Reviews for சோலைமலை இளவரசி

பிற்காலத்தில் செல்வராகவன் படங்களில் காணும் வகையான கதையை கல்கி அன்றே எழுதியிருப்பது வியப்பளிக்கிறது.

1942-லும் அதற்கு நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பும் நடக்கும் நிகழ்வுகளைச் சமமாக இணைத்துக் கதையை நகர்த்துகிறார் கல்கி. நாட்டுப்பற்று, மக்கள் மீதான அக்கறை, காதல், சுயமரியாதை எனப் பல உணர்வுகளுக்கும் இடமளிக்கிறது இந்த நாவல்.

இரண்டு காலகட்டங்களில் இணையாக நடக்கும் நிகழ்வுகளை அமைத்த விதம் கவர்கிறது. அவற்றுக்கு இடையே மாறிச் செல்லும் கதைசொல்லலும் வர்ணனைகளும் ரசிக்கும்படி இருக்கின்றன. விரைவாக வாசித்துவிடக்கூடிய நாவல்; முடிவு மட்டும் வருத்தத்தைத் தருகிறது.

சோலைமலை இளவரசி சுமாரான வாசிப்பாகவே இருக்கிறது. காலகட்டங்களும் கதாபாத்திரங்களும் மாறினாலும், ஒரே சம்பவங்களை இருமுறை படிப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது. முடிவில் மட்டுமே வேறுபாடு தெரிகிறது; அதுவும் திருப்தி தரவில்லை. முடிவை வேறுவிதமாக அமைத்திருக்கலாம்.

இந்திய விடுதலையை ஒட்டிய காலத்திலும் அதற்கு நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பும் நடக்கும் இரு கதைகள் ஒன்றிணைகின்றன. அவற்றுக்கிடையே பல ஒற்றுமைகள் இருக்கின்றன. சோகமான முடிவை நோக்கி நகரும் இந்தப் படைப்பும் கல்கியின் சிறப்பான கதைகளில் ஒன்று.

பொன்னியின் செல்வன் ஏற்படுத்திய உயர்ந்த எதிர்பார்ப்பை இந்த நூல் நிறைவு செய்யவில்லை. ஒரே கதையமைப்பு இரு தளங்களிலும் வருவதால் திரும்பத் திரும்ப வாசிப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது. முடிவும் நாடகத்தனமாகவும் எளிதில் ஊகிக்கக்கூடியதாகவும் இருக்கிறது. பொன்னியின் செல்வனைப் படிக்கும் முன்பே இதைப் படித்தால் அந்த ஒப்பீட்டைத் தவிர்க்கலாம்.

வரலாற்றுச் சம்பவங்களுடன் கற்பனையைக் கலந்து கதை சொல்லும் கல்கியின் திறமை இங்கும் வெளிப்படுகிறது. அவரது கற்பனை வளம் வியக்க வைப்பதுடன், வாசிப்பவரின் கற்பனையையும் தூண்டுகிறது.

முடிவு அதிர்ச்சியையும் ஆழமான வலியையும் ஏற்படுத்துகிறது. வேறுவிதமாக முடிந்திருந்தால் நிறைவு கிடைத்திருக்கலாம்; இருந்தாலும் இந்த முடிவின் துயரமே மனதில் நீடிக்கிறது. அந்த உணர்வைச் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார் ஆசிரியர்.

கற்பனையின் துணையுடன் இரு காலகட்டங்களுக்கு இடையே அழைத்துச் செல்லும் விதமும் கதையின் மர்மமும் பிடித்திருக்கின்றன. தொடக்கம் நன்றாக இருந்தாலும் நடுப்பகுதியில் கதை இழுக்கிறது. எதிர்பாராத விதமாகத் திடீரென முடித்திருப்பது ஏமாற்றத்தை அளிக்கிறது; காலங்களுக்கிடையிலான பயணமே வாசிப்பில் ரசிக்கத்தக்கதாக இருக்கிறது.

நிகழ்காலத்தையும் நூறு ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய நிகழ்வுகளையும் இணைத்துச் சொல்லும் விதம், சோலைமலையில் இருப்பது போன்ற உணர்வைத் தருகிறது. இரு கதைகளின் ஒற்றுமைகளை வாசிப்பதும் சுவாரசியம். பொன்னம்மாள், மாணிக்கவல்லி ஆகியோர் நினைவில் நிற்கிறார்கள்; ஆண் கதாபாத்திரங்களும் சிறப்பாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளனர். ஆனால் இறுதிப் பகுதி முந்தைய பகுதிகளைப் போல் சிறப்பாக இல்லை.