Reviews for சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்

தெரிந்தோ தெரியாமலோ பாலியல் ரீதியான பாதிப்பிற்கு ஒரு பெண் உள்ளாகும்போது, அவளுக்கு முதல் தேவை குடும்பத்தினரின் அரவணைப்பும் ஆதரவும்தான். அது கங்காவுக்கு கிடைக்கவில்லை, மாறாக அவளையே குற்றவாளியாக்குகிறார்கள். அதனால் அவள் குடும்பத்தினர் மீது கோபம் கொள்கிறாள்.

கங்காவை ஒருவன் இருமுறை ஏமாற்றுகிறான் — முதல் முறை வேண்டுமென்றே, மறுமுறை அவள் நன்மைக்காக. அவன் மீதும் அவள் கோபம் கொள்கிறாள்.

தன்னைப் போகப்பொருளாகப் பார்க்கும், தன் நடத்தையை சந்தேகிக்கும் மாமாவின் மீதும், இந்த சமூகத்தின் மீதும் கோபம் கொள்கிறாள்.

இறுதியில் அத்தனை கோபங்களையும் காட்ட, சமூகம் பெண்ணிற்கு வகுத்துவைத்த விதிகளை, நடத்தைகளை தன் செயல்களின் மூலம் மீறுகிறாள். கங்காவின் இந்த முடிவை ஏற்றுக்கொள்வது சற்று சிரமம்.

பொழுதுபோக்கு, பெண்கள், குடி, சூதாட்டம் என வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியை கழித்த பிரபு, இறுதியில் வெறுமையை உணர்ந்து, மனிதனுக்கு இருக்க வேண்டிய லட்சியத்தின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து நமக்கும் உணர்த்துகிறான்.

குழந்தைகளின் நலனுக்காக உறுதியாக நிற்கும் பத்மாவும், உண்மை மற்றும் நேர்மையின் அவசியத்தை புரியவைக்கும் மஞ்சுவும் சிறப்பு.

1970-களிலேயே பாலியல் தொல்லை, காதல், உடனிருத்தல், பெண்கள் புகைப்பது, மது அருந்துவது என கதையை அமைத்திருக்கிறார் ஜெயகாந்தன் அவர்கள். சாகித்ய விருது வென்ற இந்நாவல் ஒரு அருமையான படைப்பு.

1970-ல் எழுதப்பட்ட சாகித்ய அகாடமி விருதுப்பெற்ற நாவல், 2022-ல் என் கைகளில் 4 நாட்கள் தவழ்ந்தது ஒரு குழந்தை போல. குழந்தையின் தன்மைகள் பலவாயினும், அது பெரியோர்க்கு உணர்த்தும் ஒரு முக்கிய விஷயம் — நிகழ்காலத்தில் வாழ்வது.

எழுத்தாளர் முன்னுரையில் சொல்லியிருப்பது போல, "வாழ்க்கை அவ்வளவு வசதியாக நமக்கு பிடித்த இடத்தில் பிடித்த மாதிரி போய் நின்றுவிடுவதில்லை".

"யாதனின் யாதனின் நீங்கியான் நோதல் அதனின் அதனின் இலன்" — விருப்பத்திலிருந்து விலகியவன் துன்பப்படமாட்டான் என்பது எவ்வளவு சத்தியம். வள்ளுவரின் வல்லமையை வாய் பிளந்து பிரமிக்கிறேன். ஒரு வகையில் இக்கதை சொல்லும் எதார்த்தம் இதுதானோ என்று தோன்றுகிறது.

அவள் தாயை நெருங்கி, நடந்த விபத்துக்காய் சலுகை கேட்கையில், அடைக்கலம் புகுகையில், கட்டி அணைத்துக்கொள்ள வரும் குழந்தையை உதறித்தள்ளியவளாய் அவள் தாய் இருப்பதே அக்காலக்கட்டத்தில் நடக்கும் கதையில் எனக்கு ஆச்சரியமாய் தோன்றிய ஒன்று.

இது சரி-தவறு, பிடிக்கிறது-பிடிக்கவில்லை என்ற கட்டத்துக்குள் அடங்க இயலாதது. ஏனெனில் — சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்...!

சந்தேகமே இல்லாமல், ஒரு மிகத்துணிவான புத்தகம். ஒரு மனதின் எண்ணவோட்டங்களை இத்தனை தெளிவாக, ஆழமான வார்த்தைகளால் எப்படி எழுத முடிகிறது என்பது பெரும் வியப்பு. கதை முழுவதும் நெட்டித் தெறிப்பது, ஆரம்பப் பள்ளிக் கல்வியை பாதியில் விட்ட எழுத்தாளரின் ஆங்கிலம், சென்னை தமிழ், பிராமண தமிழ் ஆகியவற்றின் ஆளுமையும் புலமையும்தான்.

கங்கா ஒரு முன்மாதிரியான பெண் என்றோ, துன்பம் வரினும் இன்பம் வரும் என்றோ, ஒரு நல்லூக்கத்தை தரவில்லை இப்புதினம்.

ஒரு துர்வாழ்க்கையும், நல்வாழ்க்கையும் சந்தித்துக்கொண்ட ஒரே காரணத்தால் இடமாறுவது எளிதில் கிரகிக்க முடியாத ஒன்று. ஆனால் நம்மில் சிலரின் விதி அவ்வாறுதான் என்று கொஞ்சம் பொறுத்து, யோசித்துதான் ஏற்றுக்கொள்ள முடிகிறது.

ஒரு சிறுகதையில் ஏற்பட்ட சர்ச்சைகளுக்கு பதில் கூறுவதாக எழுதப்பட்ட இந்த நாவல், ஒரு பெண்ணுக்கு நடந்த அக்கிரமத்தையும் அதன் பாதிப்புகளையும் அழுத்தமாக விவரிக்கிறது. இறுதியில் அப்பெண்ணின் தகுதியையாவது பறிக்காமல் முடிந்திருக்கலாம் என்பது என் தாழ்மையான ஆற்றாமை.

இவ்வளவு நாள் இந்த தலைசிறந்த படைப்பை எப்படி படிக்காமல் இருந்தேன்? 1970-களில் வெளிவந்த இந்த நாவல் இப்போது படித்தாலும் படிப்பவர்களால் தொடர்புபடுத்திப் பார்த்துக்கொள்ள முடியும். ஜெயகாந்தன் எதிர்காலத்தை தொலைநோக்கியில் பார்த்து எழுதியது போலவே எனக்குத் தோன்றியது. முடிவு சிலருக்கு பிடிக்காமல் இருக்கலாம், ஆனால் கதாபாத்திரம் செல்லும் வழியை வைத்தே இதுதான் முடிவு என்று யூகிக்கமுடியும். ஆனால் அதை ஏற்க மனம் ஏன்தான் மறுக்கிறதோ...

இந்த புத்தகம் வார்த்தைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது! ஜெயகாந்தன் அசத்தியிருக்கிறார்!

கங்கா உருவாகி 50 ஆண்டுகள் ஆனாலும், அவள் இன்னும் எதிர்காலத்தின் முன்னோக்கிய பெண்ணாகவே எனக்குத் தெரிகிறாள். 2023-ல் வாசிக்கும் எனக்கே அவளது பாத்திரம் புரிதலுக்கு அப்பாற்பட்டதாகத் தோன்றும்போது, ஆசிரியர் 50 ஆண்டுகள் முன்பே இவளை முழுக்க முழுக்க கற்பனையால் உருவாக்கியிருக்கிறார் என்று திகைக்கிறேன்! இது எவ்வாறு சாத்தியம்!

கதையின் ஒவ்வொரு பாத்திரமாகவே நாம் மாறும் அளவிற்கு கச்சிதமாகச் சித்தரித்திருக்கிறார் ஆசிரியர். குணாதிசயங்களின் விவரிப்புகள் உயர்நிலையில் இருக்கின்றன.

ஒரு நபரின் சிந்தனையின் ஆழத்தையும், ஒரே சூழ்நிலையைப் பற்றி ஒவ்வொரு பாத்திரத்தின் எண்ணங்களையும் இதைவிட சிறப்பாக விவரிக்கும் வேறு புத்தகத்தை நான் படித்ததில்லை. கங்காவின் தெளிவான பேச்சு, பிரபு முன்வைக்கும் கோட்பாடுகள், மஞ்சுவின் மனநிலை — அனைத்தும் அருமை! கங்காவுடன் தொடர்புபடுத்திக்கொள்ளக்கூடிய பல விஷயங்கள் இருந்தன, அதே சமயம் முடியாதவையும் இருந்தன. இதுவே இந்த புத்தகத்தின் அழகு!

'அக்னி பிரவேசம்' படிப்பது 'சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்' படிப்பதற்கு முன் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை இப்போது புரிந்துகொள்கிறேன். கருப்பொருள் எவ்வளவு சிக்கலானதோ, அதை எவ்வளவு அழகாக எளிமைப்படுத்தி வாசகர்களுக்கு கற்பித்திருக்கிறார்! என் 2023-ன் சிறந்த வாசிப்புகளில் முதலிடம் பிடிக்கிறது, மறுவாசிப்பு பட்டியலிலும் இடம்பிடிக்கிறது.

இந்த புத்தகத்தை ஏன் மக்கள் கொண்டாடுகிறார்கள் என்பது எனக்குப் புரியவில்லை.

கங்கா என்ற பாத்திரம் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது. இந்த நாவல் தமிழ் நாவல் வரலாற்றில் ஒரு மைல்கல். ஜெயகாந்தன் அவர்களுக்கு பெரும் மரியாதை.

முதன்முறையாக பலபேர் சொல்லிக் கேட்டு இப்போதுதான் படிக்க முடிந்தது.

அக்னி பிரவேசம் கதை மற்றும் அதன் முடிவு பலரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதபோதும், என்னை ஈர்த்தது. இப்போதும் என்னால் அந்த முடிவு சரியா தவறா என்று சொல்ல முடியவில்லை... ஆனால் பிடித்திருந்தது. அதுபோலத்தான் 'சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்'.

கங்கா, பிரபு, பத்மா என எண்ணற்ற கதாபாத்திரங்கள் வந்தாலும், மிகவும் கவர்ந்தது — இன்றைய பெண்களின் மனப்போக்கு, தெளிவு, எதையும் எதார்த்தமாக எடுத்துக்கொள்ளும் பக்குவம் என்று ஒரு சில நிமிடங்களில் வந்துபோகும் மஞ்சுதான்.

'அக்னி பிரவேசம்'-இன் முடிவு ஒரு வகையில் பாராட்டக்கூடியது, 'சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்'-இன் முடிவு இன்னொரு வகையில் பாராட்டக்கூடியது.

ஜெயகாந்தனை எனக்கு முதன்முதலில் அறிமுகப்படுத்தியது அவரின் 'நான் இருக்கிறேன்' சிறுகதை. அதை படித்துவிட்டு மீளமுடியாமல் தவித்த நாட்கள் இன்றும் நினைவில் இருக்கின்றன. அதே போன்ற தாக்கத்தை 'சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்'-இல் உணர்கிறேன்.

இந்த நாவல் பாலியல் வன்புணர்வுக்கு ஆளான ஒரு பெண்ணிற்கும் அதைச் செய்த ஆணுக்கும் இடையே உருவாகும் உறவைக் கருவாகக் கொண்டது. கங்காவின் வழியாக, ஜெயகாந்தன் ஒரு பெண் தினமும் சந்திக்கும் பாலியல் தொல்லைகளை அனைத்தையும் நம்முன் கொண்டுவருகிறார். பேருந்தில் பயணிப்போர் முதல் அவளது சொந்த மாமா வரை, அவளை வெறும் சதைப்பிண்டமாக மட்டுமே பார்க்கும் மனிதர்களால் சூழப்பட்டிருக்கிறாள்.

பாலியல் வன்புணர்வுக்குப் பின் அவளது குடும்பத்தால் விலக்கப்படுகிறாள். நாவல் 1960-களில் நடைபெறுகிறது. இன்றைக்கு இருந்தாலும் — நகர இந்தியாவிலேயே! — பெண் 'கவனமாக' இல்லை என்று குற்றம்சாட்டப்பட்டு, அடிக்கப்பட்டு, திருமணம் செய்துவைக்கப்படுவாள். ஆகையால் அடிப்படையில் அதிகம் மாறவில்லை. ஆனால் இது நாவலின் கருப்பொருள் அல்ல. ஜெயகாந்தன் போதிக்கும் எழுத்தாளர் அல்ல. கங்காவைச் சுற்றியுள்ள பல்வேறு மனிதர்களை சாம்பல் நிறத்தில் காட்டுகிறார். கங்கை நதியை ஒரு சாரார் புனிதப்படுத்துகிறார்கள், மற்றொரு சாரார் கழிவிடமாகப் பார்க்கிறார்கள். 'கங்கா' என்று பெயர் வைத்து மீசைக்குப் பின்னால் சிரிக்கிறார் ஜெயகாந்தன்.

கங்காவின் பரிணாமம் கதை முழுவதும் மெல்ல மெல்ல நிகழ்கிறது என்றாலும், 'பின்கதை'-யில் ஜெயகாந்தன் சாமியாடியிருக்கிறார். ஒரு வகையில் அந்த பின்கதைதான் அதிகமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

இந்த புனைவு திரைப்படமாகவும் வந்துள்ளது. கங்கா பிரபுவிடம் தொலைபேசியில் பேசும் உச்சகட்ட காட்சியில் லட்சுமி, தனது நடிப்பால், நாவலின் எழுத்துக்களை நம் கண் முன் கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறார். அனைவரும் — குறிப்பாக இக்காலத்தில் — படிக்க வேண்டிய படைப்பு.

எல்லோரையும் நல்ல விதமாகப் புரிந்துகொள்வதில் ஒரு சந்தோஷம் இருக்கிறது. — ஜெயகாந்தன்