Reviews for உடையார் பாகம் 1

ஆறு பகுதிகள் கொண்ட இந்த நாவல், தஞ்சை பெரிய கோவிலையும் அதைச் சிறப்பாகக் கட்டி முடித்த இராஜராஜ சோழனையும் பற்றியது. அவ்வளவு பெரிய கோவிலை எப்படிக் கட்டியிருப்பார்கள்? கட்டும்போது என்னென்ன இடர்பாடுகள் ஏற்பட்டிருக்கும்? அந்தப் பிரச்சினைகளை எப்படி சமாளித்திருப்பார்கள்? கட்டுமானத்திற்கு தேவையான பொருட்களும், சிலை செதுக்க ஆட்களும் எப்படி கிடைத்திருப்பார்கள்? என்பதைப் பற்றியெல்லாம் தெளிவாக எழுதியுள்ளார்.

இந்தப் புத்தகத்தை எப்படி விவரிப்பது என்றே தெரியவில்லை. ஆறு பாகங்களையும் படித்து முடிக்க மூன்று மாதங்களுக்கு மேல் ஆனது - இப்போது மீண்டும் தொடக்கத்திலிருந்து படிக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.

சோழர்களைப் பற்றியும் பெரிய கோவிலைப் பற்றியும் பேசிப் பேசி, 'என்ன கதை?' என்று கேட்டால், 'ஒரு பெரிய கோவில் கட்டுவது பற்றி...' என்று மட்டுமே சொல்ல முடியும். ஆனால் உடையார் அதை விடப் பெரியது. சோழர்களின் காதல், வெறுப்பு, தியாகம், கடமை, மரியாதை, துக்கம், லட்சியம், கனவுகள் - எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கியது.

ராஜராஜ சோழனின் பாத்திரம் பல கஷ்டங்களை சந்திக்கிறது. மகள் புத்த மதத்தில் சேர்ந்தபோது அவர் உணர்ந்த வேதனை, ராஜேந்திரனுக்கு கோவில் கட்டும் கனவை விளக்கும் விதம், ஆதித்த கரிகாலன் கொலையாளிகளை தண்டிக்கும் நேர்த்தி - எல்லாமே மறக்க முடியாதவை.

216 அடி உயர விமானத்தின் மீது 8000 கிலோ பாறையை எப்படி ஏற்றினார்கள் என்ற கட்டுமான விவரணை பிரமிக்க வைக்கிறது. உடையார் என்றும் என் விருப்பமான புத்தகமாக இருக்கும்.

தெய்வீகமான அனுபவம் என்று சொல்லலாம். கல்கியின் பொன்னியின் செல்வனின் கருத்தியல் தொடர்ச்சியாக இந்த நாவலைக் கருதலாம். முன்னுரையில் பாலகுமாரனே சொல்வது போல, இது வெறும் மனிதனால் எழுதப்பட்டது அல்ல.

உடையார் ஸ்ரீ ராஜராஜ சோழன், அவரது பட்ட மகிஷிகள், மற்றும் மகன் ராஜேந்திர சோழன் ஆகியோரைச் சுற்றி நகர்கிறது. தஞ்சையின் பிரகதீஸ்வரர் கோவிலை எப்படிக் கட்டினார் என்பதே மையக்கரு. அதைச் சுற்றி அரசியல் அதிர்வுகள், கிளர்ச்சிகள், போர்கள், மக்கள் நாட்டுக்காக உயிர் தியாகம் செய்தது - எல்லாம் அற்புதமாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன.

பாலகுமாரன் மீண்டும் ஒரு முறை தனது எழுத்தாற்றலை நிரூபித்துள்ளார். இது அவரது மகுடத்தின் மணியாக நிலைக்கும்.

பாட்ஷா படத்தின் வசனம்தான் நினைவுக்கு வருகிறது - 'ரத்தம், நாடி, சதை, புத்தி எல்லாவற்றிலும் சோழம் ஊறிப்போனவரால் தான் இப்படி எழுத முடியும்.' பாலகுமாரன் எழுதிய வசனத்தை அவருக்கே உதாரணம் காட்ட வேண்டியதாகிவிட்டது.

பொன்னியின் செல்வன் படித்த அனைவருக்கும் ராஜராஜனை வைத்து ஏதாவது கதை எழுதப்பட்டிருக்கிறதா என்ற ஆவல் ஏற்படும். அப்படித் தேடும்போது கிடைக்கும் புத்தகம் உடையார்.

ஆசிரியரைப் பாராட்ட வேண்டிய இரண்டு விஷயங்கள்: அருமையான கதைக் களம், அவரது ஆராய்ச்சி மற்றும் கற்பனை வளம்.

ஆனால் ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. இதைக் கதை என்பதை விட நீண்ட கட்டுரை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். கதை ஓட்டத்தில் சுவாரசியம் மிகவும் குறைவு. ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திற்கும் தலைப்பு இல்லை. நேர்த்தியான பாதையில் கதை செல்லாமல் எங்கெல்லாமோ விரிவடைகிறது - தேவையில்லாத வர்ணனைகள் அதிகம்.

கதையில் நிறைய கதாபாத்திரங்கள் இருந்தாலும் யாருடைய பங்கும் தெளிவாக இல்லை. ராஜராஜனிடம் ஒரு வீரத்தனமே காணோம், தலையாட்டி பொம்மை போல இருக்கிறான்.

சமீபத்தில் படித்த 'பாண்டிமா தேவி' நாவலோடு ஒப்பிடும்போது உடையார் பின்தங்குகிறது. ஒன்றரைப் புத்தகத்திற்கு மேல் என்னால் வாசிக்க முடியவில்லை.

பொன்னியின் செல்வன் படித்த பிறகு, சோழ சாம்ராஜ்யத்தைப் பற்றி மேலும் அறிய வேண்டும் என்ற தாகத்தைத் தீர்க்கும் புத்தகம் இது. பொன்னியின் செல்வனின் தொடர்ச்சியாக, பாலகுமாரன் ராஜராஜ சோழனை இன்னும் நெருக்கமாக அழைத்துச் செல்கிறார்.

இந்தப் புத்தகம் என் கண்களை பல முறை நனைத்தது - அதற்காக நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.

உணவை மறக்கவும், உடல் ஓய்வு கேட்கும்போது சபிக்கவும் வைக்கும் அளவுக்கு ஈர்க்கும் புத்தகங்கள் அரிது. தொடர்ந்து 18 மணி நேரம் படித்து, சிறிது தூங்கி, மீண்டும் படிக்கத் தொடங்கினேன். அப்படிப்பட்ட கதை சொல்லலின் ஆற்றல் இது.

ஒரே ஒரு வரியிலிருந்து - 'பிரகதீஸ்வரர் கோவில் கட்டுமானம்' - ஆறு தொகுதிகளை உருவாக்குவது எளிய காரியமல்ல. காற்றிலிருந்து நீரைப் பிரித்தெடுப்பது போன்ற அசாத்தியமான திறமை ஆசிரியருக்கு. கதையோட்டம் எளிமையானது, ஆனால் ஆயிரக்கணக்கான பக்கங்களில் விரிவடைகிறது என்பது இன்னும் வியப்பாக இருக்கிறது.

எளிமையாகச் சொன்னால், இந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்க முடியாது - அனுபவிக்க வேண்டும்.

தஞ்சை பெருவுடையார் கோயிலை எப்படி கட்டினான்? எது உந்துதல்? எவர் உழைப்பு? ஏது காசு? எவர் நிர்வாகம்? எங்கிருந்த பாறை? இந்தக் கேள்விகளுக்கெல்லாம் பதில் - உடையார்!

ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் சரியான கோர்வையில் வைத்து உடையாருக்கு உயிரூட்டிய பாலகுமாரனுக்கு சலாம் போடலாம். உமையாள்-சீராளன் காதலும், பஞ்சவன் மாதேவி-ராஜராஜ சோழன் காதலும், வந்தியதேவன்-குந்தவை காதலும் மிகவும் கவர்ந்த பகுதிகள்.

ராஜராஜ சோழன் தூணில் சாய்ந்தபடியே உயிர் பிரிந்ததாகப் படிக்கும்போது, ஒரு மாவீரனை இந்த தமிழ் மண் இழந்தது என்று மனம் வருந்துகிறது. உடையாரைப் படித்த பின்பு, வாழ்வில் ஒரு முறையாவது தஞ்சை கோயிலைப் பார்க்க வேண்டும் என்று நிச்சயம் தோன்றும்.

வாழ்க ராஜராஜத் தேவர்! வாழ்க சோழம்! வாழ்க தமிழ்!

பொன்னியின் செல்வன் சோழ சாம்ராஜிய மணிமகுடத்தின் வைரம் என்றால், உடையார் மணிமகுடமே என்றாலும் மிகையல்ல!

இதை எழுதுவதற்கு முன்னர் பாலகுமாரன் ஒரு 100 முறையாவது தஞ்சை சென்றிருக்க வேண்டும். கல்வெட்டுகளுடன் உரையாடிருக்க வேண்டும். வரலாற்று ஆராய்ச்சியாளர்களை கரைத்து குடித்திருக்க வேண்டும்.

ஆயிரம் தொழில்நுட்பம் இருந்தும் சாமானியரால் இன்றைய தினத்தில் நினைத்து கூட பார்க்க முடியாததொரு கோவிலை ஆறு பனை அளவிற்கு ஆறே வருடத்தில் கட்டி முடித்ததெப்படி என்ற புருவம் உயரவைக்கும் கேள்விக்கு விடையளிக்கிறது உடையார்.

அருட்மொழியும் வந்தியதேவனும் சோழ தேசத்தை மாபெரும் சாம்ராஜ்யம் ஆக்கியது எப்படி, குந்தவை-வந்தியதேவனின் மனவாழ்வு, ராஜராஜனது கடைசி காலத்தில் பஞ்சவன் மாதேவிக்கும் அவருக்குமான காதல், பல்வேறு சாதி பிரிவுகள் மற்றும் சமுதாய வித்தியாசங்களை தாண்டி வளர்ந்த தஞ்சை பெரிய கோவில், முதல் முதலில் கடல் கடந்து போரிட்டு வென்ற ராஜேந்திர சோழனின் கடல் கடக்கும் ஆசை என கண்முன்னே சோழ சாம்ராஜ்யம் விரிவடைகிறது உடையாரில்.

பொன்னியின் செல்வன் சோழ சாம்ராஜ்யத்தின் அறிமுகம் மட்டுமே. அதன் முற்றுபெறாத கேள்விகளுக்கு பதில் உடையாரில் மட்டுமே உள்ளது. தமிழகத்தை ஆண்ட சிறந்தோரில் ஒருவனான ராஜராஜ சோழனை கம்பீரமான பரிமாணத்தில் காட்டுகிறது உடையார். பொன்னியின் செல்வன் படித்த அனைவரும் கட்டாயம் படிக்க வேண்டிய நூல்.