Reviews for வெக்கை

வட்டார மொழி முதலில் சிரமமாக இருந்தாலும், தொடர்ந்து படிக்கும்போது ரசிக்க முடிகிறது. தந்தை மகன் உரையாடல்கள் சிறிய நிலத்தைக்கூட விட்டுக்கொடுக்க முடியாத காரணத்தையும் குடும்பத்தின் தரப்பு நியாயத்தையும் சொல்கின்றன. சட்டம் சிலரின் கையில் படும்பாட்டைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் நாவல், பழிவாங்குவது சரியா தவறா என்ற தீர்ப்பை வாசகரிடமே விடுகிறது.

கரிசல் மண்ணின் தன்மையை உணர்த்தும் குறுகிய, ஆழமான நாவல். கதையை வலிந்து நகர்த்தாமல் மனிதர்களின் போக்கிலேயே நகர விடுகிறார் பூமணி. தலைமறைவாக அலைகிற தந்தைக்கும் மகனுக்கும் இடையிலான எளிய உரையாடல்கள் அக்காலச் சமூகப் பாகுபாடுகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. மகனின் நினைவுகளும் நிகழ்காலத் தப்பித்தலும் இணைந்து செல்லும் விதம் படைப்புக்கு வலு சேர்க்கிறது.

கிராமத்து வாழ்க்கையை எளிய நடையில் சித்தரித்திருப்பதும் கதாபாத்திரங்களின் தேர்வும் சிறப்பு. மேல்சாதியினரின் ஆதிக்கத்தையும், அடித்தட்டு மக்களின் நிலங்களைப் பறித்து அவர்களையே கூலிகளாக்கும் வர்க்க அரசியலையும் கதை வெளிப்படுத்துகிறது. சில இடங்களில் கதையோட்டம் தடைபட்டாலும், கிராமத்து மொழிநடை வாசிப்பின் பிடிப்பைத் தக்கவைக்கிறது.

கதைசொல்லலைப் பின்தொடர முடியாததால் வாசிப்பு கடினமாகவும் ரசிக்க முடியாததாகவும் இருந்தது; இந்த வகைக் கதை ஒத்துவராமல் இருக்கலாம். கள்ளிக்காட்டு இதிகாசத்துக்கு இணையாகச் சொல்ல முடியாவிட்டாலும், கரிசல் மக்களின் வாழ்க்கை, நம்பிக்கைகள், நிலப்பரப்பு பற்றிய சித்தரிப்பும் தனித்துவமான வட்டார மொழியும் பாராட்டத்தக்கவை. அதிகாரம் நீதி அமைப்பைத் தனக்குச் சாதகமாக்கும் விதத்தை இம்மக்கள் அறிந்திருக்கிறார்கள். பழிவாங்குவதில் ஆறுதல் இருக்கிறதா, அனைவருமே ஒடுக்குமுறையின் பலிகளா என்ற கேள்விகள் எஞ்சுகின்றன.

குற்றத்துக்குப் பின் மேலும் பழிவாங்கும் சம்பவங்களை அடுக்காமல், தந்தையும் மகனும் தலைமறைவாக அலைவதையும் அவர்களது நினைவுகளையும் மையமாக்குவது புதுமையாக இருக்கிறது. இருவரின் உறவும் தந்தையின் அனுபவ அறிவும் நன்றாக வெளிப்படுகின்றன. கரிசல் நிலத்தை உயிரோட்டமாகச் சித்தரிப்பதோடு நில அரசியலையும் சாதிப் பாகுபாட்டையும் கதையுடன் இயல்பாக இணைக்கிறார் பூமணி. இதைத் தழுவிய திரைப்படமும் தனக்கான வழியில் நன்றாக அமைந்துள்ளது; இரண்டையும் போட்டியாக ஒப்பிட வேண்டியதில்லை.

வட்டார மொழிக்குப் பழகச் சற்று நேரம் தேவைப்பட்டாலும், படிக்க நல்ல தமிழ் நாவல். அநியாயத்தைக் கண்டும் தொந்தரவு வேண்டாமென்று விலகுபவர்களைப் பற்றிய வரி குறிப்பாகப் பிடித்திருக்கிறது.

பழிவாங்குதலை மையமாகக் கொண்ட இந்த நாவல் காலம் கடந்தும் பழையதாகத் தெரியவில்லை. கரிசல் வட்டாரச் சொற்கள் சிலவற்றைப் புரிந்துகொள்வது சிரமமாக இருந்தாலும் படைப்பின் அழகு குறையவில்லை. ஏழைகளுக்கும் ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கும் எதிராகச் செயல்படும் நீதி அமைப்பைப் பூமணி கடுமையாக விமர்சிக்கிறார். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் அந்த விமர்சனம் பொருந்துவதுதான் கதையின் இருளை மேலும் கனமாக்குகிறது.

எளிய வட்டார மொழியும் இயல்பான மனிதர்களும் கதைக்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறார்கள். பழிவாங்குதலையும் நில அரசியலையும், அவற்றின் நெருக்கடிகளை மூர்க்கமாக எதிர்கொள்ளும் மக்களையும் வைத்து வர்க்கப் போராட்டத்தை அழுத்தமின்றிச் சொல்கிறது நாவல். காவல், அரசு, நீதிமன்றங்கள் வழங்கும் நீதிக்கு அப்பால் அறம் என்னவாக இருக்கிறது என்ற கேள்வியும் இயல்பாக எழுகிறது.

தலைமறைவாகச் செல்லும் தந்தைக்கும் மகனுக்கும் இடையிலான உறவை நுட்பமாகச் சித்தரிக்கிறது நாவல். அவர்களது உரையாடல்களில் சமூக ஏற்றத்தாழ்வும், சிறு நிலம் வைத்திருக்கும் ஒடுக்கப்பட்ட சாதியினரின் சிக்கல்களும், ஆதிக்கச் சாதியினரின் மனப்போக்கைப் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சியும் வெளிப்படுகின்றன. சிதம்பரத்தையும் அவன் தந்தையையும் போன்ற மனிதர்களின் எளிமையை உணர்த்தும் முடிவு அழகாக அமைந்துள்ளது.

அரசியல் பின்னணியிலான அநீதிகளை ஒரு பதின்பருவச் சிறுவனின் குரலில் சொல்லும் கதையும் சொல்லும் விதமும் சிறப்பு. பழிவாங்குதலின் விளைவுகளை எதிர்கொள்ளும் அவனது கேள்விகள் நீதி அமைப்பைப் பற்றிச் சிந்திக்க வைக்கின்றன. ஆனால் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு துண்டுதுண்டாகவும் போதனைத் தொனியிலும் அமைந்துள்ளது. யார் பேசுகிறார்கள் என்பதே பல இடங்களில் குழப்பமாக இருக்கிறது; செம்மைப்படுத்தப்படாத முதல் வரைவு போலத் தோன்றுகிறது.