வட்டார வழக்கைப் புரிந்துகொள்வது கடினமாக இருக்கிறது.

தமிழும் மலையாளமும் கலந்த வட்டார மொழி தொடக்கத்தில் நெருடினாலும், பழகியதும் வாசிப்பு விறுவிறுப்பாகிறது. மக்களின் வாழ்வியலையும் கலவரத்தில் பெண்கள், குழந்தைகள் படும் துயரத்தையும் நுட்பமாகச் சொல்லும் முக்கியமான நாவல். இஸ்லாமிய வாழ்க்கைக்கு அளித்த இடம் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கைக்குக் கிடைக்கவில்லை; தலைப்பின் பொருத்தமும் தெளிவாகப் புலப்படவில்லை. முடிவு வலிந்து சோகத்தை நோக்கி நகர்வதாகத் தோன்றினாலும், இவை பெரிய குறைகளாகவில்லை. மீரானின் பிற படைப்புகளையும் வாசிக்கத் தூண்டுகிறது.

முதல் ஐம்பது பக்கங்களில் சிரமமளிக்கும் வட்டார மொழியே பின்னர் நாவலின் அழகாக மாறுகிறது. கன்னியாகுமரிக் கடற்கரைக் கிராமத்தில் இரு தரப்பினருக்கிடையே எழும் மோதலைக் கண்முன் நிகழ்வதுபோல் ஆழமாக எழுதுகிறார் மீரான். கதையின் பரபரப்பும் வேகமும் குறையாதபோதும் நிலத்தின் அழகு மறையவில்லை. வாசித்து முடிக்கையில் ஒரு திரைப்படத்தைப் பார்த்த உணர்வு தருகிறது.

வட்டார வழக்கு மிகுந்திருப்பதால் முதல் ஐம்பது பக்கங்களைக் கடப்பது சிரமம். பழகியபின் மக்களின் மனப்போராட்டங்களையும் வலியையும் உணர்வுடன் எடுத்துச் செல்லும் எழுத்து பிடித்துக்கொள்கிறது. கலவரங்களில் பெண்களும் குழந்தைகளும் படும் துயரம், விளிம்புநிலை மக்களுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதி, தடுக்க முடிந்தும் ஒதுங்கும் அதிகாரமுள்ளவர்களின் அலட்சியம் ஆகியவை ஆழமாகப் பதிகின்றன. சுந்தர ராமசாமியின் முன்னுரையும் நாவலுக்குள் ஈர்க்கிறது; மீண்டும் வாசிக்கத் தூண்டும் முக்கியமான படைப்பு.

கடலோரக் கிராமத்தின் இரு தரப்பினரிடையே உருவாகும் மனக்கசப்புகள் வன்முறையாக மாறுவதை நாவல் விவரிக்கிறது. மோதலின் தொடக்கக் காரணம் மதம் இல்லாவிட்டாலும், பிரிவினையை முடிவுக்குக் கொண்டுவர முடியாமல் தடுப்பது மத அடையாளம்தானோ என்று சிந்திக்க வைக்கிறது. இறுதியில் எழும் அன்பும் சமாதானமும் பற்றிய நம்பிக்கை இதமளிக்கிறது.