டீஸர்.. அந்த சுவரில் எதாவது ரகசிய திறப்பு.. இப்படி எதாவது இருக்கிறதா என்று வைஷ்ணவி ஆராய. அதற்கான எந்த அடையாளமும் இல்லை. அதே நேரம் காரின் ஹாரன் சத்தம் கேட்க.. பாட்டி வந்து விட்டார்களா என்று மெலிதாக ஜன்னல் திறையை அவள் விலக்கி பார்க்க.. அங்கு நிறுத்தப் பட்டு இருந்தது என்னவோ ஆர்யனின் கார் தான். தூக்கிவாரிப் போட்டது அவளுக்கு. அவன் நேராக அவன் அறைக்குள் வந்தால் என்ன செய்வது என்று தடுமாறிப் போனாள். விக்ரமனின் படம் வேறு கீழ் இருக்கிறதே அவளால் அதற்கு என்ன விளக்கம் கொடுக்க முடியும்?. “என் அறையில் என்ன டீ செய்யுற” என்று அவன் கேட்டாள்.. என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் விழித்து கொண்டு நின்றாள். அப்போது அழுத்தமான அவன் காலடி சத்தம் வேறு கேட்க.. வைஷ்ணவி நடுநடுங்கிப் போனாள். அதே நேரம்.. “ச்ச.. இந்த டாக்குமெண்ட் எடுக்குறதுக்காக வீடு வரவேண்டியதாகிடுச்சு. இந்த சூர்யா வேற எங்க போனானோ. அவன் ஃபோன் வேற ஸ்விட்ச் ஆஃப்.”.. என்று பல சிந்தனைகளுடன் ஆர்யா அவன் அறைக் கதவை திறந்து உள்ளே செல்ல.. அங்கு அவன் கண்ட காட்சியில் அப்படியே சிலையாகி நின்று விட்டான். அவன் கண்கள் இமைக்க மறுத்தது. இது எப்படி சாத்தியம். இது என் அறை தானா”.. என்று அவன் மனம் யோசித்த போதும். அவன் கண்கள் மட்டும் தன் முன்னால் தங்கச் சிலை போல் நின்ற பெண்ணில் இருந்து வர மறுத்தது. ரவிக்கையும் பாவாடையும் மட்டும் அணிந்து இருந்த வைஷ்ணவி.. அவள் புடவைக்கு மடிப்பு வைத்துக் கொண்டு இருக்க.. அவனைப் பார்த்த அதிர்ச்சியில் அவள் புடவை மொத்தமாக சரிந்து கீழே விழுந்து இருந்தது. அவளை அவ்வளவு நெருக்கமாக.. அதுவும் இப்படி ஒரு கோலத்தில் பார்த்தவன் தடுமாறித்தான் போனான். அவனுக்குள் புதிதாக இரத்தம் பாய்ந்த உணர்வு. அவன் கட்டுப்பாட்டை மீறி அவனுக்குள் ஒரு மோகத் தீ பரவியது. சட்டென தன் உணர்வுகளை கட்டுக்குள் கொண்டு வந்தவன்.. இப்படி பார்ப்பது தவறு என்று உணர்ந்து திரும்பிக் கொண்டான். “ஏய்.. என் ரூம்ல என்ன பண்ணிட்டு இருக்க என்று அவன் கேட்க.. “சாரி சார். எங்க ரூம்ல தண்ணீர் வரலை. எதோ jiரிப்பேராம். அதான் உங்க ரூம்ல குளிக்க வந்தேன்.”.. என்று அவள் சொல்ல. “சரி கதவை பூட்டிக்கிட்டு மாத்து. நான் கீழே வெயிட் பண்றேன்.”.. என்றவன் அவளைத் திரும்பிப் பாராமல் கீழே இறங்கிச் சென்றான். கதவைத் தாளிட்டு வந்த வைஷ்ணவிக்கோ அப்போது தான் போன உயிர் திரும்பி வந்த உணர்வு. பெருமூச்சு எடுத்துக் கொண்டவள்.. “நல்ல வேலை அவன் இந்த போட்டோவை கவனிக்கலை”.. என்று அதை இருந்த இடத்தில் மாட்டினாள்.

வைஷ்ணவியின் கண்கள் அவமானத்திலும் பதட்டத்திலும் கலங்கித் தான் போனது. அவனிடம் மாட்டிக் கொள்ளக் கூடாது என்று இவ்வளவு கேவலமாக நடந்து கொண்டோமே என்று தன்னை நினைத்தே அவமானமாகத் தான் உணர்ந்தாள்.

உயிரை விட மானம் தான் பெரிது என்று வாழ்ந்து வந்துவள் ஒரு ஆண் மகன் முன் இப்படி தரம் தாழ்ந்து நின்று விட்டாளே.. என்று தன்னை நினைத்தே அறுவறுத்துப் போனாள். அதிக நேரம் அந்த அறையில் இருப்பது தவறு என்று மனம் எச்சரிக்க.. தன்னை நிதானப்படுத்திக் கொண்டு அந்த அறையை விட்டு வெளியேறினாள். அவள் மெல்ல கீழ் இறங்கி வர அவனோ சோஃபாவில் அமர்ந்து ஏதோ ஃபைலை புரட்டிக் கொண்டு இருந்தான். குற்ற உணர்வில் அவனைப் பார்க்கவே சங்கடமாக இருந்தது அவளுக்கு. அவள் பார்வையை நிலத்தில் மட்டுமே பதித்துக் கொண்டாள். அவள் காலடி சத்தம் கேட்டு வைஷ்ணவியைப் பார்த்தான் அவன். அவள் முகம் பார்த்தவனுக்ககோ.. சற்றுமுன் அவள் தன் புடவையை நழுவ விட்டு நின்ற கோலம் தான் நினைவு வந்தது. இவள் இவ்வளவு அழகா.. ம்ம்.. இவளை கட்டிக் கொள்ளப் போகிறவன் கொடுத்து வைத்தவன் என்று மனம் அதே சிந்தனையில் பயணிக்கப் போக.. தன் கற்பனைகளுக்கு கடிவாளம் இட்டு அடக்கப் போராடினான்.