Reviews for ரிஷி மூலம்

நன்றாக இருக்கிறது.

ஜெயகாந்தனின் முற்போக்குப் படைப்புகளில் காணும் புரட்சிக் கருத்துகள் இதில் இல்லை. அதற்குப் பதிலாக, மிக அந்தரங்கமான சில சிக்கல்களைத் தனது பார்வையில் காட்டுகிறார். படிக்க வேண்டிய படைப்பு.

சர்ச்சைக்குரிய விஷயத்தைத் துணிச்சலாகக் கையாளும் நல்ல படைப்பு. முன்னுரையில் ஜெயகாந்தன் தனது நிலைப்பாட்டையும் படைப்புகளையும் இவ்வளவு வலிந்து நியாயப்படுத்துவது ஏன் என்ற கேள்வி எழுகிறது. இரண்டாம் அத்தியாயத்தில் கதையின் மையம் புரியும்போதுதான் படைப்பாளிக்கும் விமர்சகர்களுக்குமான மோதலும் விளங்குகிறது. மையப் பாத்திரத்தின் உளச்சிக்கல் அவனது ஆளுமையை எவ்வாறு மாற்றுகிறது என்பதே கதையின் முக்கிய அம்சம்.

நையாண்டியுடன் கூடிய இந்தக் கதை திகைக்க வைக்கிறது. உண்மையை அலங்காரமின்றி நேராகக் காட்டுகிறார் ஜெயகாந்தன். ஆனால் முடிவு திடீரென வந்துவிடுகிறது. தினமணியில் மூன்று வாரங்களிலேயே நிறுத்தப்பட்டதாக அவர் குறிப்பிடுவதால், இன்னும் நீண்டிருந்தால் மேலும் பலவற்றை ஆராய்ந்திருக்கக்கூடும் என்ற ஏக்கம் மிஞ்சுகிறது.

மனித ஆளுமை உருவாவதில் உள்ள ஒரு நுட்பமான பக்கத்தை ஆராயும் அருமையான நூல். சில பகுதிகளில் தத்துவச் சிந்தனைகள் ஆழமாக விரிகின்றன. கதையின் வழியே சிந்தனையாளரான ஜெயகாந்தன் தனது கருத்துகளை வெளிப்படுத்தவும் இடம் கிடைக்கிறது.

பிரமிக்க வைக்கிறது.

அறுபதுகளில் வாழ்ந்த ஒரு பதின்பருவத்தினரின் மனநிலையிலிருந்து அணுகினால்தான் இந்தக் கதைக்குள் நுழையவும் அதை ரசிக்கவும் முடியும். இல்லாவிட்டால் எல்லாமே தவறாகவும் ஆபாசமாகவும் தோன்றக்கூடும். நூலைப் பற்றித் தீர்மானிக்கும் முன் அந்தக் கோணத்தில் வாசித்துப் பார்க்கலாம்.

வாசகரைத் தர்மசங்கடத்தில் ஆழ்த்தி, தன்னையே திரும்பிப் பார்க்க வைப்பது ஜெயகாந்தனின் எழுத்து. அவருடைய படைப்புகளை விரும்பினாலும், இந்தக் கதையை வாசிப்பது குறிப்பாகக் கூச்சத்தையும் சங்கடத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது. அதற்கிடையே குறையற்ற தாயன்பு இந்தக் கதையிலிருந்து எடுத்துக்கொள்ளக் கூடிய ஒரு கருத்தாகத் தெரிகிறது.

மனதை மிகவும் சங்கடப்படுத்தும் கதை; எப்போது முடியும் என்று எண்ண வைக்கிறது. தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத கடந்தகாலச் சம்பவங்களால் பாதிக்கப்பட்ட பாத்திரங்களின் நிகழ்காலத்தையும், அவர்களைச் சுற்றியிருப்பவர்களையும் அந்த அனுபவங்கள் ஆட்டிப்படைக்கின்றன. வாசிப்பது கடினமாக இருந்தாலும், படித்துப் பார்க்க வேண்டிய நூல்.

சர்ச்சைக்குரிய, விரசமான கருப்பொருளையும் தனக்கே உரிய திறமையுடன் கையாள்கிறார் ஜெயகாந்தன். ரிஷிமூலத்தின் தரமும் அதற்கான முன்னுரையும் மீண்டும் வாசிக்கத் தூண்டுகின்றன. இன்றைய பல படைப்புகள் ஏமாற்றமளிக்கும் நிலையில், அவரது எழுத்து மற்ற படைப்புகளை மதிப்பிடுவதற்கான அளவுகோலாகத் தோன்றுகிறது. ஆடும் நாற்காலிகள் ஆடுகின்றன கதையின் பாத்திரங்கள் நிஜவாழ்க்கையில் காணும் மனிதர்களை நினைவூட்டுகின்றன. மனநிறைவு தரும் வாசிப்பு.