Reviews for கூகை

கூகையைத் தலித் மக்களின் குறியீடாகக் கொண்டு, காலங்காலமான ஒடுக்குமுறையையும் அதிலிருந்து மீளும் போராட்டத்தையும் செறிவாக எழுதுகிறார் சோ. தர்மன். திரைக்கதைபோல விறுவிறுப்பாக நகரும் கதையும் இயற்கையோடு இணைந்த கதைசொல்லலும் வியக்க வைக்கின்றன. அசுரன், கர்ணன் படங்களை நினைவூட்டும் இந்த நாவல் அனைவரும் படிக்க வேண்டியது.

கூகையை ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குறியீடாக்கியிருப்பது நாவலின் தனித்துவம். சாதிய ஆதிக்கமும் வன்முறையும் அவர்களின் வாழ்வைச் சிதைப்பதையும், சகிப்பின் எல்லையில் கோபம் வெடிப்பதையும் சோ. தர்மன் உணர்வுபூர்வமாகச் சித்தரிக்கிறார். நிலம் கிடைத்தாலும் ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுபட முடியாத நிலை, மறுக்கப்படும் நீதி, மறைக்கப்படும் அறிவு ஆகியவற்றை ஒருசேர எடுத்துரைக்கும் படைப்பு.

தெய்வ வழிபாட்டிலும் நிலவும் உயர்வு தாழ்வுகளை கூகைச்சாமியின் வழியாக அழுத்தமாகச் சொல்கிறார் சோ. தர்மன். வழிபடும் மக்களின் வாழ்விலிருந்து கூகைச்சாமியின் நிலைக்கு நகரும் கதைப்போக்கு தமிழில் ஒரு புதுமையான முயற்சி. தொடக்கத்தில் தொடர்வது சற்றுக் கடினமாக இருந்தாலும், போகப்போக நாவல் ஈர்த்துவிடுகிறது. பிறமொழிப் படைப்புகளைத் தேடிப் பாராட்டும் அளவுக்கு நம்மிடையே கவனம் பெறாத சிறந்த படைப்பு இது.

தலித் இலக்கியங்களைத் தொடர்ந்து வாசித்ததால் ஏற்பட்ட சலிப்பைக் கூகையும் போக்கவில்லை. வாய்மொழிக் கதைகளும் கட்டுக்கதைகளும் வாசிப்பில் பிடிப்பைத் தரவில்லை. அப்புசுப்பனுக்கும் பேச்சிக்கும் இடையிலான உறவு நம்பகமாக இல்லை. ஐயர் தலித் மக்களுக்கு நிலத்தைப் பங்கிட்டுக் கொடுப்பது ஆச்சரியமாக உள்ளது.

ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் நிலையை விளக்கக் கூகைப் பறவையை உவமையாகக் கொண்டிருப்பது இந்த நாவலின் ஈர்ப்பு. இரவில் வலிமையுடன் இயங்கும் பறவை பகலில் பிற பறவைகளால் தாக்கப்படுவது கதையில் சமூக ஒடுக்குமுறையோடு பொருத்தப்படுகிறது. இந்த உவமை பல இடங்களில் அழகாகப் பயன்படுகிறது. கிழவனின் கூகை வழிபாடும் அதன் பின்னணிக் கதையும் உணர்வுபூர்வமாக அமைந்துள்ளன.

ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து நிற்பதைச் சொல்லும் முக்கியமான தலித் நாவல். தொடக்கம் முதல் இறுதிவரை வாசிப்பைப் பிடித்துவைக்கிறது. பறவைகளைத் தெய்வங்களாக்கும் மாய யதார்த்தம் நேர்த்தியாகக் கையாளப்பட்டுள்ளது. சீனியின் கதை முடியும் விதம் வித்தியாசமான அனுபவத்தைத் தருகிறது. அப்புசுப்பனுக்கும் பேச்சிக்கும் இடையிலான பெயரிடப்படாத உறவும் நாவலுக்குச் சிறப்புச் சேர்க்கிறது.

ஒரு சமூகத்தின் வாழ்வை அதன் மண் சார்ந்த இயல்போடு போலித்தனமின்றிப் பதிவு செய்திருக்கிறார் சோ. தர்மன். சாதியக் கொடுமைகளில் சமூகத்தின் பங்கைக் கேள்விக்குள்ளாக்கி, சாதியைக் கடந்த ஒற்றுமையின் தேவையை உணர்த்துகிறது நாவல். கூகையைக் கடவுளாகக் கொண்டு கதை சொல்லும் முறை ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்வுக்குப் பொருத்தமாக அமைந்துள்ளது. பேச்சியின் துயரம் வாசிப்பு முடிந்தும் மனதில் தங்குகிறது.

ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் கொடுமையான வரலாற்றைப் பேசும் கூகை, வாசித்து முடித்த பின்னும் பல கேள்விகளை விட்டுச் செல்கிறது. இத்தகைய வன்முறைகள் இன்றும் தொடர்வது வேதனையளிக்கிறது. கூகை என்ற பறவையின் மீது நேசத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது.

சித்திரம்பட்டியில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் சந்திக்கும் சாதியக் கொடுமைகளையும் அவர்களின் எதிர்ப்பை நசுக்கும் காவல்துறையையும் கூகை சித்தரிக்கிறது. நம்பிக்கைகள், உழைப்புச் சுரண்டல், பெண்கள் மீதான வன்முறை எனப் பலவற்றைப் பேசும் நாவலில் கிராமமும் மக்களும் உயிரோட்டமாகத் தோன்றுகின்றனர். உணர்ச்சிவயப்படுத்தும் தருணங்கள் நிறைந்துள்ளன. சில இடங்களில் பல பக்கங்களுக்கு நீளும் விவரணைகள் மட்டும் சோர்வூட்டுகின்றன. வாய்ப்புக் கிடைத்தால் வாசிக்க வேண்டிய நூல்.

வாய்மொழிப் பேச்சுகளையும் இயற்கை சார்ந்த தொன்மங்களையும் கொண்டு ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் வரலாற்றை உயிர்ப்பிக்கிறது கூகை. சாதியக் கொடுமைகளோடு எதிர்ப்புகளையும் பதிவு செய்யும் சோ. தர்மன், பாத்திரங்களின் இயல்பை மீறாமல் மாய யதார்த்தத்தைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார். இயற்கைக்கு முக்கிய இடமளிக்கும் புனைவிலும் உண்மையையும் நேர்மையையும் கைவிடாதது சிறப்பு. ஒற்றை வகைக்குள் அடக்க முடியாத இந்தச் சுவாரசியமான படைப்பு, எழுத்தில் அடக்கமும் வாழ்வோடு நெருக்கமும் தேவை என்பதை உணர்த்துகிறது.