பஞ்சத்தால் ஓர் அக்ரஹாரம் சிதைவதைப் பொற்காலத்தின் வீழ்ச்சிபோல் சித்தரிக்கிறது நாவல். ஆனால் மானிய நிலங்கள் பிராமணர்களுக்கு எப்படிச் சொந்தமாயின என்ற கேள்வியோ, குடியானவர்கள் அவர்களை ‘சாமி’ என்று அழைக்கும் உறவுமுறை மீதான விமர்சனமோ இல்லை. இந்தக் குறைகள் இருந்தாலும், அக்ரஹார மக்களின் நிலைக்காக வாசகரைப் பதைக்க வைக்கும் எழுத்தாற்றல் பூமணிக்கு உண்டு. சில கதாபாத்திரங்கள் மனதில் கனத்தை ஏற்படுத்துகின்றன; வாசித்துப் பார்க்கலாம்.

பஞ்சத்தால் பாதிக்கப்படும் கிராமத்துக் கோவில் அய்யரின் கதையைச் சொல்லும், மண்வாசனை நிறைந்த நாவல். வாசிப்பில் பெரிதாகத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை; என்றாலும் மோசமான படைப்பு அல்ல.

அக்ரஹாரத்தையும் அதன் மனிதர்களையும் வாழ்வையும் இயல்பாகக் கண்முன் நிறுத்துகிறார் பூமணி. காலப்போக்கில் அதன் பொலிவு குறைவதும் புதியவர்கள் வருவதும் சுவாரசியமாகவும் பல தகவல்களுடனும் சொல்லப்படுகின்றன. சீதா–சங்கரையர் உறவு கதைக்குப் புதுமையும் உயிர்ப்பும் தருகிறது. கிராமம், அக்ரஹாரம் ஆகியவற்றின் அமைப்பையும் இரண்டுக்கும் இடையே இயங்கும் தலையாரியையும் சித்தரிக்கும் விதம் கவனிக்க வைக்கிறது. பூமணியின் மற்றுமொரு சிறந்த படைப்பு.

அக்ரஹார வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் இந்தக் கோணம் புதிதாக இருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட மனிதர்கள் வாழ்ந்திருப்பார்கள் என்று உணர வைக்கும் எழுத்து. வரலாற்றில் மறக்கப்பட்டவர்களின் வாழ்க்கையையும் அவர்கள் பட்ட பாடுகளையும் பூமணி இன்றும் நெருக்கமாக உணரச் செய்கிறார்.