Reviews for வெக்கை

வர்க்க வேறுபாடும் பேராசையும் குற்றங்களுக்கு எப்படிக் காரணமாகின்றன என்பதைப் பிரச்சாரமாக இல்லாமல் கதையாகச் சொல்கிறது வெக்கை. உழைப்பவர்களின் வாழ்வாதாரமான நிலம், செல்வந்தர்களுக்கு அதிகாரத்தின் கருவியாக மாறுவதைச் சுட்டுகிறது. தொடக்கத்திலேயே பதற்றத்துடன் இழுத்துக்கொள்ளும் நாவல், சிறுவனின் அலைச்சலினூடே கடந்த காலத்தை விரிக்கிறது. தீவிரமான அரசியலுக்கும் வன்முறைக்கும் நடுவே கரிசல் வாழ்வின் அமைதியான தருணங்கள் இடம்பெறுவது படைப்புக்கு அழகு சேர்க்கிறது.

நிலத்தை விட்டுக்கொடுக்க மறுக்கும் குடும்பத்தின் பாசத்தையும், துன்பத்திலும் மாறாத நேர்மையையும் பூமணி இயல்பாகச் சித்தரிக்கிறார். பணம், சாதி, அதிகாரம் ஆகியவற்றின் துணையோடு நடக்கும் அடக்குமுறையும், எளியவர்களுக்குக் கிடைக்காத நீதியும் கதையிலேயே புலப்படுகின்றன. தந்தையும் மகனும் அலைந்து திரியும் இடங்களில் நாமும் உடன் செல்வதுபோல் இருக்கிறது. அசுரனில் பல மாற்றங்கள் இருந்தாலும், ஒன்றோடு ஒன்றை ஒப்பிடாமல் அணுகினால் நாவலும் திரைப்படமும் தரமான படைப்புகளே.

பணமும் அதிகாரமும் சமூகத்தில் உருவாக்கும் ஏற்றத்தாழ்வுகளையும், நீதி கிடைப்பதற்குக்கூடச் செல்வாக்கு தேவைப்படும் நிலையையும் நாவல் வலுவாகச் சொல்கிறது. தொடக்கப் பக்கங்கள் பிடித்திருந்தாலும், பிடிக்காத அசுரன் திரைப்படத்தின் மூலக்கதை இது எனத் தெரிந்ததும் வாசிப்பு ஆர்வம் குறைந்துவிட்டது. நல்ல நூலாக இருந்தும் தனிப்பட்ட ரசனைக்கு ஒத்துவராத வாசிப்பு.

எளிய கதைக்களம்தான்; ஆனால் வலுவான தாக்கத்தையும் புரிதலையும் தருகிறது. ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்த குடும்பங்கள் அன்றாடம் சந்திக்கும் தடைகள், அச்சத்துடன் வாழும் நிலை, அதைத் தனித்தனியாக எதிர்கொள்ளும் போராட்டம் ஆகியவற்றைப் பூமணி தெளிவாகச் சித்தரிக்கிறார். கடினமான சூழல்களைச் சிதம்பரம் எதிர்கொள்வதில் அவனது மனக்கொதிப்பின் பங்கும் வெளிப்படுகிறது.

திரைப்படத்தைவிடச் சிறப்பாகவும் அதிலிருந்து வேறுபட்டும் அமையும் நாவல்; காட்டின் தனிமையைச் சித்தரிக்கும் விதத்தில் கவித்துவம் உண்டு. ஆனால் சாதி, சமூக ஏற்றத்தாழ்வு, அதிகாரம் ஆகியவற்றை இன்னும் ஆழமாக ஆராய்ந்திருக்கலாம். சிறுவனின் மனவோட்டத்துக்கே அதிக இடம் தந்திருந்தாலும் நிறைவாக இருந்திருக்கும். காட்டில் பிழைத்திருத்தல், பண்பாடு, சமூகப் பின்னணி எனப் பலவற்றைச் சமன்படுத்தும் முயற்சி முழுமை பெறவில்லை. சுவாரசியமான வாசிப்புதான்; அதன் சாத்தியங்களை முழுதாக எட்டவில்லை.

கரிசல் நிலத்தின் பழக்கமான இடங்களை நாவலின் காட்சிகளோடு பொருத்திப் பார்க்க முடிகிறது. அந்த நிலப்பரப்புடனான நெருக்கம் கதையை ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டுடன் வாசிக்க உதவுகிறது.

கிராமியச் சூழலும் இயற்கையோடு நெருங்கி வாழும் தலைமறைவான தந்தை, மகன் என்ற கருவும் கவர்ந்தன. ஆனால் கதை செல்லும் விதமும் அதைச் சொல்லிய முறையும் தொகுக்கப்பட்ட விதமும் பிடிபடவில்லை. மொழிபெயர்ப்பில் ஏற்பட்ட இடைவெளியாகவும் இருக்கலாம். எதிர்பார்த்த அளவுக்கு வாசிப்பு நிறைவளிக்கவில்லை.

பழிவாங்கும் செயலை ஒரு குடும்பம் ஏற்றுக்கொள்வதன் காரணங்களை ஆராயும் நாவல், சிதம்பரத்தின் குழந்தைத்தன்மையையும் காட்டுகிறது. அதிகாரத் துஷ்பிரயோகமும் சாதியும் தென்பட்டாலும் தெளிவான அரசியல் நிலைப்பாட்டை எடுக்கத் தயங்குகிறது. நடுப்பகுதியின் நிலக்காட்சி விவரிப்புகள் கதைக்கு அதிகம் உதவவில்லை; தந்தையின் கடந்தகாலமும் எதிர்பார்த்த தாக்கத்தைத் தரவில்லை. மொத்தத்தில் ஓரளவு நிறைவளிக்கும் வாசிப்பு.

ஒரு கொலை, அதிகாரத்தை எதிர்க்கும் சாதாரண மனிதன் துரத்தப்படுதல், இயற்கையோடு இணைந்த வாழ்வு ஆகிய மூன்று இழைகளைப் பின்னுகிறது வெக்கை. சட்டமும் ஜனநாயகமும் வலியவர்களுக்கும் எளியவர்களுக்கும் ஒரேபோல் செயல்படாத நிலையும் கதையில் இடம்பெறுகிறது. பூமணியின் சிறப்பான வட்டார வழக்கு வாசிப்பைச் சுவாரசியமாக்குகிறது.

ஆதிக்கத்தையும் அநீதியைப் பார்த்தும் விலகிச் செல்லும் அலட்சியத்தையும் பற்றிச் சிந்திக்க வைக்கும், தாக்கமுள்ள நாவல். நிலம், மரியாதை, அடுத்த தலைமுறையின் வாழ்வு குறித்த உரையாடல்கள் குறிப்பாகக் கவனம் பெறுகின்றன. இதைத் தழுவிய அசுரன் திரைப்படம் கதையில் மாற்றங்களையும் சேர்க்கைகளையும் செய்திருந்தாலும், அதுவும் மிகுந்த விறுவிறுப்புடன் அமைந்துள்ளது.