கணிதனின் கவியழகே : Kanithanin Kaviyazhage (Tamil Edition)

பதினைந்து வயதில் கணக்கு வாத்தியாருக்கு காதல் கடிதம் கொடுத்து அடி வாங்கிய காவேரி, அதே கணக்கு வாத்தியாரான தமிழ்மாறனை திருமணம் செய்யும் நிலைக்கு பிற்காலத்தில் தள்ளப்படுகின்றாள். அவர்களின் மெல்லிய காதல் கதை.

கதையில் இருந்து ஒரு டீசர்.

அன்று மதியம் பாடசாலை விட்டு வந்த காவேரியோ குளித்து விட்டு சாப்பிட அமர்ந்த சமயம், அவள் அருகே வந்து அமர்ந்தார் காமாட்சி... "இன்னைக்கு என்ன பண்ணுனீங்க?" என்று கேட்டுக் கொண்டே அவள் சாப்பிட, "தரகர் வந்து மாப்பிள்ளையோட ஃபோட்டோ கொடுத்துட்டு போனார்... முதல் முறை உன் ஜாதகத்துக்கு இப்படி ஒரு ஜாதகம் நல்லாவே பொருந்தி இருக்கு. மாப்பிளைக்கு அப்பா இல்லை. அம்மா மட்டும் தான். தங்கச்சியை கல்யாணம் பண்ணி கொடுத்துட்டாங்க. ரொம்ப நல்ல குடும்பம்." என்று நீளமாக பேச, "ம்ம்" என்று சொல்லிக் கொண்டே அவள் சாப்பிட்டு முடித்தவள், கையை கழுவி விட்டு மீண்டும் வந்து இருக்கையில் அமர, காமாட்சியோ அவள் முன்னே ஒரு கவரை நீட்டியவர், "இது தான் மாப்பிளையோட ஃபோட்டோ... உனக்கு தெரிஞ்சவர் தான்... உன் ஸ்கூல் ல தான் டீச்சரா இருக்கார்" என்று சொல்ல, "என் ஸ்கூலா?" என்று கேட்டுக் கொண்டே, கவரில் இருந்து புகைப்படத்தை எடுத்துப் பார்த்தவளது விழிகள் அதிர்ந்து விரிந்து கொண்டன... புகைப்படத்தில் இருந்தது என்னவோ தமிழ்மாறன் தான்... "கரிநாக்கு மாலதி" என்று வாய்க்குள் திட்டிக் கொண்டே, "இவரா மாப்பிள்ளை?" என்று காமாட்சியிடம் அதிர்ச்சியுடன் கேட்டாள்... "ஆமா, கணக்கு வாத்தியார்ன்னு தரகர் சொன்னார்... உனக்கு தெரியும் தானே..." என்று அவர் கேட்டார்... தனது கையில் இருந்த புகைப்படத்தை நீண்ட நேரம் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள் காவேரி... தமிழ்மாறனை அவளுக்கு தெரியாதா என்ன? அவன் பத்து வருடங்களுக்கு முன்னர் திருகிய காது இப்போதும் வலித்தது... அடித்த அடி கண் முன்னே வந்து போனது. இன்று அவனே அவளுக்கு வரனாக வந்து இருக்க, சம்மதிப்பதா இல்லையா என்கின்ற தடுமாற்றம்... "என்னை விட பத்து வயசு அதிகம்ல" என்று தனது தாயிடம் கேட்டாள். "எனக்கும் உன் அப்பாவுக்கும் பன்னிரண்டு வயசு அதிகம்" என்றார் அவர். பத்து வருடங்கள் முன்னர் அவள் தமிழ்மாறனிடம் சொன்ன அதே பதில். "அந்த காலத்துல எப்படி அடிப்பார் தெரியுமா?" என்றாள். அவள் தாயோ, "இப்போ நீ என்ன ஸ்டுடென்ட் ஆஹ்? நீ எடுத்த மார்க்ஸ் க்கு அடிக்கலன்னா தான் அதிசயம்" என்றார். அவன் அடித்த காரணத்தை அவளால் சொல்ல முடியுமா என்ன? எச்சிலை கூட்டி விழுங்கிக் கொண்டே, "அம்மா இப்போ நான் டீச்சர். ஆனா என்னை பார்த்து சிரிச்சது கூட இல்லை" என்றாள்... "அவ்ளோ கண்ணியமான பையன் மா" என்றார். என்ன சொன்னாலும் மாறி மாறி அவர் பேசிக் கொண்டே இருக்க, "கொஞ்சம் டைம் கொடுங்க" என்று சொல்லிக் கொண்டே தனது அறைக்குள் நுழைய, "இப்படி வேற எந்த ஜாதகமும் பொருந்தல காவேரி... உனக்கு ஜாதகம் பொருந்துறதே பெரிய விஷயம்... நல்ல முடிவா சொல்லு" என்று அவள் அன்னை சத்தமாக சொல்ல, பெருமூச்சுடன் அறைக் கதவை மூடிக் கொண்டாள்... கட்டிலில் தொய்ந்து அமர்ந்த பெண்ணவளோ தலையில் இரு கைகளையும் வைத்துக் கொண்டாள்... என்ன முடிவெடுப்பது என்று தெரியவில்லை... யாராக இருந்தாலும் தாய்க்கு பிடித்தால் திருமணம் செய்து விடலாம் என்கின்ற எண்ணம் தான் இதுவரை அவளுக்கு இருந்தது... ஆனால், அதுவே தமிழ்மாறானாக இருக்கும் போது தடுமாற்றம் அவளுக்கு... இதே சமயம், பாடசாலையில் இருந்து வந்து, சாப்பிட்டுக் கொண்டு இருந்த தமிழ்மாறனின் முன்னே காவேரியின் புகைப்படத்தை வைத்த வள்ளியோ, "முதல் முறையா ஒரு ஜாதகம் நல்லா பொருந்தி இருக்கு" என்றார்... அவன் புகைப்படத்தை ஒரு கணம் பார்த்து விட்டு அவரை ஏறிட்டுப் பார்த்தவன், "அவ முதல் சம்மதிக்கணுமே" என்றான்... அவனிடம் பெரிதாக எந்த அதிர்ச்சியும் இல்லை. அதிர்ச்சி இருந்தாலும் அவன் காட்டிக் கொள்ள மாட்டானே. கோபத்தை தவிர எந்த உணர்வும் அவனிடம் அவ்வளவு இலகுவாக வெளிப்படாது... அழுத்தக்காரன்... தான் பெண்ணை பற்றி சொல்லாமலே அவன் அடையாளம் கண்டு விட்டான் என்று வள்ளிக்குப் புரிந்தது. "வேணாம்னு சொல்ல காரணம் இருக்கா என்ன?" என்று அவர் கேட்க, அவனோ கையை கழுவிக் கொண்டே, "என் பிரம்பால அடி வாங்குன ஒரே பெரிய பொண்ணு இவ தான்... சரியான அராத்து" என்றபடி எழ, "அது சின்ன வயசு டா. நம்ம மாப்பிள்ளை விசாரிச்சதுல நல்ல பொண்ணுன்னு சொன்னாங்களாம்... அவ சம்மதம் சொன்னா உனக்கு சம்மதமா?" என்று கேட்க, அவனோ கையை துணியினால் துடைத்துக் கொண்டே, அவரைப் பார்த்தவன், "என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்கிற அளவுக்கு தைரியம் அவளுக்கு இருக்குன்னா, நானும் ஒரு கை பார்த்துடுறேன்" என்றபடி வெளியேற, "இது கல்யாணம்டா, நீ என்ன ஏட்டிக்கு போட்டி பேசிட்டு போற?" என்று அவர் கேட்டது காற்றில் கரைந்து போனது...