Reviews for குமரித்துறைவி

ஒரு வரியில் சொல்லக்கூடிய கதையை இவ்வளவு செறிவான நாவலாக்கியிருப்பது ஜெயமோகனின் புனைவுத்திறனைக் காட்டுகிறது. மொழி, பழக்கவழக்கங்கள், தொழில்கள், அன்றாட வாழ்க்கை எனச் சிறு விவரங்களிலும் தெரியும் நுட்பம் வியக்க வைக்கிறது. மிகைப்படுத்தப்பட்ட சாகசங்களைவிட நம்பகமான வரலாற்று வாழ்க்கையை உணர்த்தும் சித்தரிப்பு இதன் சிறப்பு. பிரபஞ்சனின் மானுடம் வெல்லும் தந்த நிறைவை நினைவூட்டும், ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் ரசிக்கத்தக்க நாவல்.

மீனாட்சி சிலை ஆரல்வாய்மொழியில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்ததாக நூல் தரும் தகவலைத் தவிர வேறெதுவும் சுவாரசியமாக இல்லை. சிறுகதையாகத் தொடங்கியதை நாவலாக விரித்திருப்பது, திருமணத்தை மையமாகக் கொண்ட இந்திப் படங்களை நினைவூட்டுகிறது. மணமக்கள் யார் என்று தேடும்போதுதான் அவை தெய்வச் சிலைகள் என்பது நினைவுக்கு வரும் அளவுக்குத் திருமண ஏற்பாடுகளே கதையை ஆக்கிரமிக்கின்றன.

தங்களோடு வாழ்ந்த மீனாட்சியைப் பிரிய மனமில்லாத வேணாட்டு மக்கள், அவளை மகளாக மணமுடித்து மதுரைக்கு அனுப்பத் தயாராகும் கதையை அழகாகச் சொல்கிறது நாவல். திருமண ஏற்பாடுகளின் வழியே பக்தியும் வியப்பும் வெளிப்படுகின்றன. தெய்வத்தைத் தங்களுடையதாக நேசிக்கும் மனிதர்களின் பாசத்தையும் அதன் ஆழத்தையும் உணர்த்தும் இந்தக் கதை மிகவும் பிடித்தமானது.

கதைக்கருவும் தொடக்கமும் முடிவும் மிகவும் அழகு. ஆனால் சிறுகதையாகச் செறிவுடன் வந்திருக்கக்கூடிய படைப்பை நாவலாக நீட்டித்ததில் அதன் தாக்கம் குறைந்ததுபோல் தோன்றுகிறது. விழா ஏற்பாடுகள் குறித்த நீண்ட விவரணைகள் சோர்வைத் தருகின்றன.

நாயக்கர் காலப் பின்னணியில் நிகழும் திருமணத்தின் வழியாக அதன் தொன்மையையும் ஆழத்தையும் உணர்த்துகிறது இந்த நாவல். வரலாற்று ஆழமும் ஒழுங்கான கதை நகர்வும் வாசிப்பைப் பரவசமான நிறைவுக்கு அழைத்துச் செல்கின்றன. ஒரு மங்கல நிகழ்வில் கலந்துகொண்ட இனிய உணர்வு வாசித்து முடித்த பின்னும் நீடிக்கிறது; திருமணம் என்ற நிகழ்வையே வேறுவிதமாகப் பார்க்க வைக்கிறது.

செண்பகராமன் வழியாகச் சொல்லப்படும் கதை அதன் களத்துக்குள் நெருக்கமாக அழைத்துச் செல்கிறது. ஆனால் மீனாட்சியின் திருமணமும் அதைச் சார்ந்த நிகழ்வுகளும் அதே அளவு தாக்கத்தைத் தரவில்லை. மதம், சடங்குகள் வழியாக அரசர்கள் தங்களைப் புனிதப்படுத்திக்கொள்வதால், அரசரின் மனத்துயரத்தோடும் ஒன்ற முடியவில்லை. இந்த இடைவெளி இருந்தாலும் வரலாறாகவும் இலக்கியமாகவும் வாசிக்க நல்ல குறுநாவல்.

மூலத் தமிழ் நாவலின் கொண்டாட்டத்தையும் உணர்வெழுச்சியையும் சுசித்ராவின் மொழிபெயர்ப்பு சிறப்பாகக் கொண்டுவந்திருக்கிறது. வேணாட்டின் பண்பாட்டுச் சொற்களைச் சில இடங்களில் அப்படியே வைத்தும், சில இடங்களில் விளக்கியும் கையாண்டுள்ளது. இந்தியச் சூழல் அறியாத வாசகருக்கு இது எப்படிச் சென்றடையும் என்பது கேள்வியாக இருந்தாலும், ஆர்வமுள்ள இலக்கிய வாசகர் தடைகளைக் கடக்கலாம். விறுவிறுப்பான நடையும், மனிதர்களும் தெய்வங்களும் பங்கேற்கும் விளையாட்டுத்தன்மையும் நாவலின் தனிச்சிறப்புகள்; அன்பையும் வாழ்வின் அழகையும் கொண்டாடுகிறது.

மீனாட்சியின் திருமணத்தை மையமாகக் கொண்டு, வேணாட்டின் சமூகப் படிநிலைகள், உடைகள், உணவு, சடங்குகள் ஆகியவற்றை நுணுக்கமாகச் சித்தரிக்கிறது நாவல். பல சமூகங்களின் வழிபாட்டு வேறுபாடுகளோடு, வாழ்ந்த ஊரின் மீதான பற்றையும் பூர்வீகத்துடனான பிணைப்பையும் காட்டுகிறது. மகளை மணமுடித்துக் கொடுக்கும் தந்தையின் உணர்வை மன்னரிடம் வெளிப்படுத்தும் விதம் நெகிழ்வானது. சர்வாதிகாரியின் குரலில் விரியும் கதை மங்களமான உணர்வைத் தக்கவைக்கிறது.

ஜெயமோகனின் சிறந்த படைப்பு ‘அறம்’ என்ற எண்ணத்துக்குப் போட்டியாக நிற்கும் அளவுக்குக் கவர்ந்த நாவல். வேணாட்டில் இருக்கும் மீனாட்சியை மதுரைக்கு அனுப்ப வேண்டிய சூழலையும், அதைத் திருமணமாக நடத்தும் ஏற்பாட்டையும் கதையாக்குகிறது. திருமணத்தின் ஒவ்வொரு நிகழ்வும் தெளிவாகவும் விரிவாகவும் சொல்லப்பட்டிருப்பதால், விழாவை நேரில் காண்பது போன்ற உணர்வைத் தருகிறது.

மீனாட்சி–சொக்கநாதர் திருமணத்தை ஒரு பெரும் விழாவாகக் கண்முன் நிறுத்துகிறது ஜெயமோகனின் மொழி. நாஞ்சில் நாட்டு வழக்கங்களும் நம்பிக்கைகளும், பாத்திரங்களின் உணர்வுகளும் நுணுக்கமாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. சிறுகதைக்குள் அடங்கக்கூடிய கருவை விரிவான கற்பனையால் நாவலாக்கியிருக்கிறார். திருமண ஏற்பாடுகள், விருந்து, உறவினர்கள் என விரியும் விவரணைகள் சிலருக்குச் சலிப்பையோ இழுவையையோ தரலாம். ரசனைக்கேற்ப மாறுபட்டாலும், மனநிறைவும் மகிழ்ச்சியும் தரும் மங்களமான படைப்பு.