறல் உண்மையானதாக உணர்கிறது. காந்தி சுடப்பட்ட செய்தி முழுமையாகத் தெரியாத நிலையில், இந்தப் பதின்பருவப் பையன் "ஒரு முஸ்லிம் அவரைக் கொன்றிருந்தால், நிஜாமின் நாட்டில் நூற்றுக்கணக்கான முஸ்லிம்களைக் கொல்வேன்" என்கிறான் — மனதை உறையவைக்கும் தருணம்.

மாற்றம் படிப்படியாக நிகழ்கிறது, கதையின் வேகத்தின் மீதான ஆசிரியரின் முழுமையான கட்டுப்பாட்டுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும். சாதாரண மனிதன் மீது வெளி நிகழ்வுகளின் தாக்கத்தைக் காட்டும் நுட்பமான கலை இது. அருமையான வாசிப்பு.

இந்தியா சுதந்திரம் பெற்றதிலிருந்து கிட்டத்தட்ட பதிமூன்று மாதங்கள், நீண்ட இழுபறிக்குப் பின், ஹைதரபாத் சமஸ்தானம் இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்டது. இடைப்பட்ட அந்தக் காலத்தில், இந்திய ராணுவம் நிஸாம் மீது எந்நேரமும் தாக்குதல் நடத்தலாம், எந்நேரமும் உள்நாட்டுப் போர் மூளலாம் என்ற பதட்டமான சூழல். இந்திய அரசு, நிஸாமைப் பணியவைக்க, அத்யாவசியப் பொருட்கள் ஹைதராபாத்துக்குள் செல்வதை நிறுத்தியதால், சமஸ்தானத்தில் கடுமையான உணவுத் தட்டுப்பாடு.

இப்படியான அமைதியற்ற, நிலையற்ற சூழலில், அங்கு வசிக்கும் சந்திரசேகரனின் வாழ்வனுபவங்களைப் பதிவு செய்திருக்கும் வரலாற்று நாவலே 18வது அட்சக்கோடு. பல ஸ்வாரஸ்யமான சம்பவங்களுடன், அசோகமித்திரனின் வழக்கமான நகைச்சுவை நடையில் எழுதப்பட்டிருக்கும் நாவல்.