Reviews for சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்

1970இல் எழுதப்பட்ட நாவல் என்பதே வியப்பளிக்கும் அளவுக்குக் கருத்துகள் காலத்தை முந்தியுள்ளன. காலத்தோடு மனிதர்களும் அவர்களுடைய பார்வைகளும் மாறுவதைப் பாத்திரங்கள் காட்டுகின்றன. மரபு, பழக்கம் என்ற பெயரில் சுற்றியிருப்பவர்கள் ஒருவரை மனதளவில் எவ்வளவு காயப்படுத்த முடியும் என்பதற்குக் கங்காவின் வாழ்வு எடுத்துக்காட்டாகிறது. சமூகத்தின் பழைய எண்ணங்களை உடைக்கும் காட்சிகள் வருங்கால வாசகர்களுக்கும் பொருந்தக்கூடியவை. ஜெயகாந்தனின் இயல்பான கதைசொல்லல் தொடர்ந்து வாசிக்க வைக்கிறது.

கங்காவின் எண்ணங்களை உயிரோட்டத்துடன் வெளிப்படுத்துவதோடு, ஒவ்வொரு பாத்திரத்துடனும் வாசகரை நெருங்க வைக்கிறார் ஜெயகாந்தன். அவளுக்கு நேர்ந்த ஒன்றை வைத்தே அவளுடைய ஒழுக்கத்தைத் தீர்மானிக்கும் சமூகத்தின் பார்வையைத் தயக்கமின்றிக் கேள்வி கேட்கிறார். சமூகக் கட்டுப்பாடுகளுக்குள் சிக்கித் தவிக்கும் அவளுடைய நிலையைச் சொல்வதன் வழியே, மனிதர்கள் வெளியில் காட்டிக்கொள்ளும் தோற்றத்திற்கும் அவர்களுடைய உண்மையான நடத்தைக்கும் உள்ள இடைவெளியையும் அம்பலப்படுத்துகிறார்.

கங்கா, பிரபு இருவரின் மாறுபட்ட வாழ்வுப் போக்குகளையும் மாற்றங்களையும் உணர்த்துவதால் தலைப்பு மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கிறது. ஒருவரின் செயலுக்காக இன்னொருவர் வாழ்நாள் முழுவதும் துயரப்பட வேண்டிய நிலை வருத்தமளிக்கிறது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இதை எழுதிய ஜெயகாந்தனின் எழுத்து சிறப்பானது; அவருடைய மற்ற நூல்களையும் வாசிக்கத் தூண்டுகிறது. நாவல் சுட்டும் தீய சமூகப் பழக்கங்கள் இன்னும் தொடர்வது கவலைக்குரியது.

பலரால் சிறந்த படைப்பாகக் கொண்டாடப்பட்டாலும், இந்தக் கதையுடன் நெருக்கம் ஏற்படவில்லை. மையப் பாத்திரத்தின் சில முடிவுகள் புரியாத புதிராகவே இருக்கின்றன; சில இடங்களில் அவளுடைய பலவீனமும் குழப்பமும் உணர்வுபூர்வமான ஈடுபாட்டைவிட எரிச்சலையே தருகின்றன. திரைப்பட வடிவமும் இந்த எண்ணத்தை மாற்றவில்லை. சமூகமும் உறவுகளும் குறித்த அதன் பேசுபொருள்களைத் தாண்டி, வாசிப்பு ரசனைக்கு ஒத்துவராத கதையாகவே உள்ளது.

கங்காவின் வாழ்க்கையில் மௌனமாக்கப்பட்ட பல பெண்களின் குரல்களைக் காண முடிகிறது. பாலியல் வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்டவளை நம்பிப் பாதுகாப்பதற்குப் பதிலாகக் குடும்பமும் சமூகமும் தனிமைப்படுத்துகின்றன; கல்விக்காகச் சார்ந்திருக்கும் உறவினரிடமும் பாதுகாப்பில்லை. மரியாதைக்குரியவர்களாகத் தோன்றுபவர்களின் மறுபக்கத்தை நாவல் எதிர்கொள்ள வைக்கிறது. கங்காவின் தேடலைப் பழிவாங்கும் முயற்சியாக அல்லாமல், நீதியையும் விடுதலையையும் நாடித் தன்னை மீட்டுக்கொள்ளும் பயணமாக வாசிக்க முடிகிறது.

கங்காவின் முதிர்ச்சியற்றதாகத் தோன்றும் நடத்தையும் தன்னிரக்கமும் தொடக்கத்தில் எரிச்சலூட்டுகின்றன. கதை செல்லச் செல்ல, இயல்பான வாழ்க்கையை நடத்த முடியாத அவளுடைய நிலை அனுதாபத்தை ஏற்படுத்துகிறது. ஒரே முடிவு பலருடைய வாழ்வை எவ்வளவு மாற்றியிருக்கக்கூடும் என்பதை ஜெயகாந்தன் திறமையாகக் காட்டுகிறார். சூழலுக்கேற்ப மாறும் மனித எண்ணங்கள் எப்போதும் சரியானவையோ நிலையானவையோ அல்ல என்பதைச் சொல்லும் இந்த முயற்சிக்குத் தலைப்பும் பொருத்தம். காலத்தை முந்திய படைப்பு.

பாலியல் வன்முறையை மட்டுமல்ல, அதற்குப் பிறகு குடும்பமும் சமூகமும் பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணிடம் நடந்துகொள்ளும் விதத்தையும் நாவல் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. குற்றச்சாட்டுகளும் அவமானப்படுத்துதலும் கங்காவின் தன்னம்பிக்கையைச் சிதைக்கின்றன. தன்னைப் பாதித்தவருடன் அவள் கொள்ளும் உறவில் அன்புக்கான ஏக்கமும் பாதுகாப்பின்மையும் சிக்கலாகக் கலக்கின்றன. நல்லவர், கெட்டவர் என்று வகுக்க முடியாத பாத்திரங்களும், சம்மதம் மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவரையே குற்றம்சாட்டுதல் குறித்த கேள்விகளும் இன்றும் பொருத்தமாக உள்ளன. நீண்ட நேரம் மனதை விட்டு அகலாத வாசிப்பு.

சாதி, உறவுகளின் முரண்பாடுகள், சமூகக் கட்டுப்பாடுகள் பற்றிப் பேசுவதில் இன்றும் இருக்கும் தயக்கத்தைப் பார்க்கும்போது, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே அவற்றை எதிர்கொண்ட இப்படைப்பின் முக்கியத்துவம் புரிகிறது. பாதிக்கப்பட்ட கங்காவுக்கு ஆதரவாக நிற்காமல், நெருங்கியவர்களே அவளை மேலும் நெருக்குவதைக் கதை காட்டுகிறது. அவளுடைய வாழ்வின் திருப்பங்களைத் தனிப்பட்ட முடிவுகளாக மட்டும் பார்க்காமல், அவற்றின் பின்னுள்ள சமூகத்தையும் சேர்த்துப் பார்க்க வைப்பதே நாவலின் வலிமை.

நல்லவர், கெட்டவர் என்று பிரித்துவிட முடியாத மனிதர்களும், காலத்தோடு மாறும் அவர்களுடைய இயல்புகளும் நாவலின் சிறப்பு. பெண்ணின் மனநிலையை மையமாகக் கொண்டு கதை சொல்லப்பட்டிருப்பதும் கவனத்தை ஈர்க்கிறது. 1970இலேயே இப்படிப்பட்ட கருத்துகளுடன் எழுதப்பட்டிருப்பது வியப்பையும் மதிப்பையும் தருகிறது. சுவாரசியம் குறையாமல் நகர்ந்தாலும், நிதானமாகவும் ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டுடனும் வாசித்து ரசிக்க வேண்டிய படைப்பு.

மனித ஆசைகளுக்கும் அறம், நீதி, கருணை என்று நாம் ஏற்றுக்கொண்ட விழுமியங்களுக்கும் இடையிலான முரண்பாடுகளை நாவல் ஆராய்கிறது. பிறரின் செயல்களால் பாதிக்கப்படும் கங்காவுக்குக் கல்வியும் புத்தகங்களும் புகலிடமாகின்றன; அன்பின் பற்றாக்குறையோ நீங்குவதில்லை. அன்புக்கான ஏக்கமும் அதனால் வரும் குழப்பமும் அவளுடைய வாழ்வை மேலும் சிக்கலாக்குகின்றன. கங்காவின் துயரம் வாசகரின் பார்வையைக் கேள்விக்குள்ளாக்கி, வாழ்க்கையின் மதிப்பீடுகளை மறுபரிசீலனை செய்ய வைக்கிறது.