Reviews for கருக்கு

நான் படித்த முதல் சுயசரிதைப் புத்தகம் இது — இதை மதிப்பிடுவது என்பதே தவறாகத் தோன்றுகிறது. ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் இவ்வளவு பாதிப்புக்குரிய தருணங்கள் இருக்கின்றன, படிக்கும் வாய்ப்பே ஒரு பெரிய விஷயம்.

தலித் கதையை முதலில் வெளிக்கொணர்ந்த புத்தகம் என்று பாமாவின் பேட்டியில் படித்தேன். பளபளப்பும் ஒப்பனையும் இல்லாத உண்மை வாழ்க்கையை அறிய விரும்புவோர் கட்டாயம் படிக்க வேண்டும். தமிழ் மூலப் பிரதியைப் படிக்க விரும்பினேன், ஆனால் கிடைக்கவில்லை.

ஒரு தலித் பெண்ணின் சுயசரிதைக் கதை. சிறு கிராமத்தில் வளர்ந்த அனுபவங்களையும் திருச்சபையில் சேர்ந்த பின் எதிர்கொண்ட சிரமங்களையும் விவரிக்கிறார்.

குழந்தைப் பருவத்தில் சாதியின் காரணமாக எதிர்கொண்ட துன்பங்களை எழுதும்போதே, சிறிய மகிழ்ச்சிகளையும் கிராம வாழ்க்கையின் சாதி பரிமாணங்களையும் விரிவாக விவரிக்கிறார். பின்னர் திருச்சபை மற்றும் கடவுள் பற்றிய அனுபவங்களை, அந்த நிறுவனத்துக்குள்ளும் சாதி எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை எழுதுகிறார்.

தன் சமூகத்துக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகள் மீது கோபத்துடன் எழுதும் பாமா, சுய பரிதாபத்தில் ஒருபோதும் விழுவதில்லை. உள்ளூர் வட்டாரத்தில் எழுதப்பட்டதால் புதிய வாசகர்களுக்கு சற்று கடினமாக இருக்கலாம். ஆனால் சாதி, மதம், பாலினம் ஆகியவற்றின் குறுக்குவெட்டைப் புரிந்துகொள்ள விரும்புவோர் கட்டாயம் படிக்க வேண்டிய புத்தகம்.

வெவ்வேறு இடங்களுக்குப் பயணிப்பதும் புத்தகங்கள் படிப்பதும் பிறர் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன. இந்தியாவில் பன்முகத்தன்மை அதிகம், ஆனால் எத்தனை குரல்கள் பரவலாகக் கேட்கப்படுகின்றன என்பது கேள்விக்குறி. தலித் அனுபவம் நீண்ட காலமாக ஓரங்கட்டப்பட்டுள்ளது.

பாமாவின் கருக்கு ஒரு தமிழ் தலித் கிறிஸ்தவப் பெண்ணின் சுயசரிதை. படிக்கும்போதே, என் உயர்சாதி சலுகையை உணர்ந்தேன். ஒரு குறிப்பிட்ட சாதியில் பிறந்ததற்காக வாய்ப்புகளை இழப்பது எவ்வளவு கொடுமையானது! தலித் குழந்தை வளரும் சூழல் எவ்வளவு அநீதியானது!

எழுத்து நடை இன்னும் ஒழுங்காக இருந்திருக்கலாம், ஆனால் மொழிபெயர்ப்பில் நிறைய இழக்கப்படுகிறது. உள்ளடக்கத்தின் வலிமைக்காக ஐந்து நட்சத்திரங்கள் தகும்.

இந்தப் புத்தகம் என்னைக் கவரவில்லை. மொழிபெயர்ப்பு புத்தகங்களைப் போலவே, மூல எழுத்தின் பிரச்சனையா மொழிபெயர்ப்பின் பிரச்சனையா என்று தெரியவில்லை — இரண்டும் ஓரளவு காரணமாக இருக்கலாம்.

குழந்தைப் பருவத்தில் சாதியின் காரணமாக அவர் அனுபவித்த கஷ்டங்களை விவரிக்கிறார், ஆனால் பெரும்பாலான புத்தகம் சமூக அநீதிகள் பற்றிய புகார்களாகவே உள்ளது. தலித் பெண்ணிய எழுத்து என்று எதிர்பார்த்தேன், ஆனால் அதற்கான போதுமான சான்றுகள் கிடைக்கவில்லை.

கத்தோலிக்க திருச்சபையில் சாதி பாகுபாடு நிலவுவது எனக்கு புதிய தகவல். ஆனால் ஆசிரியர் தன் சமூகத்தின் கீழே உள்ள சமூகங்களைப் பற்றி பேசும்போது அதே தொனியில் பேசுவது முரண்பாடாக இருந்தது. எழுத்து சுமாராக இருந்தது, கதை ஒழுங்கற்று அலைந்தது. இருப்பினும், கான்வென்ட்டை விட்டு வெளியேறி சொந்தமாக வாழ்க்கை அமைத்துக்கொண்ட பாமாவின் தைரியம் பாராட்டத்தக்கது.

நகரத்தில் வாழும் நாம் காணாத, அனுபவிக்காத வாழ்க்கையைப் பற்றி பாமா எழுதுகிறார். இவை எல்லாம் நடக்கின்றன — நாம் கண்மூடிக்கொண்டிருக்கிறோம், அவ்வளவுதான். இந்தப் புத்தகம் நம் கண்களைத் திறக்கிறது.

சற்று மெதுவாகவும் திரும்பத் திரும்பவும் சொல்லப்படுவது போல் இருந்தது. மொழிபெயர்ப்பில் சில விஷயங்கள் இழக்கப்பட்டிருக்கலாம் — தமிழ் மூல நூல் இன்னும் சுவாரஸ்யமாக இருந்திருக்கும். இருப்பினும் படிக்கத்தக்க புத்தகம்.

சுயசரிதை புத்தகங்களை நான் பெரிதாக விரும்புவதில்லை. எந்த ஒரு மனிதனும் தன்னைப் பற்றிய முழு உண்மையை இந்த உலகத்திற்கு கூற விரும்புவதில்லை. ஆனால் நான் வாசித்து அதிர்ந்து போன ஒரு சுயசரிதை பாலச்சந்திரன் சுள்ளிக்காடு அவர்களுடைய சிதம்பர நினைவுகள். அதன் பின்னர் சுயசரிதை என்று தெரிந்தே நான் வாசிக்கத் தேர்ந்தெடுத்த ஒன்றுதான் இந்தக் கருக்கு.

ஒடுக்கப்பட்ட ஒரு சமூகத்தில் பிறந்து வளர்ந்து தன்னைத் தானே ஒரு எழுத்தாளராகச் செதுக்கிக் கொண்ட ஒரு பெண்ணின் சுயசரிதை. நவீன தமிழ் இலக்கியத்தில் ஒரு நவீன படைப்பு என்றுதான் இதனை நான் கூறுவேன். இது ஒரு கதையாகவோ, உரையாடலாகவோ கூறப்பட்ட கதையல்ல. நம் தோழியோ, சகோதரியோ நம் அருகில் அமர்ந்து தன் வாழ்வில் நிகழ்ந்தவற்றை வெகு யதார்த்தமாக, எந்த விதவெளிப்பூச்சும் அல்லாத ஒரு நெருக்கமான பகிர்வாகத்தான் இந்த நூலை உணர்கிறேன்.

தலித் சமூகத்தைப் பற்றி பல புத்தகங்கள் வெளிவந்த நிலையில் இந்தப் புத்தகம் தனித்து நிற்கக் காரணம் — ஒரு சிறு பிள்ளையின் பார்வையில் தலித் சமூகம் படும் இன்னல்களும், அவமானங்களும் அவர்களின் மொழியிலே பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. தொட்டால் தீட்டு, பட்டால் தீட்டு, பார்த்தால் பாவம் — இப்படி அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். இந்தப் புத்தகத்தில் பாமாவின் சிறு பிள்ளை குரலில் அந்த ஓலங்களைக் கேட்டாவது சிலர் திருந்த முயற்சிக்கட்டும்.

1992-ல் வெளியான இந்தப் புத்தகம், ஒரு தலித் பெண் எழுத்தாளரின் முதல் சுயசரிதை. தலித் கிறிஸ்தவர்களின் அனுபவங்களை முன்னிலைப்படுத்துவதில் இது குறிப்பிடத்தக்கது — இந்துக்களாக தலித்துகள் எதிர்கொள்ளும் அதே சாதிய பாகுபாடு, கிறிஸ்தவர்களாக மாறிய பின்னும் தொடர்கிறது. திருச்சபை நிறுவனங்களிலும் சாதியம் ஊடுருவியிருப்பதை அம்பலப்படுத்துகிறது.

கருக்கு என்பது ஒரு தீவிரமான சுயசரிதை. சாதியின் அடிப்படையில் இன்னும் பாகுபாடு காட்டும், தீண்டாமை கடைப்பிடிக்கும் சமூகத்தில் ஒரு தமிழ் தலித் கிறிஸ்தவப் பெண்ணின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய எரியும் பதிவு. தான் மற்றும் தன் சமூகம் எதிர்கொண்ட பாகுபாடுகள், உயிர்வாழப் படும் சிரமங்கள், முன்னேற்றத்திற்கான தடைகள் பற்றி பாமா திறந்த மனதுடன் பேசுகிறார்.

மதம் மற்றும் சாதி என்ற இரண்டு அம்சங்களில் தலித்துகள் எதிர்கொள்ளும் ஒடுக்குமுறையை விளக்குகிறார். குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து முதிர்ச்சி வரை, சாதியும் மதமும் அவரது வாழ்க்கையையும் அடையாளத்தையும் எப்படி வடிவமைத்தன என்பதையும், கான்வென்ட்டில் சேர்ந்து பின்னர் திருச்சபையின் ஏழைகள் மீதான போலித்தனத்தைக் கண்டு வெளியேறிய கதையையும் விவரிக்கிறார்.

பாமாவின் கதை நேர்கோட்டு வரிசையில் அல்ல — ஆனால் எழுத்து புத்துணர்ச்சியாகவும், தெளிவாகவும், பயனுள்ளதாகவும் இருக்கிறது. அவரது உள் வலியையும், மன நிலையையும், உணர்வுகளையும் திறம்பட வெளிப்படுத்துகிறது.

கருக்கு ஒரு கொடூரமான தன்வரலாற்று நாவல். பாமா இந்தச் சிறிய புத்தகத்தில் சக்தியான ஒரு அடியை வைக்கிறார். பெயர் குறிப்பிடப்படாத கதைசொல்லி — ஒரு தலித் கிறிஸ்தவப் பெண் — தன் வலிமிகுந்த அனுபவங்களை பல்வேறு காட்சித் துணுக்குகளாக, தெளிவாகவும் இரக்கத்துடனும் சித்தரிக்கிறார்.

இந்தப் புத்தகம் தென் தமிழ் பேச்சு வழக்கில் எழுதப்பட்டுள்ளது — மொழிபெயர்ப்பில் அந்த இசையும் தாளமும் சிறிதளவு இழக்கப்படலாம். ஆனால் தமிழில் படித்தால் ஒரு வெளிப்பாடு கிடைக்கும் — இலக்கிய தமிழிலிருந்து விலகி, பேச்சு மொழியில் எழுதுவதன் மூலம் வாசகன் ஒரு வாசிப்பாளனாக அல்ல, கதைசொல்லியின் வீட்டு வாசலில் அமர்ந்து கேட்கும் விருந்தாளியாக மாறுகிறான்.

எல்லா ஒடுக்குமுறைக்கும் அவமானத்திற்கும் அப்பால் நம்பிக்கை இருக்கிறது. அம்பேத்கர் அல்லது பெரியார் போன்ற அரசியல் கோட்பாடுகளை எங்கும் குறிப்பிடாமல், வாசகனுக்கு ஒரு அனுபவத்தை மட்டுமே தருகிறார் — ஒடுக்கப்பட்ட தலித் மக்களின் விழிப்புணர்வை எழுப்புவதே இதன் நோக்கம். பிரச்சாரம் இல்லை, முரசு கொட்டுதல் இல்லை — ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் இடையறாத விவரணை மட்டுமே.